هفت پسر و یک دردسر

Seven boys,one trouble🏠
هفت پسر و یک دردسر🏡
چند پارتی🍁
پارت اول🌠

+یعنی چی باید با هفت تا پسر زندگی کنم؟!

با ناباوری به مدیر برنامه‌ها نگاه کردم.

"دقیقاً همون چیزی که شنیدی. قراره برای پروژه‌ی جدید، سه ماه به‌عنوان هماهنگ‌کننده‌ی برنامه‌های گروه فعالیت کنی. محل اقامتت هم همون ساختمونه."

دست‌هام رو روی سینم جمع کردم.

+واقعاً هیچ راه دیگه‌ای وجود نداره؟
-نه.

عالی شد. فقط همین یکی رو کم داشتم!
.
.
‌.

با چمدونم جلوی در ایستادم و زنگ رو فشار دادم.
چند ثانیه بعد، مردی با لبخند بزرگی در رو باز کرد.

"سلام! تو باید اونچه باشی. من جینم!"
،+بله، خوشبختم.
"بیا داخل. فقط امیدوارم از غذا خوشت بیاد، چون آشپز این خونه منم."

وارد شدم.
اولین چیزی که دیدم، پسری بود که روی مبل دراز کشیده بود و مشغول بازی بود.

"بچه‌ها! مهمونمون اومده!"

نامجون از آشپزخونه بیرون اومد.

"خوش اومدی. من نامجونم. اینم بقیه‌ی اعضا."

یکی‌یکی سلام کردن تا اینکه نگاهم به پسری افتاد که کنار پنجره ایستاده بود.
لبخند عجیبی زد و گفت:

-پس تو همون کسی هستی که قراره سه ماه تحملمون کنه؟

ابروامو بالا بردم.

×امیدوارم شما هم بتونین منو تحمل کنین.

پسر خندید.

-من جیهوپم. ولی بهم هوپی هم میگن!

لبخند زدم.

+چوی اونچه. امیدوارم زیاد دردسر درست نکنین.

از پشت سرم صدای جونگکوک اومد:

"فکر کنم خودت قراره بزرگ‌ترین دردسر این خونه باشی!"

برگشتم و نگاهش کردم.

+حداقل من با ورودم کسی رو مسخره نمی‌کنم.

جین با صدای بلند خندید.

"وای! تازه پنج دقیقست اومده!"

و من همون لحظه فهمیدم سه ماه آینده قراره خیلی طولانی باشه.
.
.
.
بعد از اینکه وسایلم رو مرتب کردم، برای خوردن آب به آشپزخونه رفتم.
چراغ آشپزخونه روشن بود.
جیهوپ پشت میز نشسته بود و مشغول خوردن خوراکی بود.

-هنوز بیداری؟
ـ می بینی که،خوابم نمی‌بره.

به صندلی کناری اشاره کرد.

-بیا بشین. قهوه میخوای؟

نشستم و لیوانو ازش گرفتم.

+ممنون.

چند لحظه سکوت کرد و بعد پرسید:

ـ-از اینکه مجبور شدی با ماها زندگی کنی ناراحتی؟

خندیدم.

+یکم. ولی فکر کنم از پسش بربیام.

لبخند زد.

-پس خوش اومدی به شلوغ‌ترین خونه‌ی سئول!

نمی‌دونستم چرا، اما لبخندش باعث شد برای اولین بار از زمان ورودم احساس راحتی کنم.

💔ادامه دارد...💔

#هفت_پسر_و_یک_دردسر
#چند_پارتی