پارت-۴
- اره کاملا متوجه شدم.
ادامهاش رو خطاب به سونگ وو و بدون رودروایسی گفتم:
- متاسفم که نمیتونم بهت بگم از آشنایی باهات خوشبختم.
یه لبخند مصنوعی زد و گفت:
- حسمون متقابله.
یه لبخند زدم و دست به سینه به صندلی تکیه دادم. چند دقیقهای سکوت توی ماشین حاکم بود. داشت حوصلهام سر میرفت که متوجه پوشه کاهی رنگی که کنارم بود شدم. از روی کنجکاوی پوشه رو برداشتم و بازش کردم و با خوندن اولین صفحهاش فهمیدم پرونده کیه.
اسم :نامشخص، جنسیت: نامشخص، تاریخ تولد: نامشخص، گروه خونی: نامشخص، ملیت:نامشخص.
- احیاناً این پرونده اون قاتلی نیست که گفتی برای کمک توی دستگیریش برگردم؟
آقای کانگ با ناامیدی آهی کشید و جواب داد:
- آره خودشه؛ باید بین شصت میلیون آدم دنبال کسی بگردیم که حتی جنسیتش رو نمیدونیم؛ عملا باید یه روح رو پیدا کنیم.
سونگ وو که تا الان ساکت بود هم شروع به حرف زدن کرد و گفت:
- البته جنسیتش رو که میدونیم؛مشخصه که مَرده!
خیلی دلم میخواست بدونم چرا به این نتیجه رسیده برای همین پرسیدم:
- چهطور؟ فکر میکردم هیچ شاهد زندهای نیست که چهرهاش رو دیده باشه.
- اگه بقیه پروندهاش رو ببینی متوجه میشی!
با کنجکاوی رفتم صفحه بعد. یه عکس از صحنه آخرین قتلم که توی لاس وگاس انجام دادم. چهار تا جنازه روی زمین با پیشونیهای سوراخ شده و زمین پر از خون. راستش چون توی پنتهاوس بودن میخواستم فقط از بالا پرتشون کنم پایین ولی نگران بودم وقتی بیافتن پایین به اموال عمومی آسیب بزنن، وگرنه من زیاد از اسلحه خوشم نمیاد.
زدم صفحه بعدی. اون هم یه عکس دیگه از یکی از قتلهام بود، راستش اون تنها کسی بود که بعد از کشتنش دلم براش سوخت؛ خفه کردنش توی کاسه دستشویی یکم نامردی بود.
بقیه صفحهها هم همینطور عکس از صحنههای قتلهام بود؛ ولی من هنوز هم نفهمیدم چرا سونگ وو فکر میکنه اینها کارِ یه مَرده؟
- ولی من بازم نفهمیدم چرا فکر میکنی اینها نمیتونه کار یه زن باشه.
- یعنی واقعا فکر میکنی یه زن میتونه از پس همه این قتلها بر بیاد.
تازه متوجه منظورش شدم؛ خیلی دلم میخواد الان زبونش رو از اون دهن گشادش بکشم بیرون تا بفهمه یه زن از پس بیشتر از این هم برمیاد. ولی خب اینجا جای استفاده از خشونت نیست؛پس مودبانه گفتم:
- واقعا فکر میکنی زنی که دردی به اندازه شکستن همزمان بیست تا استخونش رو برای به وجود آوردن یکی مثل تو تحمل کرده نمیتونه از پس این ها بر بیاد!؟
همونطور که سعی میکرد هم از توی اینه به من نگاه کنه هم به جلوش نگاه کنه گفت:
- نه منظورم این نبود. دارم راجع به احساسی بودن زنها حرف میزنم.
- شاید از نظر تو ضعیف بودن با احساسی بودن فرق کنه ولی در اصل هردو یکیه.
آقای کانگ که فهمید آخر این بحث ممکنه به دعوا ختم بشه گفت:
- فکر نمیکنید بهتر باشه ادامه بحثتون رو بزارید برای وقتی که اون بمب ساعتی رو خنثی کردیم؛ چون ممکنه هر لحظه یه جای این کشور منفجر بشه
ادامهاش رو خطاب به سونگ وو و بدون رودروایسی گفتم:
- متاسفم که نمیتونم بهت بگم از آشنایی باهات خوشبختم.
یه لبخند مصنوعی زد و گفت:
- حسمون متقابله.
یه لبخند زدم و دست به سینه به صندلی تکیه دادم. چند دقیقهای سکوت توی ماشین حاکم بود. داشت حوصلهام سر میرفت که متوجه پوشه کاهی رنگی که کنارم بود شدم. از روی کنجکاوی پوشه رو برداشتم و بازش کردم و با خوندن اولین صفحهاش فهمیدم پرونده کیه.
اسم :نامشخص، جنسیت: نامشخص، تاریخ تولد: نامشخص، گروه خونی: نامشخص، ملیت:نامشخص.
- احیاناً این پرونده اون قاتلی نیست که گفتی برای کمک توی دستگیریش برگردم؟
آقای کانگ با ناامیدی آهی کشید و جواب داد:
- آره خودشه؛ باید بین شصت میلیون آدم دنبال کسی بگردیم که حتی جنسیتش رو نمیدونیم؛ عملا باید یه روح رو پیدا کنیم.
سونگ وو که تا الان ساکت بود هم شروع به حرف زدن کرد و گفت:
- البته جنسیتش رو که میدونیم؛مشخصه که مَرده!
خیلی دلم میخواست بدونم چرا به این نتیجه رسیده برای همین پرسیدم:
- چهطور؟ فکر میکردم هیچ شاهد زندهای نیست که چهرهاش رو دیده باشه.
- اگه بقیه پروندهاش رو ببینی متوجه میشی!
با کنجکاوی رفتم صفحه بعد. یه عکس از صحنه آخرین قتلم که توی لاس وگاس انجام دادم. چهار تا جنازه روی زمین با پیشونیهای سوراخ شده و زمین پر از خون. راستش چون توی پنتهاوس بودن میخواستم فقط از بالا پرتشون کنم پایین ولی نگران بودم وقتی بیافتن پایین به اموال عمومی آسیب بزنن، وگرنه من زیاد از اسلحه خوشم نمیاد.
زدم صفحه بعدی. اون هم یه عکس دیگه از یکی از قتلهام بود، راستش اون تنها کسی بود که بعد از کشتنش دلم براش سوخت؛ خفه کردنش توی کاسه دستشویی یکم نامردی بود.
بقیه صفحهها هم همینطور عکس از صحنههای قتلهام بود؛ ولی من هنوز هم نفهمیدم چرا سونگ وو فکر میکنه اینها کارِ یه مَرده؟
- ولی من بازم نفهمیدم چرا فکر میکنی اینها نمیتونه کار یه زن باشه.
- یعنی واقعا فکر میکنی یه زن میتونه از پس همه این قتلها بر بیاد.
تازه متوجه منظورش شدم؛ خیلی دلم میخواد الان زبونش رو از اون دهن گشادش بکشم بیرون تا بفهمه یه زن از پس بیشتر از این هم برمیاد. ولی خب اینجا جای استفاده از خشونت نیست؛پس مودبانه گفتم:
- واقعا فکر میکنی زنی که دردی به اندازه شکستن همزمان بیست تا استخونش رو برای به وجود آوردن یکی مثل تو تحمل کرده نمیتونه از پس این ها بر بیاد!؟
همونطور که سعی میکرد هم از توی اینه به من نگاه کنه هم به جلوش نگاه کنه گفت:
- نه منظورم این نبود. دارم راجع به احساسی بودن زنها حرف میزنم.
- شاید از نظر تو ضعیف بودن با احساسی بودن فرق کنه ولی در اصل هردو یکیه.
آقای کانگ که فهمید آخر این بحث ممکنه به دعوا ختم بشه گفت:
- فکر نمیکنید بهتر باشه ادامه بحثتون رو بزارید برای وقتی که اون بمب ساعتی رو خنثی کردیم؛ چون ممکنه هر لحظه یه جای این کشور منفجر بشه
- ۱۰.۶k
- ۲۳ تیر ۱۴۰۱
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط