“در اغوش درد”
پارت ۱۳
باران آرام اما سمج میبارید؛ از آن بارانهایی که شهر را نمیشویند، فقط خیسش میکنند.
چراغهای قرمز و آبی ماشینهای پلیس روی آسفالت برق میزدند و در چالههای آب تکثیر میشدند، مثل زخمهایی که بسته نمیشوند.
هوسوک کنار نوار زرد ایستاده بود. دستانش در جیب پالتو، نگاهش ثابت روی ساختمان نیمهمتروکهای که بوی باروت و رطوبت میداد.
«هیچکس چیزی ندیده.»
افسر جوون کنار گوشش گفت. «همه میگن برق رفت، صدای سه تا شلیک اومد، بعدش سکوت.»
هوسوک جواب نداد.
اون سالها بود که با سکوت آشنا بود. سکوت بعد از شلیک، سکوت بعد از خیانت، سکوت بعد از پاک شدنِ ردپا.
داخل ساختمان، جسدی روی زمین افتاده بود. تمیز. حرفهای.
نه نشانهای از درگیری طولانی، نه اثر انگشت، نه دوربینی که سالم مانده باشد.
کارِ آدمهای آماتور نبود.
هوسوک آهسته گفت:
«این سومین بار این ماهه.»
افسر سر تکان داد. «همهشون وصل بودن به همون خط قاچاق.»
هوسوک زانو زد کنار جسد. چشمان مرد نیمهباز بود؛ انگار هنوز باور نکرده چه اتفاقی افتاده.
کنار دستش، گوشی موبایل خرد شده بود. حافظه سوخته. عمداً.
هوسوک لبش را فشرد.
باندی که دنبالش بود، شبیه بقیه نبود.
نه اسم رسمی، نه ساختار مشخص.
هر بار که به یک شاخه میرسید، شاخه قطع میشد.
هر بار که به یک واسطه نزدیک میشد، آن واسطه ناپدید میشد.
انگار کسی از بالا همهچیز را میدید.
یک قدم جلوتر. همیشه.
____________________
ههسو نفس عمیقی کشید و سعی کرد افکار آشفتهاش را کنار بزند. هوای سرد شب، پوستش را نوازش میداد، اما چیزی در درونش سردتر بود. این حس از دیروز شروع شده بود؛ از آن نگاه خیرهی عجیب تهیونگ که انگار تمام وجودش را میشکافت، از آن سکوت سنگین بینشان که گویی حرفهای ناگفتهی زیادی پشتش پنهان بود. امروز حتی در طول روز هم بعد از رفتن به ان بیمارستان،حضور او را حس میکرد، انگار سایهای نامرئی او را دنبال میکرد. این حس ناامنی، مثل یخ، آرام آرام در دلش میلغزید.
به سمت در خانهاش رفت. کلید را در قفل چرخاند و با باز کردن در، به منظرهی آشنای راهرو چشم دوخت. اما چیزی آشنا نبود. روی زمین، درست جلوی پایش، یک جعبهی مقوایی سیاه قرار داشت که با یک روبان ساتن مشکی به زیبایی تزئین شده بود. کنار جعبه، یک پاکت نامه‰ی سفید و بینشان افتاده بود. روی پاکت، با خطی خوش و آشنا، فقط یک عبارت نوشته شده بود:
«فقط برای تو.»
ههسو کمی تعجب کرد. چه کسی میتوانست باشد؟ شاید یک دوست قدیمی؟ یا یک غریبهی خوشذوق؟ خط آشنا بود، اما ذهنش هیچ تصویری را تداعی نمیکرد. شاید فقط یک شوخی باشد. کنجکاوی بر تردیدش غلبه کرد. دستانش را که کمی میلرزیدند، سعی کرد کنترل کند. چه چیزی در این جعبه بود؟ با تردید، دستش را به سمت پاکت دراز کرد، انگشتانش حس سردی کاغذ را لمس کردند.
ههسو با احتیاط پاکت را برداشت. کاغذش صاف و کمی ضخیم بود. روبان مشکی جعبه، براق و چشمنواز به نظر میرسید. با وجود حس مبهمی از ناآرامی که هنوز در دلش ریشه داشت، کنجکاویاش بیشتر شده بود. این حس آشنای خط، ذهن او را درگیر کرده بود. آیا ممکن بود هدیهای از طرف کسی باشد که او فراموش کرده؟ یا شاید کسی که میخواسته او را غافلگیر کند؟
_______________
حمایت بانو؟؟
باران آرام اما سمج میبارید؛ از آن بارانهایی که شهر را نمیشویند، فقط خیسش میکنند.
چراغهای قرمز و آبی ماشینهای پلیس روی آسفالت برق میزدند و در چالههای آب تکثیر میشدند، مثل زخمهایی که بسته نمیشوند.
هوسوک کنار نوار زرد ایستاده بود. دستانش در جیب پالتو، نگاهش ثابت روی ساختمان نیمهمتروکهای که بوی باروت و رطوبت میداد.
«هیچکس چیزی ندیده.»
افسر جوون کنار گوشش گفت. «همه میگن برق رفت، صدای سه تا شلیک اومد، بعدش سکوت.»
هوسوک جواب نداد.
اون سالها بود که با سکوت آشنا بود. سکوت بعد از شلیک، سکوت بعد از خیانت، سکوت بعد از پاک شدنِ ردپا.
داخل ساختمان، جسدی روی زمین افتاده بود. تمیز. حرفهای.
نه نشانهای از درگیری طولانی، نه اثر انگشت، نه دوربینی که سالم مانده باشد.
کارِ آدمهای آماتور نبود.
هوسوک آهسته گفت:
«این سومین بار این ماهه.»
افسر سر تکان داد. «همهشون وصل بودن به همون خط قاچاق.»
هوسوک زانو زد کنار جسد. چشمان مرد نیمهباز بود؛ انگار هنوز باور نکرده چه اتفاقی افتاده.
کنار دستش، گوشی موبایل خرد شده بود. حافظه سوخته. عمداً.
هوسوک لبش را فشرد.
باندی که دنبالش بود، شبیه بقیه نبود.
نه اسم رسمی، نه ساختار مشخص.
هر بار که به یک شاخه میرسید، شاخه قطع میشد.
هر بار که به یک واسطه نزدیک میشد، آن واسطه ناپدید میشد.
انگار کسی از بالا همهچیز را میدید.
یک قدم جلوتر. همیشه.
____________________
ههسو نفس عمیقی کشید و سعی کرد افکار آشفتهاش را کنار بزند. هوای سرد شب، پوستش را نوازش میداد، اما چیزی در درونش سردتر بود. این حس از دیروز شروع شده بود؛ از آن نگاه خیرهی عجیب تهیونگ که انگار تمام وجودش را میشکافت، از آن سکوت سنگین بینشان که گویی حرفهای ناگفتهی زیادی پشتش پنهان بود. امروز حتی در طول روز هم بعد از رفتن به ان بیمارستان،حضور او را حس میکرد، انگار سایهای نامرئی او را دنبال میکرد. این حس ناامنی، مثل یخ، آرام آرام در دلش میلغزید.
به سمت در خانهاش رفت. کلید را در قفل چرخاند و با باز کردن در، به منظرهی آشنای راهرو چشم دوخت. اما چیزی آشنا نبود. روی زمین، درست جلوی پایش، یک جعبهی مقوایی سیاه قرار داشت که با یک روبان ساتن مشکی به زیبایی تزئین شده بود. کنار جعبه، یک پاکت نامه‰ی سفید و بینشان افتاده بود. روی پاکت، با خطی خوش و آشنا، فقط یک عبارت نوشته شده بود:
«فقط برای تو.»
ههسو کمی تعجب کرد. چه کسی میتوانست باشد؟ شاید یک دوست قدیمی؟ یا یک غریبهی خوشذوق؟ خط آشنا بود، اما ذهنش هیچ تصویری را تداعی نمیکرد. شاید فقط یک شوخی باشد. کنجکاوی بر تردیدش غلبه کرد. دستانش را که کمی میلرزیدند، سعی کرد کنترل کند. چه چیزی در این جعبه بود؟ با تردید، دستش را به سمت پاکت دراز کرد، انگشتانش حس سردی کاغذ را لمس کردند.
ههسو با احتیاط پاکت را برداشت. کاغذش صاف و کمی ضخیم بود. روبان مشکی جعبه، براق و چشمنواز به نظر میرسید. با وجود حس مبهمی از ناآرامی که هنوز در دلش ریشه داشت، کنجکاویاش بیشتر شده بود. این حس آشنای خط، ذهن او را درگیر کرده بود. آیا ممکن بود هدیهای از طرف کسی باشد که او فراموش کرده؟ یا شاید کسی که میخواسته او را غافلگیر کند؟
_______________
حمایت بانو؟؟
- ۶۸۷
- ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط