MUTED SOUND ( صدای خاموش)
P¹³
علامت ها: یونا+/ تهیونگ-/ سوجین&/ جیون×/ هانول@/ سیون¢/ کیوم£
حیاط پر بود از عکاس ها و خبرنگارها، مثل ایونت آدم های معروف میموند. سیون و هانول روی فرش قرمز و جلوی بنر عکس های دو نفره و عاشقانه ای می گرفتن و برای هر دوربین لبخند گرم و صمیمی تقدیم میکردند. با لبخند دوربین هارو راهنمایی میکردن و کاملا راضی از این وضعیت بودند. بنظر نمیرسید از این همه فلاش عکاسی و صدا رنجیده باشن بلکه برعکس از جلب تمام توجه دوربین ها کاملا راضی بنظر میرسیدند.
با دیدن جمعیت و شلوغی چشم هام لرزید و تمام تنم یخ بست. دست و پام و گم کرده بودم طوری که حتی متوجه آرنج تهیونگ که به سمتم برای همراهیش گرفته بود نشده بودم. دوست نداشتم توی این جمعیت باشم، نمیخواستم عکس بگیرم و به سوالات بی حدشون جواب بدم. از این همه چشم وحشت داشتم. بعضی از خبرنگار ها بطور آنلاین برای وبسایتشون فیلم تهیه میکردن که این یعنی تمام سئول یا بهتر بگم تمام کره من و بطور زنده میدیدن. چند میلیون آدم!
رنگم مثل گچ سفید شده و چشم هام از حدقه بیرون زده بود. دهانم کویر و قورت داده بود. تهیونگ وقتی متوجه بهت و حیرتم شد با نگرانی مقابلم ایستاد و صورتم و قاب گرفت
- یونا تو حالت خوبه؟ رنگت مثل گچ شده. چیشده؟؟
تمام زوری رو که ذره ذره از تک تک سلول های بدنم جمع کرده بودم برای تکلم بکار بردم
+ تهیونگ من نمیتونم.. واقعا نمیتونم. متوجه جمعیت نیستی؟ تا چشم کار میکنه پر از آدمه، نه آدم هایی که من و دوست داشته باشن نه! آدم هایی که دنبال یه بهانه ان، یه سوتی یه حرکت که پشت سرم حرف و شایع ببافن. حتی نمیتونم عکس بگیرم، من از این همه چشم گرسنه و وحشی میترسم
- پس این بهانه رو دستشون نده! درک میکنم که همه اینها برات تازگی دارن و انجامشون سخته ولی باید نشون بدی که چقدر این زندگی برازنده توعه، باید همه ببینن که از اولش هم تو متعلق به اینجا و این خانواده بودی.
-همین حالا میریم وسط اون جمعیت و طوری رفتار میکنی که انگار همیشه دختر این خانواده بودی، طوری که تنها کسایی که غریبه ان خودشونن نه تو! امشب حد و مرزهاشون و مشخص کن، بهشون نشون بده یونا واقعا کیه و در تمام این مدت من همینجام پس از چیزی نترس، باشه؟
مردد سری تکون دادم.
دستم و دور آرنجش حلقه کردم و به سمت حیاط قدم برداشتیم. با هر قدم و نزدیک تر شدن به فرش قرمز قلبم توی سینه ام بیشتر بیقراری میکرد و نفس های عمیق بیشتری میکشیدم و فشار دستم روی بازوی عضله ایه تهیونگ بیشتر میشد.
با لحن آرومی توی گوشم زمزمه کرد
- اصلا یه کاری میکنیم هرکجا احساس خوبی نداشتی دستم و محکم فشار بده بعد سریع از اونجا دور بشیم قبوله؟
علامت ها: یونا+/ تهیونگ-/ سوجین&/ جیون×/ هانول@/ سیون¢/ کیوم£
حیاط پر بود از عکاس ها و خبرنگارها، مثل ایونت آدم های معروف میموند. سیون و هانول روی فرش قرمز و جلوی بنر عکس های دو نفره و عاشقانه ای می گرفتن و برای هر دوربین لبخند گرم و صمیمی تقدیم میکردند. با لبخند دوربین هارو راهنمایی میکردن و کاملا راضی از این وضعیت بودند. بنظر نمیرسید از این همه فلاش عکاسی و صدا رنجیده باشن بلکه برعکس از جلب تمام توجه دوربین ها کاملا راضی بنظر میرسیدند.
با دیدن جمعیت و شلوغی چشم هام لرزید و تمام تنم یخ بست. دست و پام و گم کرده بودم طوری که حتی متوجه آرنج تهیونگ که به سمتم برای همراهیش گرفته بود نشده بودم. دوست نداشتم توی این جمعیت باشم، نمیخواستم عکس بگیرم و به سوالات بی حدشون جواب بدم. از این همه چشم وحشت داشتم. بعضی از خبرنگار ها بطور آنلاین برای وبسایتشون فیلم تهیه میکردن که این یعنی تمام سئول یا بهتر بگم تمام کره من و بطور زنده میدیدن. چند میلیون آدم!
رنگم مثل گچ سفید شده و چشم هام از حدقه بیرون زده بود. دهانم کویر و قورت داده بود. تهیونگ وقتی متوجه بهت و حیرتم شد با نگرانی مقابلم ایستاد و صورتم و قاب گرفت
- یونا تو حالت خوبه؟ رنگت مثل گچ شده. چیشده؟؟
تمام زوری رو که ذره ذره از تک تک سلول های بدنم جمع کرده بودم برای تکلم بکار بردم
+ تهیونگ من نمیتونم.. واقعا نمیتونم. متوجه جمعیت نیستی؟ تا چشم کار میکنه پر از آدمه، نه آدم هایی که من و دوست داشته باشن نه! آدم هایی که دنبال یه بهانه ان، یه سوتی یه حرکت که پشت سرم حرف و شایع ببافن. حتی نمیتونم عکس بگیرم، من از این همه چشم گرسنه و وحشی میترسم
- پس این بهانه رو دستشون نده! درک میکنم که همه اینها برات تازگی دارن و انجامشون سخته ولی باید نشون بدی که چقدر این زندگی برازنده توعه، باید همه ببینن که از اولش هم تو متعلق به اینجا و این خانواده بودی.
-همین حالا میریم وسط اون جمعیت و طوری رفتار میکنی که انگار همیشه دختر این خانواده بودی، طوری که تنها کسایی که غریبه ان خودشونن نه تو! امشب حد و مرزهاشون و مشخص کن، بهشون نشون بده یونا واقعا کیه و در تمام این مدت من همینجام پس از چیزی نترس، باشه؟
مردد سری تکون دادم.
دستم و دور آرنجش حلقه کردم و به سمت حیاط قدم برداشتیم. با هر قدم و نزدیک تر شدن به فرش قرمز قلبم توی سینه ام بیشتر بیقراری میکرد و نفس های عمیق بیشتری میکشیدم و فشار دستم روی بازوی عضله ایه تهیونگ بیشتر میشد.
با لحن آرومی توی گوشم زمزمه کرد
- اصلا یه کاری میکنیم هرکجا احساس خوبی نداشتی دستم و محکم فشار بده بعد سریع از اونجا دور بشیم قبوله؟
- ۱۲.۳k
- ۲۶ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط