جوجه‌ی منp4
جوجه‌ی منp4
باهم به سمتِ غذاخوری دانشگاه رفتیم...سر یه میز نشستیم...واقعا هم استرسِ کتابای چامین‌سو رو داشتم و هم از خجالت زیاد عرق کرده بودم و قلبم داشت تو حلقم میزد...سرم پایین بود ولی نگاه سنگین اون رو روی خودم حس میکردم...سگوت بینمون زیادی سنگین بود داشتم خفه میشدم که یهو بعد مدتی صداش در اومد:
$چرا انقدر ضعیفی؟(زیرلبی)
_چ...چی؟
$چرا به همه‌ی دستوراتشون عمل میکنی؟
_خب...عا...اینطوری در امانم
$از چی در امانی😐
_از...زورگیری ها و کتک کاری هاشون(لبخند کاملا ضایعی که قشنگ معلومه فیکه)
$(وقتی گارسون اومد یکم دوکبوکی سفارش داد) تو چی میخوای؟
_(لبخند فرشته‌گونش😇)هیچی
$(خیره میشه به لبخندِ جیمین و از شدت کیوتیش برگاش میریزه) کارسون! برای ایشونم موچی همراه با یکم نوشیدنیه گازدار بیار..
(گارسون رفت)
_چرا موچی سفارش دادی؟از کجا میدونستی که من عاشق موچیم؟😶
$من...فقط...ولش کن، تاحالا کسی بهت گفته چقدر قشنگ‌تر میشی وقتی میخندی؟
_(تمدید لبخند فرشته‌ایش*من غش*) نه من معمولا تنهام...برام عجیب بود که چرا باهام اومدی بیرون🤗
$تو...تو خیلی...عجیبی(بعد گفتن این جمله سرشو به چپو راست تکون داد و دوباره زل زد به جیمین)بیخیال...دیگه حق نداری ضعیف باشی..ازین به بعد باید مث خودشون پررو باشی...هرکسیم خواست زورگیری یا کتک کاری کنه باهات میای به من میگی
_چرا بهم کمک میکنی؟
$چون دلم میخواد تو کاریت نباشه
_اوکی(با چشمای گرد شده)
(سفارشا اومدن)
نویسنده:/
جیمین یکم با خجالت به یونگیی که داره با خیال راحت دوکبوکی میخوره نگاه کرد...بعد خودشم شروع میکنه به خوردن، اون اونقدی غرق غذا خوردن شده بود که اصلا یادش نبود یونگیم کنارشه...یونگی زل زده بود بهش...انگار زمان ایستاده بود و هیچکسی جز جیمین جلوی چشماش نبود...چشماش برق میزد...دلش میخواست اون لحضه با چشماش عکس جیمین رو بگیره و بعد چاپ کنه بزنه توی دفتر خاطراتش....بله درسته...یونگی گذشته‌ی وحشت‌ناکی داشت، و همه‌ی اون گذشته رو توی اون دفترچه خاطرات ثبت کرده بود...همه‌ی اون دردها و سیاهی‌ها توی اون دفتر بودن...اما الان...اون میخواست جیمینی رو توی اون دفتر ثبت کنه که رنگ تازه‌ای رو با ورودش به زندگیه یونگی به ارمغان اورده بود...رنگی به جز رنگ سیاه...
#ادامه_دارد
لطفا لایک کنید و برام کامت بزارید تا نظرتونو راجب رمانم بدونم👈👉
باهم به سمتِ غذاخوری دانشگاه رفتیم...سر یه میز نشستیم...واقعا هم استرسِ کتابای چامین‌سو رو داشتم و هم از خجالت زیاد عرق کرده بودم و قلبم داشت تو حلقم میزد...سرم پایین بود ولی نگاه سنگین اون رو روی خودم حس میکردم...سگوت بینمون زیادی سنگین بود داشتم خفه میشدم که یهو بعد مدتی صداش در اومد:
$چرا انقدر ضعیفی؟(زیرلبی)
_چ...چی؟
$چرا به همه‌ی دستوراتشون عمل میکنی؟
_خب...عا...اینطوری در امانم
$از چی در امانی😐
_از...زورگیری ها و کتک کاری هاشون(لبخند کاملا ضایعی که قشنگ معلومه فیکه)
$(وقتی گارسون اومد یکم دوکبوکی سفارش داد) تو چی میخوای؟
_(لبخند فرشته‌گونش😇)هیچی
$(خیره میشه به لبخندِ جیمین و از شدت کیوتیش برگاش میریزه) کارسون! برای ایشونم موچی همراه با یکم نوشیدنیه گازدار بیار..
(گارسون رفت)
_چرا موچی سفارش دادی؟از کجا میدونستی که من عاشق موچیم؟😶
$من...فقط...ولش کن، تاحالا کسی بهت گفته چقدر قشنگ‌تر میشی وقتی میخندی؟
_(تمدید لبخند فرشته‌ایش*من غش*) نه من معمولا تنهام...برام عجیب بود که چرا باهام اومدی بیرون🤗
$تو...تو خیلی...عجیبی(بعد گفتن این جمله سرشو به چپو راست تکون داد و دوباره زل زد به جیمین)بیخیال...دیگه حق نداری ضعیف باشی..ازین به بعد باید مث خودشون پررو باشی...هرکسیم خواست زورگیری یا کتک کاری کنه باهات میای به من میگی
_چرا بهم کمک میکنی؟
$چون دلم میخواد تو کاریت نباشه
_اوکی(با چشمای گرد شده)
(سفارشا اومدن)
نویسنده:/
جیمین یکم با خجالت به یونگیی که داره با خیال راحت دوکبوکی میخوره نگاه کرد...بعد خودشم شروع میکنه به خوردن، اون اونقدی غرق غذا خوردن شده بود که اصلا یادش نبود یونگیم کنارشه...یونگی زل زده بود بهش...انگار زمان ایستاده بود و هیچکسی جز جیمین جلوی چشماش نبود...چشماش برق میزد...دلش میخواست اون لحضه با چشماش عکس جیمین رو بگیره و بعد چاپ کنه بزنه توی دفتر خاطراتش....بله درسته...یونگی گذشته‌ی وحشت‌ناکی داشت، و همه‌ی اون گذشته رو توی اون دفترچه خاطرات ثبت کرده بود...همه‌ی اون دردها و سیاهی‌ها توی اون دفتر بودن...اما الان...اون میخواست جیمینی رو توی اون دفتر ثبت کنه که رنگ تازه‌ای رو با ورودش به زندگیه یونگی به ارمغان اورده بود...رنگی به جز رنگ سیاه...
#ادامه_دارد
لطفا لایک کنید و برام کامت بزارید تا نظرتونو راجب رمانم بدونم👈👉
- ۳۰
- ۲۲ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
