#اقرار_خاموش #پارت۱
[سونیک]
عصر آرامآرام روی شهر مینشست.
نور خورشید، که تا چند دقیقه پیش هنوز گرم و پررنگ بود، حالا کمکم نرمتر میشد و خودش را پشت ساختمانها پنهان میکرد. آسمان رنگی بین نارنجی و بنفش گرفته بود؛ همان رنگی که همیشه به من یادآوری میکرد روز دارد تمام میشود، اما ما هنوز نه.
بالاخره کلاس آخر هم تمام شده بود.
صدای بسته شدن درِ کلاسها، رفتوآمد دانشجوها، و هیاهوی معمول پایان روز دانشگاه، پشت سرمان جا مانده بود و ما سه نفر از درِ اصلی دانشگاه بیرون میزدیم. قرار بود امشب برویم خانهی تیلز و روی پروژه کار کنیم. فردا روز ارائه بود، و اگر امشب همهچیز را جمعوجور نمیکردیم، معلوم نبود تا صبح چهقدر دیگر باید بیدار میماندیم.
من کنار تیلز و ناکلز راه میرفتم، دستهایم را توی جیبم کرده بودم و با نیمنگاهی به آسمان، نفس عمیقی میکشیدم.
خستگیِ یک روز طولانی توی شانههایم نشسته بود، اما هنوز تهِ ذهنم یک حس خوب بود: اینکه بالاخره داشتیم به خط پایان نزدیک میشدیم.
اما تیلز... تیلز اصلاً شبیه کسی نبود که حس پایان داشته باشد.
او از همان لحظهای که از دانشگاه بیرون آمدیم، آرام و قرار نداشت. مدام جلوتر میرفت، برمیگشت، سرعتش را تند و کند میکرد، انگار که زمان دارد از دستش فرار میکند. دستهای کوچکش مدام در هوا تکان میخوردند و صدایش از شتابی که داشت، تقریباً نفسنفسزنان شده بود.
«بچهها، بدویید! باید زودتر برسیم خونه! وقت نداریم! باید امشب پروژه تموم بشه!»
من نگاهم را از روبهرو گرفتم و به او انداختم. لبخند کمرنگی روی صورتم نشست؛ از آن لبخندهایی که بیشتر برای آرامکردن طرف مقابل است تا خندیدن واقعی.
گفتم:
«آروم باش تیلز. چیزی برای نگرانی وجود نداره. ما نسبت به همهی گروههای دیگه وقت بیشتری روی پروژهمون صرف کردیم. مطمئن باش که پروژمون قبول میشه.»
ناکلز که کنارم راه میرفت، با همان لحن محکم و بیتکلف همیشگیاش سری تکان داد و گفت:
«دقیقاً. من نمیفهمم این همه عجله برای چیه. تو که ما رو کشتی سر این پروژه.»
تیلز برای چند لحظه ایستاد، بعد لبخند کوچکی روی صورتش آمد؛ لبخندی که بیشتر از خستگی میآمد تا آرامش.
گفت:
«میدونم... ولی بازم باید تمام تلاشمون رو بکنیم.»
همانطور که ادامهی مسیر را میرفتیم، به او نگاه میکردم. مشخص بود که مغزش هنوز توی آزمایشگاه مانده. برای تیلز، پروژه فقط یک ارائه نبود؛ انگار چیزی بیشتر از آن بود. چیزی که میخواست مطمئن شود بینقص است. چیزی که اگر حتی یک بخشش اشتباه میشد، خودش را تا مدتها نمیبخشید.
عصر آرامآرام روی شهر مینشست.
نور خورشید، که تا چند دقیقه پیش هنوز گرم و پررنگ بود، حالا کمکم نرمتر میشد و خودش را پشت ساختمانها پنهان میکرد. آسمان رنگی بین نارنجی و بنفش گرفته بود؛ همان رنگی که همیشه به من یادآوری میکرد روز دارد تمام میشود، اما ما هنوز نه.
بالاخره کلاس آخر هم تمام شده بود.
صدای بسته شدن درِ کلاسها، رفتوآمد دانشجوها، و هیاهوی معمول پایان روز دانشگاه، پشت سرمان جا مانده بود و ما سه نفر از درِ اصلی دانشگاه بیرون میزدیم. قرار بود امشب برویم خانهی تیلز و روی پروژه کار کنیم. فردا روز ارائه بود، و اگر امشب همهچیز را جمعوجور نمیکردیم، معلوم نبود تا صبح چهقدر دیگر باید بیدار میماندیم.
من کنار تیلز و ناکلز راه میرفتم، دستهایم را توی جیبم کرده بودم و با نیمنگاهی به آسمان، نفس عمیقی میکشیدم.
خستگیِ یک روز طولانی توی شانههایم نشسته بود، اما هنوز تهِ ذهنم یک حس خوب بود: اینکه بالاخره داشتیم به خط پایان نزدیک میشدیم.
اما تیلز... تیلز اصلاً شبیه کسی نبود که حس پایان داشته باشد.
او از همان لحظهای که از دانشگاه بیرون آمدیم، آرام و قرار نداشت. مدام جلوتر میرفت، برمیگشت، سرعتش را تند و کند میکرد، انگار که زمان دارد از دستش فرار میکند. دستهای کوچکش مدام در هوا تکان میخوردند و صدایش از شتابی که داشت، تقریباً نفسنفسزنان شده بود.
«بچهها، بدویید! باید زودتر برسیم خونه! وقت نداریم! باید امشب پروژه تموم بشه!»
من نگاهم را از روبهرو گرفتم و به او انداختم. لبخند کمرنگی روی صورتم نشست؛ از آن لبخندهایی که بیشتر برای آرامکردن طرف مقابل است تا خندیدن واقعی.
گفتم:
«آروم باش تیلز. چیزی برای نگرانی وجود نداره. ما نسبت به همهی گروههای دیگه وقت بیشتری روی پروژهمون صرف کردیم. مطمئن باش که پروژمون قبول میشه.»
ناکلز که کنارم راه میرفت، با همان لحن محکم و بیتکلف همیشگیاش سری تکان داد و گفت:
«دقیقاً. من نمیفهمم این همه عجله برای چیه. تو که ما رو کشتی سر این پروژه.»
تیلز برای چند لحظه ایستاد، بعد لبخند کوچکی روی صورتش آمد؛ لبخندی که بیشتر از خستگی میآمد تا آرامش.
گفت:
«میدونم... ولی بازم باید تمام تلاشمون رو بکنیم.»
همانطور که ادامهی مسیر را میرفتیم، به او نگاه میکردم. مشخص بود که مغزش هنوز توی آزمایشگاه مانده. برای تیلز، پروژه فقط یک ارائه نبود؛ انگار چیزی بیشتر از آن بود. چیزی که میخواست مطمئن شود بینقص است. چیزی که اگر حتی یک بخشش اشتباه میشد، خودش را تا مدتها نمیبخشید.
- ۶۷
- ۲۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط