فیک تاج سلطنتی (The Royal Crown)
پارت ۳۱
از زبان اولیویا
صدای برخورد قاشق‌ها با بشقاب‌های سرامیکی و صدای خنده‌های آروم، موسیقیِ بخشیدنِ دوباره‌ی زندگی به اون صبحِ دنج بود. وقتی سینی‌های پر از پنکیک، موچی، کاپ‌کیک و اون شیرموزِ خوش‌رنگ و لعنتی رو روی میزِ چوبیِ بزرگ گذاشتم، انگار همه‌ی چشم‌ها با یه جور ولعِ کودکانه به سمت غذاها چرخید.
جونگکوک اولین کسی بود که با یه جیغِ ریز از ذوق، پرید سمت ظرفِ موچی‌ها. هوسوک و جیمین هم بلافاصله دنبالش راه افتادن. حتی تهیونگ که داشت با تمرکز روی بازی "گُو" با کوک رقابت می‌کرد، برای یه لحظه مکث کرد و نگاهی به میز انداخت؛ نگاهی که توی چشماش یه درخششِ گرم و پر از ستایش بود.
همه شروع کردن به خوردن. اما این فقط یه صبحانه معمولی نبود؛ انگار هر لقمه‌ای که می‌خوردن، یه ذره از اون خوشحالیِ درونی‌ام رو جذب می‌کردن.
- واو! اولیویا، این پنکیک‌ها واقعاً مثل ابرها نرم هستن! - جیمین در حالی که دهنش پر بود، با هیجان گفت.
- این شیرموز... من واقعاً نمی‌دونم چطوری انقدر عالی شده! - هوسوک با چشم‌های بسته از لذت، شروع کرد به تعریف کردن.
من که از این همه تعریف و تمجید کمی خجالت‌زده شده بودم، با لبخندی که سعی می‌کردم پنهانش کنم، گفتم:
+ اونقدر هم که می‌گین خوب نشده... فقط یه چیز ساده بود.
اما جین، که با اون وقارِ همیشگی‌اش داشت یه تکه کیکِ کوچک رو با چای میل می‌کرد، بلافاصله با اون لحنِ مغرورانه‌ی همیشگی‌اش پرید وسط حرفم:
! درسته! اصلاً به پای دستپختِ افسانه‌ایِ من نمی‌رسه، ولی خب... برای یه شروع، واقعاً خوبه!
این حرفِ جین، باعث شد کلِ میز منفجر بشه از صدای خنده. حتی تهیونگ هم که سعی می‌کرد خودش رو جدی نشون بده، نتونست جلوی خنده‌اش رو بگیره. اون نگاهش رو از من دزدید، اما دیدم که گوش‌های گوشتی و قشنگش از شدتِ خجالت و شادی، کمی سرخ شده بود.
بعد از اینکه همه‌مون سیر و مست از خوردن و حرف زدن شدیم، من با یه انرژیِ عجیب، بلند شدم. می‌خواستم این فضایِ بی‌نقص رو با تمیز کردنِ آشپزخانه حفظ کنم. ظرف‌ها رو یکی یکی جمع کردم، با دقت شستم و خشک کردم. تهیونگ هم اومد کمک من؛ اونقدر با ظرافت و آروم حرکت می‌کرد که انگار نمی‌خواست حتی یه ذره از سکوتِ زیبای صبح رو بشکنه. وقتی ظرف‌ها تموم شد، حس کردم یه بارِ سنگین از روی دوشم برداشته شده.
وقتی همه‌مون آماده شدیم، تصمیم گرفتیم که به جای برگشتن به اون فضای رسمی و خشکِ قصر، کمی توی دلِ طبیعت قدم بزنیم. من، تهیونگ و بقیه پسرا، با یه شور و حالی که انگار از بچگی‌هامون یاد گرفته بودیم، از درِ کلبه خارج شدیم. هوای جنگل، با اون بویِ خاکِ نمناک و عطرِ درخت‌های صنوبر، مثل یه معجونِ تازه کننده بود.
من در حالی که داشتم به زیباییِ درخت‌ها نگاه می‌کردم، یهو یه فکری به سرم زد و با تعجب از تهیونگ پرسیدم:
+ تهیونگ... نمی‌خوایم برگردیم قصر؟ یعنی... با این همه هیجان، الان وقتِ برگشتن به اون پروتکل‌ها و آداب و معاشرت‌های خسته‌کننده نیست؟
تهیونگ با یه لبخندِ مرموز، سرش رو تکون داد و گفت:
- چطور؟ مگه می‌خوای برگردی اونجا؟
من با تعجب نگاهش کردم:
+ آخه... آخه اینجا جنگله! ما الان وسطِ یه جنگلِ وحشی هستیم و لباس‌های رسمی‌مون هم که...
تهیونگ ایستاد. اونقدر با اعتماد به نفس ایستاد که انگار صاحبِ تمام و کمالِ این قلمروه. دستش رو توی جیبِ کتش فرو برد و با چشم‌هایی که حالا مثل یه شکارچیِ باهوش می‌درخشید، گفت:
- اولیویا، عزیزم... تو هنوز فکر می‌کنی این یه جنگلِ معمولی باشه؟ اینجا "جنگلِ مخفی" است. جایی که من و پسرا از بچگی اینجا پناه می‌گرفتیم، اینجا بازی می‌کردیم و اینجا تمامِ رازهای ما دفن شده. این جنگل، مثل یه دوستِ قدیمی، ما رو می‌شناسه.
حرفش یه جورایی به دل من نشست، اما هنوز هم برام عجیب بود. تهیونگ دوباره دستم رو گرفت. دستش اونقدر گرم بود که انگار تمامِ سرمایِ جنگل رو از بین می‌برد. ما شروع کردیم به قدم زدن در مسیرهای باریک و پوشیده از گیاهان. گاهی از روی ریشه‌های درختی می‌پریدیم و گاهی از زیر شاخه‌های بلندِ درخت‌های بلوط عبور می‌کردیم. صدای خنده‌ی کوک و بحث‌های بی‌پایانِ جیمین و هوسوک، مثل یه موسیقیِ پس‌زمینه، فضایِ جنگل رو پر کرده بود.
من همون‌طور که کنار تهیونگ قدم می‌زدم، حس می‌کردم که این دنیا، با تمامِ پیچیدگی‌هاش، داره برای من یه معنایِ جدید پیدا می‌کنه. اما... یه چیزی در جریان بود. یه حسِ مبهم، مثل یه تپشِ نامحسوس در پسِ ذهنم که می‌گفت چیزی در انتظارِ ماست.
ما از میانِ مهِ غلیظی که بینِ درخت‌ها پیچیده بود گذشتیم. مه اونقدر زیاد بود که فقط چند قدم جلوتر رو می‌دیدیم. تهیونگ دستم رو محکم‌تر گرفت، انگار که می‌خواست مطمئن بشه من رو گم نمی‌کنم.
و بعد... ناگهان، مه مثل یه پرده‌ی ابریشی کنار رفت.
از زبان اولیویا
صدای برخورد قاشق‌ها با بشقاب‌های سرامیکی و صدای خنده‌های آروم، موسیقیِ بخشیدنِ دوباره‌ی زندگی به اون صبحِ دنج بود. وقتی سینی‌های پر از پنکیک، موچی، کاپ‌کیک و اون شیرموزِ خوش‌رنگ و لعنتی رو روی میزِ چوبیِ بزرگ گذاشتم، انگار همه‌ی چشم‌ها با یه جور ولعِ کودکانه به سمت غذاها چرخید.
جونگکوک اولین کسی بود که با یه جیغِ ریز از ذوق، پرید سمت ظرفِ موچی‌ها. هوسوک و جیمین هم بلافاصله دنبالش راه افتادن. حتی تهیونگ که داشت با تمرکز روی بازی "گُو" با کوک رقابت می‌کرد، برای یه لحظه مکث کرد و نگاهی به میز انداخت؛ نگاهی که توی چشماش یه درخششِ گرم و پر از ستایش بود.
همه شروع کردن به خوردن. اما این فقط یه صبحانه معمولی نبود؛ انگار هر لقمه‌ای که می‌خوردن، یه ذره از اون خوشحالیِ درونی‌ام رو جذب می‌کردن.
- واو! اولیویا، این پنکیک‌ها واقعاً مثل ابرها نرم هستن! - جیمین در حالی که دهنش پر بود، با هیجان گفت.
- این شیرموز... من واقعاً نمی‌دونم چطوری انقدر عالی شده! - هوسوک با چشم‌های بسته از لذت، شروع کرد به تعریف کردن.
من که از این همه تعریف و تمجید کمی خجالت‌زده شده بودم، با لبخندی که سعی می‌کردم پنهانش کنم، گفتم:
+ اونقدر هم که می‌گین خوب نشده... فقط یه چیز ساده بود.
اما جین، که با اون وقارِ همیشگی‌اش داشت یه تکه کیکِ کوچک رو با چای میل می‌کرد، بلافاصله با اون لحنِ مغرورانه‌ی همیشگی‌اش پرید وسط حرفم:
! درسته! اصلاً به پای دستپختِ افسانه‌ایِ من نمی‌رسه، ولی خب... برای یه شروع، واقعاً خوبه!
این حرفِ جین، باعث شد کلِ میز منفجر بشه از صدای خنده. حتی تهیونگ هم که سعی می‌کرد خودش رو جدی نشون بده، نتونست جلوی خنده‌اش رو بگیره. اون نگاهش رو از من دزدید، اما دیدم که گوش‌های گوشتی و قشنگش از شدتِ خجالت و شادی، کمی سرخ شده بود.
بعد از اینکه همه‌مون سیر و مست از خوردن و حرف زدن شدیم، من با یه انرژیِ عجیب، بلند شدم. می‌خواستم این فضایِ بی‌نقص رو با تمیز کردنِ آشپزخانه حفظ کنم. ظرف‌ها رو یکی یکی جمع کردم، با دقت شستم و خشک کردم. تهیونگ هم اومد کمک من؛ اونقدر با ظرافت و آروم حرکت می‌کرد که انگار نمی‌خواست حتی یه ذره از سکوتِ زیبای صبح رو بشکنه. وقتی ظرف‌ها تموم شد، حس کردم یه بارِ سنگین از روی دوشم برداشته شده.
وقتی همه‌مون آماده شدیم، تصمیم گرفتیم که به جای برگشتن به اون فضای رسمی و خشکِ قصر، کمی توی دلِ طبیعت قدم بزنیم. من، تهیونگ و بقیه پسرا، با یه شور و حالی که انگار از بچگی‌هامون یاد گرفته بودیم، از درِ کلبه خارج شدیم. هوای جنگل، با اون بویِ خاکِ نمناک و عطرِ درخت‌های صنوبر، مثل یه معجونِ تازه کننده بود.
من در حالی که داشتم به زیباییِ درخت‌ها نگاه می‌کردم، یهو یه فکری به سرم زد و با تعجب از تهیونگ پرسیدم:
+ تهیونگ... نمی‌خوایم برگردیم قصر؟ یعنی... با این همه هیجان، الان وقتِ برگشتن به اون پروتکل‌ها و آداب و معاشرت‌های خسته‌کننده نیست؟
تهیونگ با یه لبخندِ مرموز، سرش رو تکون داد و گفت:
- چطور؟ مگه می‌خوای برگردی اونجا؟
من با تعجب نگاهش کردم:
+ آخه... آخه اینجا جنگله! ما الان وسطِ یه جنگلِ وحشی هستیم و لباس‌های رسمی‌مون هم که...
تهیونگ ایستاد. اونقدر با اعتماد به نفس ایستاد که انگار صاحبِ تمام و کمالِ این قلمروه. دستش رو توی جیبِ کتش فرو برد و با چشم‌هایی که حالا مثل یه شکارچیِ باهوش می‌درخشید، گفت:
- اولیویا، عزیزم... تو هنوز فکر می‌کنی این یه جنگلِ معمولی باشه؟ اینجا "جنگلِ مخفی" است. جایی که من و پسرا از بچگی اینجا پناه می‌گرفتیم، اینجا بازی می‌کردیم و اینجا تمامِ رازهای ما دفن شده. این جنگل، مثل یه دوستِ قدیمی، ما رو می‌شناسه.
حرفش یه جورایی به دل من نشست، اما هنوز هم برام عجیب بود. تهیونگ دوباره دستم رو گرفت. دستش اونقدر گرم بود که انگار تمامِ سرمایِ جنگل رو از بین می‌برد. ما شروع کردیم به قدم زدن در مسیرهای باریک و پوشیده از گیاهان. گاهی از روی ریشه‌های درختی می‌پریدیم و گاهی از زیر شاخه‌های بلندِ درخت‌های بلوط عبور می‌کردیم. صدای خنده‌ی کوک و بحث‌های بی‌پایانِ جیمین و هوسوک، مثل یه موسیقیِ پس‌زمینه، فضایِ جنگل رو پر کرده بود.
من همون‌طور که کنار تهیونگ قدم می‌زدم، حس می‌کردم که این دنیا، با تمامِ پیچیدگی‌هاش، داره برای من یه معنایِ جدید پیدا می‌کنه. اما... یه چیزی در جریان بود. یه حسِ مبهم، مثل یه تپشِ نامحسوس در پسِ ذهنم که می‌گفت چیزی در انتظارِ ماست.
ما از میانِ مهِ غلیظی که بینِ درخت‌ها پیچیده بود گذشتیم. مه اونقدر زیاد بود که فقط چند قدم جلوتر رو می‌دیدیم. تهیونگ دستم رو محکم‌تر گرفت، انگار که می‌خواست مطمئن بشه من رو گم نمی‌کنم.
و بعد... ناگهان، مه مثل یه پرده‌ی ابریشی کنار رفت.
- ۲۱.۱k
- ۱۰ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
