رمان سوکوکو 30
زیر نور ماه ᴘᴀʀᴛ 30:
«10 اوریل، ویو چویا»
امروز باید میومد
نمیدونستم وقتی دیدمش باید چی بهش بگم
چه توجیهی برا اون نامه بیارم
چطور کاری کنم که بفهمه اونو من ننوشتم
همونطور توی سالن اصلی راه میرفتم و با خودم حرف میزدم
یه لحظه وایسادم
+ من چم شده.. چرا برا اون خائن دارم اینطوری فکر میکنم؟ اون منو ول کرد و رفت.. برا چی باید..
ساکت شدم..
میدونستم که این حرفا، حرفایی نبود که از ته قلبم میخواستم بگم..
قلبم هنوز با اون بود..
از کی اینطوری شد؟
- چویا سان.. یکی از اعضای اژانس اومده و الان دفتر رییسه رییس دستور داده خیلی سریع شما برید اونجا
رفتم سمت دفتر رییس
پشت در وایسادم یه قیافه جدی به خودم گرفتم و رفتم داخل ولی..
+ ات..اتسوشی؟ تو اینجا چیکار میکنی؟
- اوو چویا سان.. دازای سان خیلی حالشون خوب نبود پس من جاشون اومدم..نگران نباشید سعی میکنم توی جلسه خیلی صحبت نکنم تا یوقت...
+ خوبه.. بیا راه بیفتیم
«توی راه»
اتسو: امم چویا سان میشه دلیل برگزاری جلسه رو بدونم؟
+ خب.. وقتی یه سازمان جدید توی شهر تاسیس میشه باید از همه سازمانا حداقل یه نفر بره محل ملاقات و توی جلسه شرکت کنه تا سازمانا با هم به توافق برسن و کاری به هم نداشته باشن، فقط همین..
نفس عمیقی کشیدم و بهش گفتم: اتسوشی.. از..دازای چه خبر؟ حالش خوبه؟
لحن صداش تغییر کرد و یه حالت جدی گرفت
- خودت چی فکر میکنی، چویا سان؟
دستمو رو فرمون محکم کردم
اتسو: تقریبا یه دو هفته است که دیگه درو با لگد نمیکوبه تا بیاد داخل.. منظم تر و جدی تر شده.. یا بهتره بگم عوض شده.. میدونی چویا سان.. اون روز بعد از اینکه نامه شما رو خوند تا شب هیچی نگفت و ساکت بود.. اون منتظر بود ولی شما نیومدی.. چویا سان، اون به کلی عوض شده
چویا: من.. من واقعا نمیخاستم...
اتسوشی(باداد): چویا سان.. شما با اون نامه کاری کردید که...
+ در مورد نامه من نمیخواستم...
- چیو نمیخواستید؟؟ چطور همون لحظه این فکرو...
حرفشو قطع کردم و داد زدم: اون نامه رو اصلا من ننوشتم
سرعتم خیلی بالا بود
دیگه نفهمیدم دارم چیکار میکنم برا همین زدم رو ترمز و یه خط طولانی توی جاده کشیدم
اتسوشی خودشو نگه داشته بود تا به شیشه نخوره
به سختی سعی کردم تعادل ماشینو حفظ کنم و نگهش داشتم
نفس عمیقی کشیدم و سرمو انداختم پایین
بهم نگاه کرد
- پس نامه رو کی نوشته بود؟
ادامه دارد....
«10 اوریل، ویو چویا»
امروز باید میومد
نمیدونستم وقتی دیدمش باید چی بهش بگم
چه توجیهی برا اون نامه بیارم
چطور کاری کنم که بفهمه اونو من ننوشتم
همونطور توی سالن اصلی راه میرفتم و با خودم حرف میزدم
یه لحظه وایسادم
+ من چم شده.. چرا برا اون خائن دارم اینطوری فکر میکنم؟ اون منو ول کرد و رفت.. برا چی باید..
ساکت شدم..
میدونستم که این حرفا، حرفایی نبود که از ته قلبم میخواستم بگم..
قلبم هنوز با اون بود..
از کی اینطوری شد؟
- چویا سان.. یکی از اعضای اژانس اومده و الان دفتر رییسه رییس دستور داده خیلی سریع شما برید اونجا
رفتم سمت دفتر رییس
پشت در وایسادم یه قیافه جدی به خودم گرفتم و رفتم داخل ولی..
+ ات..اتسوشی؟ تو اینجا چیکار میکنی؟
- اوو چویا سان.. دازای سان خیلی حالشون خوب نبود پس من جاشون اومدم..نگران نباشید سعی میکنم توی جلسه خیلی صحبت نکنم تا یوقت...
+ خوبه.. بیا راه بیفتیم
«توی راه»
اتسو: امم چویا سان میشه دلیل برگزاری جلسه رو بدونم؟
+ خب.. وقتی یه سازمان جدید توی شهر تاسیس میشه باید از همه سازمانا حداقل یه نفر بره محل ملاقات و توی جلسه شرکت کنه تا سازمانا با هم به توافق برسن و کاری به هم نداشته باشن، فقط همین..
نفس عمیقی کشیدم و بهش گفتم: اتسوشی.. از..دازای چه خبر؟ حالش خوبه؟
لحن صداش تغییر کرد و یه حالت جدی گرفت
- خودت چی فکر میکنی، چویا سان؟
دستمو رو فرمون محکم کردم
اتسو: تقریبا یه دو هفته است که دیگه درو با لگد نمیکوبه تا بیاد داخل.. منظم تر و جدی تر شده.. یا بهتره بگم عوض شده.. میدونی چویا سان.. اون روز بعد از اینکه نامه شما رو خوند تا شب هیچی نگفت و ساکت بود.. اون منتظر بود ولی شما نیومدی.. چویا سان، اون به کلی عوض شده
چویا: من.. من واقعا نمیخاستم...
اتسوشی(باداد): چویا سان.. شما با اون نامه کاری کردید که...
+ در مورد نامه من نمیخواستم...
- چیو نمیخواستید؟؟ چطور همون لحظه این فکرو...
حرفشو قطع کردم و داد زدم: اون نامه رو اصلا من ننوشتم
سرعتم خیلی بالا بود
دیگه نفهمیدم دارم چیکار میکنم برا همین زدم رو ترمز و یه خط طولانی توی جاده کشیدم
اتسوشی خودشو نگه داشته بود تا به شیشه نخوره
به سختی سعی کردم تعادل ماشینو حفظ کنم و نگهش داشتم
نفس عمیقی کشیدم و سرمو انداختم پایین
بهم نگاه کرد
- پس نامه رو کی نوشته بود؟
ادامه دارد....
- ۱۵.۷k
- ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط