۱۵ پارتی از ای آن

#پارت_آخر
#جونگین

روز اجرا رسید. سالن پر از نور بود، صدای فریاد فن‌ها همه‌جا پیچیده بود. تو هم بین جمعیت بودی؛ قلبت تندتر از همیشه می‌زد. ای‌ان روی استیج اومد، همه‌چی عادی به‌نظر می‌رسید تا اینکه میکروفن رو گرفت و گفت:

ای‌ان: «این آهنگ برای یه نفر خیلی خاصه. کسی که صبر کرده، قهر کرده، دوباره آشتی کرده… کسی که همه‌چی برای منه.»

جمعیت شروع کرد به جیغ زدن. تو خشکت زده بود. نورافکن درست روی تو افتاد و نگاه ای‌ان قفل شد بهت.

ملودی شروع شد. آهنگی که ساخته بود پر از احساس بود، انگار هر نتش حرفی داشت که ای‌ان نتونسته بود توی دعواها بگه. تو اشکت سرازیر شد، بی‌اختیار دستتو جلوی دهنت گرفتی.

وسط آهنگ، ای‌ان از استیج پایین اومد، مستقیم سمتت. فن‌ها دیوونه شده بودن. دستتو گرفت و بالا کشیدت روی استیج.

ای‌ان: «می‌دونم قهر کردن بلدیم… ولی آشتی کردنمون قشنگ‌تره. می‌مونی پیشم؟»

تو با بغض خندیدی.
ات: «همیشه.»

اون لحظه بدون توجه به جمعیت، بغلت کرد. جمعیت سالن منفجر شد از جیغ و تشویق. آهنگ تموم شد، اما برای تو شروع تازه‌ای بود.

وقتی از استیج پایین اومدین، آروم توی گوشت گفت:
ای‌ان: «این آهنگ مال توئه. و هر آهنگ بعدی هم همینطور.»

و تو فهمیدی که همه‌ی قهرها و دلخوری‌ها فقط یه پل بودن برای رسیدن به همین لحظه.
*پایان*