پسر بد (38)

چون چند وقت بود حموم نرفته بودم اول رفتم دوش گرفتم موهامو شستم و احساس سبکی میکردم. بعد رفتم یه دست لباس برداشتم و پوشیدم و بعدش روی تختم چپه شدم. یه نفس عمیق کشیدم و نگاهمو به سقف دوختم. توی فکر بودم جیمین بدون من داره چیکار میکنه.. دنبالم میگرده یا داره خوش میگذرونه.. شب شد. توی اتاقم داشتم چرت میزدم که در اتاقمو زدن. خدمتکار بود بهم گفت که برم طبقه پایین تا شام بخورم. منم رفتم طبقه پایین. وی و شوگا و یه نفر دیگه سر میز نشسته بودن..
شوگا : چرا وایستادی بیا بشین..
جونگ کوک : باشه..
تهیونگ : خب.. بیاین شروع کنیم..
هوسوک : واو این استیک خوشمزست..تو چرا نمیخوری
جونگ کوک : خب چیزه.. من..
شوگا : نمیخواد معذب باشی تا اینجایی یکی از خودمون میبینیمت..
هوسوک : واقعا داری از این استیک خوشمزه گذشت میکنی؟.. تو دیگه کی هستی..
تهیونگ : وقتی نمیخوره اصرار نکنین...
شوگا : خفه شید شامتونو کوفت کنید..
بعد اینکه شام خوردیم همه برگشتن به اتاقشون. اونا مرموز ترین ادمایی بودن که تا به حال دیده بودم. چیز زیادی ازشون نمیدونستم فقط اینو میدونستم که اونا یه دسته آدم بدن یه دسته بزرگ. منم برگشتم به اتاقم اما حوصلم سر میرفت چون کل اون روز رو استراحت میکردم. درو باز کردم و سرک کشیدم کسی نبود آروم از اتاقم اومدم بیرون و آروم آروم رفتم یکم چرخ بزنم. همینطوری دور میزدم که یه پیانو قدیمی توی یکی از اتاقا دیدم. رفتم سمتش کلی خاک گرفته بود. دستی روش کشیدم و دستمو گذاشتم روی پیانو و یه بار فشار دادم. دووو صداش توی اتاق پخش شد. چون حوصلم سر رفته بود بیشتر دلم میخواست مشغول بشم روی صندلی نشستم. دستامو گذاشتم روی پیانو و چشمامو بستم و شروع به زدن کردم...
(از زبون تهیونگ )
داشتم برای خوابیدن آماده میشدم که صدا شنیدم. صدای پیانو بود. این دفعه اهنگ فرق داشت. سریع مسواک زدم. روپوش پوشیدم و رفتم ببینم چخبره. صدا از توی اتاق قدیمی ای میومد که من هیچ وقت پامو توش نزاشتم چون جایی بود که پدرخوندم به قتل رسید. اون اتاق مایع عضابم بود. نزدیک در شدم حالا صدا کاملا واضع بود نزدیک نرفتم و فقط گوش کردم جونگ کوک نشسته بود و داشت پیانو میزد اونقدر با احساس میزد که بهش خیره شدم. احساس اشنایی داشتم انگار این صحنه رو جایی دیده بودم اما نمیدونم کجا بود. پشت ستون روی زمین نشستم و فقط گوش کردم موسیقی غمگین بود برا همین خاطراتم با آقای کیم زنده میشدن..