The best experience of my life
(بهترین تجربه ی زندگیم)
پارت ۳
صدای نفس عمیق ا/ت، تنها صدایی بود که در سکوت نسبی راهروی طبقه سوم شنیده می‌شد. دفتر کارآموزی، فضایی نسبتاً کوچک و ساده بود، اما همین که ا/ت را به سمت میزش هدایت کردند، حس هیجان و کمی اضطراب تمام وجودش را فرا گرفت. پرونده‌ی اولیه‌اش را روی میز گذاشتند و گفتند که مسئول هماهنگی پروژه‌ی اصلی، آقای جونگکوک، بعداً با او صحبت خواهد کرد.
ا/ت سعی کرد تمرکز کند. تمام تلاشش را می‌کرد که امروز اشتباهی نکند. موهای بلند و سیاهش را که کمی آشفته شده بود، مرتب کرد و شروع به خواندن دستورالعمل‌ها کرد. ذهنش اما مدام به سمت برخورد چند دقیقه قبلش با جونگکوک کشیده می‌شد. حرف‌هایش، نگاهش، حتی لبخند کوتاهش… همه چیز عجیب و در عین حال دلنشین بود.
دقایقی بعد، درِ اتاق باز شد و جونگکوک وارد شد. این بار تیپش کمی راحت‌تر بود؛ یک پیراهن مردانه با آستین‌های بالا زده و شلوار پارچه‌ای. با این حال، همان وقار و جذابیت همیشگی‌اش را حفظ کرده بود.
«ا/ت؟»
ا/ت سریع سرش را بلند کرد. «بله، آقای جونگکوک؟»
جونگکوک لبخند محوی زد. «فقط جونگکوک صدام کن. ما قراره زیاد با هم کار کنیم.»
او به سمت میز ا/ت رفت و چند برگه را روی آن گذاشت. «این‌ها طرح‌های اولیه‌ی پروژه جدیده. من نیاز دارم که تو در مورد جزئیات فنی و بازخوردها یه جمع‌بندی اولیه تهیه کنی. می‌دونم امروز اولین روزته، ولی این بخش از کار خیلی مهمه.»
ا/ت با دقت به برگه‌ها نگاه کرد. حجم اطلاعات و اصطلاحات تخصصی کمی گیج‌کننده بود، اما اصرار جونگکوک برای همکاری، او را مصمم‌تر می‌کرد.
«حتماً. سعی می‌کنم بهترین کارم رو انجام بدم.»
جونگکوک سرش را تأیید کرد. «می‌دونم که می‌تونی. اگه جایی سوالی داشتی، بیا دفترم. یا اگه خواستی، خودم میام پیشت.»
/ت با انرژی گفت: «باشه، حتماً ازتون کمک می‌گیرم.»
روز کاری به سرعت گذشت. ا/ت مدام بین برگه‌ها و صفحه‌ی نمایشگر لپ‌تاپش در رفت و آمد بود. بارها و بارها سوالاتی برایش پیش می‌آمد، اما هر بار که می‌خواست به دفتر جونگکوک برود، او را در حال مکالمه‌های تلفنی طولانی یا جلسات کوتاه می‌دید. هر بار که نگاهشان به هم می‌افتاد، جونگکوک با یک اشاره‌ی سر یا لبخند کوتاه، به او نشان می‌داد که می‌تواند به کارش ادامه دهد.
ناهار را هم در همان دفتر کوچک کارآموزی خورد. حسابی گرسنه‌اش بود، اما آنقدر غرق کار شده بود که متوجه گذشت زمان نشد.
وقتی داشت آخرین بخش از گزارش را تمام می‌کرد، درِ اتاق دوباره باز شد. این بار جونگکوک بود که یک فنجان قهوه در دست داشت.
ادامه دارد..
پارت ۳
صدای نفس عمیق ا/ت، تنها صدایی بود که در سکوت نسبی راهروی طبقه سوم شنیده می‌شد. دفتر کارآموزی، فضایی نسبتاً کوچک و ساده بود، اما همین که ا/ت را به سمت میزش هدایت کردند، حس هیجان و کمی اضطراب تمام وجودش را فرا گرفت. پرونده‌ی اولیه‌اش را روی میز گذاشتند و گفتند که مسئول هماهنگی پروژه‌ی اصلی، آقای جونگکوک، بعداً با او صحبت خواهد کرد.
ا/ت سعی کرد تمرکز کند. تمام تلاشش را می‌کرد که امروز اشتباهی نکند. موهای بلند و سیاهش را که کمی آشفته شده بود، مرتب کرد و شروع به خواندن دستورالعمل‌ها کرد. ذهنش اما مدام به سمت برخورد چند دقیقه قبلش با جونگکوک کشیده می‌شد. حرف‌هایش، نگاهش، حتی لبخند کوتاهش… همه چیز عجیب و در عین حال دلنشین بود.
دقایقی بعد، درِ اتاق باز شد و جونگکوک وارد شد. این بار تیپش کمی راحت‌تر بود؛ یک پیراهن مردانه با آستین‌های بالا زده و شلوار پارچه‌ای. با این حال، همان وقار و جذابیت همیشگی‌اش را حفظ کرده بود.
«ا/ت؟»
ا/ت سریع سرش را بلند کرد. «بله، آقای جونگکوک؟»
جونگکوک لبخند محوی زد. «فقط جونگکوک صدام کن. ما قراره زیاد با هم کار کنیم.»
او به سمت میز ا/ت رفت و چند برگه را روی آن گذاشت. «این‌ها طرح‌های اولیه‌ی پروژه جدیده. من نیاز دارم که تو در مورد جزئیات فنی و بازخوردها یه جمع‌بندی اولیه تهیه کنی. می‌دونم امروز اولین روزته، ولی این بخش از کار خیلی مهمه.»
ا/ت با دقت به برگه‌ها نگاه کرد. حجم اطلاعات و اصطلاحات تخصصی کمی گیج‌کننده بود، اما اصرار جونگکوک برای همکاری، او را مصمم‌تر می‌کرد.
«حتماً. سعی می‌کنم بهترین کارم رو انجام بدم.»
جونگکوک سرش را تأیید کرد. «می‌دونم که می‌تونی. اگه جایی سوالی داشتی، بیا دفترم. یا اگه خواستی، خودم میام پیشت.»
/ت با انرژی گفت: «باشه، حتماً ازتون کمک می‌گیرم.»
روز کاری به سرعت گذشت. ا/ت مدام بین برگه‌ها و صفحه‌ی نمایشگر لپ‌تاپش در رفت و آمد بود. بارها و بارها سوالاتی برایش پیش می‌آمد، اما هر بار که می‌خواست به دفتر جونگکوک برود، او را در حال مکالمه‌های تلفنی طولانی یا جلسات کوتاه می‌دید. هر بار که نگاهشان به هم می‌افتاد، جونگکوک با یک اشاره‌ی سر یا لبخند کوتاه، به او نشان می‌داد که می‌تواند به کارش ادامه دهد.
ناهار را هم در همان دفتر کوچک کارآموزی خورد. حسابی گرسنه‌اش بود، اما آنقدر غرق کار شده بود که متوجه گذشت زمان نشد.
وقتی داشت آخرین بخش از گزارش را تمام می‌کرد، درِ اتاق دوباره باز شد. این بار جونگکوک بود که یک فنجان قهوه در دست داشت.
ادامه دارد..
- ۸۸۹
- ۰۲ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
