قسمت دوم: اتاق هنر
قسمت دوم: اتاق هنر
دیپر و میبل جلوی در نیمه‌باز اتاق هنر ایستادند. نور زرد و ضعیفی از داخل اتاق بیرون می‌زد، انگار کسی چراغی را روشن گذاشته باشد… یا تازه خاموش کرده باشد.
میبل آرام گفت:
«دیپر… تو اول برو. تو همیشه تو فیلم‌های ترسناک زودتر می‌میری، پس منطقیه.»
دیپر: «مرسی از دلگرمیت.»
با احتیاط وارد اتاق شدند.
اتاق پر بود از بوم‌های بزرگ، شیشه‌های رنگ، قفسه‌های چوبی قدیمی و لکه‌های خشک‌شده‌ی رنگ روی زمین.
اما چیزی که باعث شد جفتشان سرجایشان یخ بزنند، یک بوم عظیم در وسط اتاق بود… و روی آن، نقاشی ناقصِ چهره‌ی یک دختر.
موهای بلند بافته، لباس ساده‌ی مدرسه…
اما صورتش کامل نبود—نصفش کشیده شده، نصفش حذف شده بود.
روی گوشه بوم، با خط ریز، نوشته شده بود:
ماریانا
دیپر زیر لب گفت:
«پس اسمش این بود… ماریانا.»
همان لحظه، صدای خش‌خش قلم‌مو دوباره شنیده شد.
میبل دست دیپر را گرفت: «تو شنیدی؟ بگو که شنیدی!»
دیپر چرخی زد.
درِ اتاق بسته نبود.
اما پشت هیچ بوم، هیچ کسی نبود.
تا اینکه…
بوم‌های کنار دیوار یکی‌یکی شروع کردند به لرزیدن.
نه از باد.
نه از حرکت هوا.
از داخل.
میبل: «دیپر… یکی داره از پشت بوم‌ها راه می‌ره؟»
دیپر: «نه… این که امکان نداره…»
سومین بوم با صدای بلندی افتاد.
پشتش چیزی نبود—فقط رد خط‌های قلم‌مو که انگار از خودش حرکت کرده باشند.
در گوشه اتاق، چیزی توجه دیپر را جلب کرد.
روی میز، یک دفترچه چرمیِ خاک گرفته بود.
جلدش خش‌دار بود، و رویش با خودکار نوشته شده بود:
دفتر کار ماریانا – ۱۹۷۹
دیپر آن را برداشت.
با باز کردن صفحه اول، انگار کسی کتاب را از دستش کشید؛ باد سردی از هیچ‌جا وزید و تمام چراغ‌ها سوسو زدند.
در صفحه اول، یک جمله کوتاه نوشته شده بود:
**اگر این را می‌خوانی، یعنی نقاش برگشته.
لطفاً کمکم کن.
– ماریانا**
میبل با صدایی لرزان گفت: «چرا احساس می‌کنم قرار بود این دفترچه رو پیدا کنیم؟»
دیپر صفحه بعد را ورق زد.
چیزی آنجا ترسناک‌تر از همه چیز بود:
**طرح دستی یک سایه…
سایه‌ی یک مرد… با قلم‌مو.
پشت سر ماریانا.**
در همان لحظه، از انتهای اتاق، صدایی آمد:
**تق…
تق…
تق…**
صدای قدم.
اما نه روی زمین.
روی دیوار.
میبل: «دیپر… اون اونجاست؟»
دیپر به آرامی برگشت.
روی دیوار، بالای بوم‌های افتاده، سایه‌ی یک مرد لاغر با قلم‌مو آرام قدم می‌زد…
بدون اینکه خودش حضور داشته باشد.
فقط سایه‌اش.
سایه مکث کرد.
سرش را آرام به سمت آن‌ها چرخاند.
و با حرکتی سریع، انگار که قلم‌مو به سمتشان پرت کند، سایه دستش را بالا برد—
چراغ‌ها ناگهان خاموش شدند.
میبل جیغ زد.
دیپر سعی کرد دفترچه را نگه دارد اما چیزی انگار از دستش کشید.
صدای افتادن چیزی روی زمین آمد.
سپس—
سکوت.
وقتی چراغ‌ها دوباره چشمک‌زنان روشن شدند…
دفترچه ماریانا ناپدید شده بود.
و روی بوم وسط اتاق، یک جمله تازه نوشته شده بود—کاملاً تازه، انگار همین چند ثانیه پیش:
از ماریانا دور بمانید.
دیپر و میبل جلوی در نیمه‌باز اتاق هنر ایستادند. نور زرد و ضعیفی از داخل اتاق بیرون می‌زد، انگار کسی چراغی را روشن گذاشته باشد… یا تازه خاموش کرده باشد.
میبل آرام گفت:
«دیپر… تو اول برو. تو همیشه تو فیلم‌های ترسناک زودتر می‌میری، پس منطقیه.»
دیپر: «مرسی از دلگرمیت.»
با احتیاط وارد اتاق شدند.
اتاق پر بود از بوم‌های بزرگ، شیشه‌های رنگ، قفسه‌های چوبی قدیمی و لکه‌های خشک‌شده‌ی رنگ روی زمین.
اما چیزی که باعث شد جفتشان سرجایشان یخ بزنند، یک بوم عظیم در وسط اتاق بود… و روی آن، نقاشی ناقصِ چهره‌ی یک دختر.
موهای بلند بافته، لباس ساده‌ی مدرسه…
اما صورتش کامل نبود—نصفش کشیده شده، نصفش حذف شده بود.
روی گوشه بوم، با خط ریز، نوشته شده بود:
ماریانا
دیپر زیر لب گفت:
«پس اسمش این بود… ماریانا.»
همان لحظه، صدای خش‌خش قلم‌مو دوباره شنیده شد.
میبل دست دیپر را گرفت: «تو شنیدی؟ بگو که شنیدی!»
دیپر چرخی زد.
درِ اتاق بسته نبود.
اما پشت هیچ بوم، هیچ کسی نبود.
تا اینکه…
بوم‌های کنار دیوار یکی‌یکی شروع کردند به لرزیدن.
نه از باد.
نه از حرکت هوا.
از داخل.
میبل: «دیپر… یکی داره از پشت بوم‌ها راه می‌ره؟»
دیپر: «نه… این که امکان نداره…»
سومین بوم با صدای بلندی افتاد.
پشتش چیزی نبود—فقط رد خط‌های قلم‌مو که انگار از خودش حرکت کرده باشند.
در گوشه اتاق، چیزی توجه دیپر را جلب کرد.
روی میز، یک دفترچه چرمیِ خاک گرفته بود.
جلدش خش‌دار بود، و رویش با خودکار نوشته شده بود:
دفتر کار ماریانا – ۱۹۷۹
دیپر آن را برداشت.
با باز کردن صفحه اول، انگار کسی کتاب را از دستش کشید؛ باد سردی از هیچ‌جا وزید و تمام چراغ‌ها سوسو زدند.
در صفحه اول، یک جمله کوتاه نوشته شده بود:
**اگر این را می‌خوانی، یعنی نقاش برگشته.
لطفاً کمکم کن.
– ماریانا**
میبل با صدایی لرزان گفت: «چرا احساس می‌کنم قرار بود این دفترچه رو پیدا کنیم؟»
دیپر صفحه بعد را ورق زد.
چیزی آنجا ترسناک‌تر از همه چیز بود:
**طرح دستی یک سایه…
سایه‌ی یک مرد… با قلم‌مو.
پشت سر ماریانا.**
در همان لحظه، از انتهای اتاق، صدایی آمد:
**تق…
تق…
تق…**
صدای قدم.
اما نه روی زمین.
روی دیوار.
میبل: «دیپر… اون اونجاست؟»
دیپر به آرامی برگشت.
روی دیوار، بالای بوم‌های افتاده، سایه‌ی یک مرد لاغر با قلم‌مو آرام قدم می‌زد…
بدون اینکه خودش حضور داشته باشد.
فقط سایه‌اش.
سایه مکث کرد.
سرش را آرام به سمت آن‌ها چرخاند.
و با حرکتی سریع، انگار که قلم‌مو به سمتشان پرت کند، سایه دستش را بالا برد—
چراغ‌ها ناگهان خاموش شدند.
میبل جیغ زد.
دیپر سعی کرد دفترچه را نگه دارد اما چیزی انگار از دستش کشید.
صدای افتادن چیزی روی زمین آمد.
سپس—
سکوت.
وقتی چراغ‌ها دوباره چشمک‌زنان روشن شدند…
دفترچه ماریانا ناپدید شده بود.
و روی بوم وسط اتاق، یک جمله تازه نوشته شده بود—کاملاً تازه، انگار همین چند ثانیه پیش:
از ماریانا دور بمانید.
- ۹۸۴
- ۲۳ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
