اعتماد پارت|۱۵۷|

۱۵۷

ا/ت

دو روز از اون تماس گذشته بود،همون شب چندین بار زنگ زد و جواب ندادم و دیگه بعدش خبری نشد!
دقیقا برعکسه انتظارم.
معده دردم بازم شروع شده بود،آخرین بار یک هفته پیش قبل از اینکه بیایم اینجا همچین چیزیو تجربه کرده بودم.
–آماده شدین دخترا؟
با صدای بلند جملمو گفتم
–من..من آمادم
لیان همونطور که بند لباسشو درست میکرد گفت:منم،بریم
شبا کارمون شده بود رفتن کناره دریاچه..
ساکنای اینجا میگفتن امشب شب خاصیه،همه قراره دوره آتیشی کناره دریاچه جمع بشن و ماهی بخورن..
بدم نمیومد ببینم رسمشون چطوریه
——-
هوای خنک تو صورتم میخورد و حالمو عوض میکرد
کناره آب قدم میزدیم،چراغ های توی مسیر روی آب منعکس میشدن و فضای زیبایی رو به وجود میاوردن
–اینجا شب..شباش خیلی..قشنگه
لبخندی زدمو گفتم:آره،آدم همه‌ی افکارشو فراموش میکنه
همون لحظه صدای آشنای مردی باعث شد هر سه تامون متوقف بشیم
–اگه اشتباه نکنم..خانم کیم؟
به پشت برگشتم
با دیدن مرد روبه‌روم چند لحظه با تعجب نگاش کردم
–آقای کانگ؟
کانگ مین،همون مردی که اونشب تو مهمونی باهاش رقصیدم!
مرد با خنده گفت:فکر نمیکردم بازم بتونم ببینمتون..اونم تو این مکان
جیسان نامحسوس بازوشو به پهلوم زد و خیلی اروم سرشو نزدیک گوشم اورد
–این..این کیه؟
تا من بخوام جواب بدم کانگ مین خودش گفت..
–یه دوست
یه دوست؟! چه دوستی؟!
سعی کردم چیزی نگم و لبخندم رو حفظ کنم،شخص محترمی بود
–من با چندتا از دوستام برای سفر اومدیم اینجا،شماام؟
لیان با ذوق جواب داد
–بله،ما یک هفتست که اینجاییم
کانگ مین بدون برداشتن نگاهش از چهره‌ی من گفت:پس امشب باهم کناره آتیش جمع میشیم،شما هم میاین؟
ایندفعه جیسان جوابشو داد
–چرا..چرا که نه
کانگ مین با احترام دستی تکون داد و گفت:پس میبینمتون خانمای زیبا
ازمون دور شد
–چه مرد با شخصیتی
با خنده دولا شدم
–چت شد دیوونه؟ چرا میخندی؟
–اگه جونگ‌کوک بفهمه اول اونو میکشه بعد من
جیسان و لیان بهم زل زده بودنو من میخندیدم به تصوره قیافه کوک!
–چرا..مگه چی..چیشده؟
جریان رو براشون تعریف کردم همشو!
–پس..پس برای همین..اونشب گفته بود برنگردیم عمارت؟
دستمو سریع دستپاچه جلوی لبای جیسان گرفتم
–چون دعوا کردیم کلی
لیان با شیطنت گفت:مطمئنید فقط دعوا بوده؟
برو بابایی نثاره دوتاشون کردمو قدمامو تند کردم ازشون دور شدم.

جونگ کوک

لیوان دومم بالا کشیدم
دو روز بود جواب تماسام رو نمیداد،حالش خوب بود،خبرای لحظه‌ایش بدستم میرسید اما اینکه نمیتونستم صداشو بشنوم اذیت میکرد روانمو!
–مثل اینکه دخترا امروز با یه مرد کناره دریاچه خوش و بش کردن
لیوانو رو میز گذاشتمو با اخم به جانگشین خیره شدم
–مرد؟چه مردی؟
جانگشین صداشو صاف کرد و گفت:چیزی نیست بابا الکی گارد نگیر،بالاخره میتونن با هرکسی همکلام بشن تو مسافرتن خب
هرچقدر جلوی خودمو میگرفتم که نرم پیشش و سره قولم بمونم،بیشتر اعصابم خراب میشد
–بازم اگه اون مرد اومد سمتشون،خودت میدونی چیکار کنی
تهیونگ با تعجب گفت:نکشیش،ممکنه اتفاقی باشه
–غلط کرده،یه بار اتفاقیه باره دوم اگه همو ببینن اتفاقی در کار نیست.