رمان: آخرین رقص در قصر
رمان: آخرین رقص در قصر
#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲
Part_23
فصل یازدهم: شامی در کنار خانواده‌ی سلطنتی
Dinner with the Royal Family
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
بعد از شام
وقتی شام به پایان رسید، شاه یون‌سو و ملکه بورام برای رسیدگی به چند موضوع به اتاق دیگری رفتند.
کیمین هم به بهانه‌ی بررسی نامه‌های سلطنتی از تالار خارج شد.
سونگمین و چان برای چند لحظه تنها ماندند.
سونگمین گفت:
— امیدوارم شام خسته‌تون نکرده باشه.
چان از جایش بلند شد.
— نه. خانواده‌ی شما خیلی مهربونن.
سونگمین لبخند زد.
— خوشحالم که این‌طور فکر می‌کنید.
چان به اطراف نگاه کرد.
— برادرتون هم ظاهراً علاقه‌ی زیادی به سؤال پرسیدن داره.
سونگمین خندید.
— کیمین همیشه همین‌طوره. وقتی کسی براش مهم باشه، دوست داره بیشتر بشناسدش.
چان به او نگاه کرد.
— پس باید خوشحال باشم؟
— احتمالاً!
هر دو خندیدند.
سونگمین تا ورودی تالار همراهش رفت.
— فردا تمرین رقص داریم. فراموش نکردید؟
چان گفت:
— نه، شاهزاده. این بار حتی سه دقیقه هم دیر نمی‌کنم.
سونگمین با لبخند پاسخ داد:
— منتظرتون می‌مونم.
چان تعظیم کوتاهی کرد و از تالار خارج شد.
سونگمین هنوز چند لحظه همان‌جا ایستاده بود.
نگاهی از دور
کیمین از انتهای راهرو به برادرش نگاه می‌کرد.
وقتی سونگمین متوجه حضورش شد، به سمت او برگشت.
— هنوز اینجایی؟
کیمین لبخند زد.
— داشتم فکر می‌کردم.
— به چی؟
— به اینکه مدت‌ها بود تو رو این‌قدر خوشحال ندیده بودم.
سونگمین نگاهش را پایین انداخت.
— کیمین...
کیمین دستش را روی شانه‌ی برادرش گذاشت.
— نگران نباش. لازم نیست چیزی رو توضیح بدی.
بعد با لبخند اضافه کرد:
— فقط امیدوارم این یکی بتونه رقصیدن رو یاد بگیره.
سونگمین خندید.
— خیلی بهتر شده!
کیمین در حالی که به سمت اتاقش می‌رفت، گفت:
— پس شاید هنوز امیدی باشه.
سونگمین به راهرویی نگاه کرد که چان از آن عبور کرده بود.
آن شب، برای اولین بار، فکر کرد شاید قصر هم بتواند جایی برای یک دوستی واقعی باشد.
جایی که آدم‌ها نه به خاطر عنوان و جایگاهشان، بلکه به خاطر خودشان کنار هم می‌مانند.
پایان فصل یازدهم
𓂃 ࣪˖ ִֶָ𐀔
«گاهی برای نزدیک‌تر شدن به یک نفر، باید قدمی به دنیای او گذاشت.»
#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲
Part_23
فصل یازدهم: شامی در کنار خانواده‌ی سلطنتی
Dinner with the Royal Family
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
بعد از شام
وقتی شام به پایان رسید، شاه یون‌سو و ملکه بورام برای رسیدگی به چند موضوع به اتاق دیگری رفتند.
کیمین هم به بهانه‌ی بررسی نامه‌های سلطنتی از تالار خارج شد.
سونگمین و چان برای چند لحظه تنها ماندند.
سونگمین گفت:
— امیدوارم شام خسته‌تون نکرده باشه.
چان از جایش بلند شد.
— نه. خانواده‌ی شما خیلی مهربونن.
سونگمین لبخند زد.
— خوشحالم که این‌طور فکر می‌کنید.
چان به اطراف نگاه کرد.
— برادرتون هم ظاهراً علاقه‌ی زیادی به سؤال پرسیدن داره.
سونگمین خندید.
— کیمین همیشه همین‌طوره. وقتی کسی براش مهم باشه، دوست داره بیشتر بشناسدش.
چان به او نگاه کرد.
— پس باید خوشحال باشم؟
— احتمالاً!
هر دو خندیدند.
سونگمین تا ورودی تالار همراهش رفت.
— فردا تمرین رقص داریم. فراموش نکردید؟
چان گفت:
— نه، شاهزاده. این بار حتی سه دقیقه هم دیر نمی‌کنم.
سونگمین با لبخند پاسخ داد:
— منتظرتون می‌مونم.
چان تعظیم کوتاهی کرد و از تالار خارج شد.
سونگمین هنوز چند لحظه همان‌جا ایستاده بود.
نگاهی از دور
کیمین از انتهای راهرو به برادرش نگاه می‌کرد.
وقتی سونگمین متوجه حضورش شد، به سمت او برگشت.
— هنوز اینجایی؟
کیمین لبخند زد.
— داشتم فکر می‌کردم.
— به چی؟
— به اینکه مدت‌ها بود تو رو این‌قدر خوشحال ندیده بودم.
سونگمین نگاهش را پایین انداخت.
— کیمین...
کیمین دستش را روی شانه‌ی برادرش گذاشت.
— نگران نباش. لازم نیست چیزی رو توضیح بدی.
بعد با لبخند اضافه کرد:
— فقط امیدوارم این یکی بتونه رقصیدن رو یاد بگیره.
سونگمین خندید.
— خیلی بهتر شده!
کیمین در حالی که به سمت اتاقش می‌رفت، گفت:
— پس شاید هنوز امیدی باشه.
سونگمین به راهرویی نگاه کرد که چان از آن عبور کرده بود.
آن شب، برای اولین بار، فکر کرد شاید قصر هم بتواند جایی برای یک دوستی واقعی باشد.
جایی که آدم‌ها نه به خاطر عنوان و جایگاهشان، بلکه به خاطر خودشان کنار هم می‌مانند.
پایان فصل یازدهم
𓂃 ࣪˖ ִֶָ𐀔
«گاهی برای نزدیک‌تر شدن به یک نفر، باید قدمی به دنیای او گذاشت.»
- ۱۳۰
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
