رمان: آخرین رقص در قصر

رمان: آخرین رقص در قصر
#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲
Part_26
فصل سیزدهم: میان وظیفه و خواسته
Between Duty and Desire
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
صبح قصر برخلاف روزهای گذشته، بسیار شلوغ بود.
خدمتکاران در راهروها رفت‌وآمد می‌کردند، گل‌آرایان مشغول تزئین تالار بزرگ بودند و صدای جابه‌جایی وسایل از هر طرف شنیده می‌شد.
مراسم هفته‌ی آینده نزدیک بود و همه می‌خواستند چیزی بی‌نقص برگزار شود.
در اتاق مخصوص شاهزاده، سونگمین پشت میز نشسته بود و به فهرست برنامه‌های مراسم نگاه می‌کرد.
چند لحظه بعد، در باز شد.
کیمین وارد شد و با دیدن برگه‌های پراکنده روی میز گفت:
— هنوز تموم نشده؟
سونگمین بدون اینکه سرش را بلند کند، جواب داد:
— ظاهراً هر چیزی که توی این قصر وجود داره، باید قبل از مراسم بررسی بشه.
کیمین صندلی مقابلش را بیرون کشید و نشست.
— خب، این بخشی از زندگی سلطنتیه.
سونگمین آهی کشید.
— می‌دونم.
کیمین چند لحظه به او نگاه کرد.
— خسته‌ای؟
— یکم...
— پس استراحت کن.
سونگمین یکی از برگه‌ها را برداشت.
— اگر استراحت کنم، این‌ها خودشون مرتب می‌شن؟
کیمین خندید.
— متأسفانه نه. ولی برادرت می‌تونه کمک کنه.
سونگمین بالاخره سرش را بلند کرد.
— تو؟
— بله، من.
— آخرین باری که کمک کردی، فهرست مهمان‌ها رو با برنامه‌ی آشپزخانه اشتباه گرفتی.
کیمین چند ثانیه سکوت کرد.
— اون یک اشتباه تاریخی بود.
سونگمین خندید.
مهمانی که زودتر رسید
در همان زمان، چان از ورودی اصلی قصر عبور می‌کرد.
یک خدمتکار او را به سمت تالار کوچک راهنمایی کرد.
چان در حالی که به تزئینات تازه‌ی راهرو نگاه می‌کرد، زیر لب گفت:
— فکر کنم این قصر هر روز بزرگ‌تر می‌شه.
صدایی از پشت سرش گفت:
— یا شاید شما هنوز بهش عادت نکردید.
چان برگشت.
کیمین و سونگمین به سمتش می‌آمدند.
چان کمی سر خم کرد.
— اعلی‌حضرت.
کیمین با لبخند گفت:
— لازم نیست این‌قدر رسمی باشید. اینجا همه شما رو می‌شناسن.
سونگمین جلوتر آمد.
— فکر می‌کردم امروز دیرتر بیاید.
— قرار بود دیرتر بیام، ولی ظاهراً راه‌های قصر تصمیم گرفتن من رو زودتر برسونن.
کیمین خندید.
— پس امیدوارم راه برگشت رو هم پیدا کنید.
چان نگاهی به راهرو انداخت.
— درباره‌ی این موضوع هنوز مطمئن نیستم.
سونگمین خندید و به سمت تالار اشاره کرد.
— بیایید. امروز قرار نیست زیاد تمرین کنیم.
چیزی فراتر از تمرین
تالار کوچک خلوت بود.
چان و سونگمین کنار پنجره‌های بلند ایستادند. نور ملایم آفتاب روی کف روشن تالار افتاده بود.
سونگمین به بیرون نگاه کرد.
— این چند روز همه مشغول آماده‌سازی مراسم هستن.
— متوجه شدم.
— گاهی فکر می‌کنم همه از من انتظار دارن همیشه بدون اشتباه رفتار کنم.
چان نگاهش کرد.
— و خودت چی فکر می‌کنی؟
سونگمین شانه‌هایش را کمی بالا انداخت.
— من فقط می‌خوام بعضی وقت‌ها بدون اینکه نگران عنوانم باشم، کاری رو انجام بدم که دوست دارم.
چان چند لحظه سکوت کرد.
— فکر می‌کنم حق داری.
سونگمین به او نگاه کرد.
— همین؟
— انتظار داشتی برات سخنرانی کنم؟
سونگمین خندید.
— شاید.
چان دست‌هایش را در جیب گذاشت.
— لازم نیست برای هر چیزی از خودت دفاع کنی. مخصوصاً وقتی فقط می‌خوای چند ساعت از زندگی خودت لذت ببری.
سونگمین لبخند آرامی زد.
— حرف زدن با شما آسونه.
چان نگاهش را از پنجره گرفت.
— این تعریف بود؟
— بله.
— پس ممنونم.
سونگمین کمی مکث کرد.
— آقای چان...
چان به سمتش برگشت.
— بله؟
— از اینکه اومدید خوشحالم.
لبخند کوچکی روی صورت چان نشست.
— منم از اومدن پشیمون نیستم.