هم روزگار پشت سرم روبه راه نیست

هم روزگار پشت سرم روبه راه نیست
هم روزهای تازه ترم روبه راه نیست
هم ریشه های دربه درم تیر می کشند
هم شاخه های دور و برم روبه راه نیست
دندان بیاورید رفیقان که سال هاست
در زیر بار غم جگرم روبه راه نیست
باید سفر کنم به خودم از خودم ولی
پاهای خسته از سفرم روبه راه نیست
هی فکر می کنم به تو و درد می کشم
اندیشه های شعله ورم روبه راه نیست
باران بخر غرور مرا روی گونه هام
حال و هوای چشم ترم روبه راه نیست