آدمیزاد نه ناگهان

آدمیزاد نه ناگهان
بلكه ذره ذره یك چیزهایى را مى اندازد دور
چیزهایى را كه زندگى كرده بود،
عشق ورزیده بود،
به راحتى كه نه،
با تكه اى از خودش مى اندازد دور.
دیگر او را، تو خطاب نمیكند
موهایش را كوتاه نمیكند،
شب ها شعر و موسیقى گوش نمیكند،
روزها دل از آواز خواندن مى كشد..
آدمیزاد، ذره ذره لابه لاى زندگانى مى میرد،
و همه گمان مى كنند ناگهان مُرده است