لبخند قاتل

لبخند قاتل
پارت⁴⁷

ویو جونگ‌کوک

چراغ‌ها هنوز خاموش بودن.

فقط نور کم‌رنگ مانیتور، اتاق رو روشن کرده بود.

به جمله‌ی روی صفحه خیره مونده بودم.

«بازی از گذشته شروع می‌شود.»

یونگی کنارم ایستاد.

° پنج سال پیش...

چند لحظه فکر کردم.

• اون سال...

جمله‌ام نصفه موند.

چیزی یادم اومده بود.

نه کامل.

فقط یه تصویر.

یک راهروی تاریک.
صدای آژیر.
و یک پرونده که هیچ‌وقت اجازه نداشتیم درباره‌ش حرف بزنیم.

یونگی هم انگار همون لحظه چیزی یادش اومد.

° پرونده‌ی شماره ۷۲.

نگاهش کردم.

• غیرممکنه.

° منم همینو می‌گم.

به سمت میز رفت و یکی از عکس‌ها رو برداشت.

پشت عکس نوشته شده بود:

«۷۲ — محرمانه»

زیرش یک اسم نصفه دیده می‌شد.

اما قسمت آخر با جوهر سیاه پوشونده شده بود.

صدای مرد ناشناس دوباره از بلندگو پخش شد:

؟: بالاخره یادتون اومد.

دستم مشت شد.

• چی می‌خوای؟

چند ثانیه سکوت.

؟: حقیقت.

° چه حقیقتی؟

خنده‌ی کوتاهی از بلندگو اومد.

؟: حقیقتی که پنج سال پیش دفنش کردید.

صفحه خاموش شد.

و این بار...

هیچ پیامی نیومد.

فقط یک درِ مخفی در انتهای اتاق باز شد.

یونگی نگاهم کرد.

° بریم؟

لبخند سردی زدم.

• اومدیم که بفهمیم.

و وارد تاریکی شدیم.