معامله سیاه 29
خشم کنترلناپذیر شوگا، تمام رشتههای منطق را پاره کرد. او با حرکتی وحشیانه دست ا/ت را گرفت و در مقابل چشمان وحشتزده دوستانش، او را به سمت ماشین کشید. فریادهای اعتراض ا/ت در میان قدرت بدنی شوگا گم شد و او را به صندلی عقب پرتاب کرد.
شوگا که از دیدن آزادی و شادی ا/ت به جنون رسیده بود، به جای آرامش، به خشونت متوسل شد. او با دستانی که از عصبانیت میلرزید، به ا/ت هجوم برد. ضربات او نه از روی قدرت، بلکه از روی ضعفی بود که در برابر بیتفاوتی ا/ت حس میکرد.
در نهایت، او دستانش را دور گردن ظریف ا/ت حلقه کرد. فشار انگشتانش هر لحظه بیشتر میشد و چشمانش از خشم سرخ شده بود.
شوگا: «فکر کردی میتونی بری؟ فکر کردی میذارم به همین راحتی بخندی در حالی که من دارم نابود میشم؟»
ا/ت برای اکسیژن دستوپا میزد، اما کمکم توانش را از دست داد. چشمانش به سیاهی رفت و بدنش روی صندلی رها شد. او بیهوش شده بود.
در تمام این لحظات تلخ، رزی که تا آن زمان در سکوت به جلو خیره بود، با شنیدن صدای درگیری و فریادها، ناگهان از پیلهی سکوت خود بیرون آمد. نوزاد دو ماهه که انگار سنگینی فاجعه را حس کرده بود، با تمام توان شروع به جیغ کشیدن کرد.
گریههای رزی او دست و پاهای کوچکش را با اضطراب تکان میداد و صورتش از شدت گریه سرخ شده بود. صدای جیغهای او فضای کوچک ماشین را پر کرده بود؛ صدایی که نشان از ترس عمیق او از پدری داشت که در حال نابود کردن مادرش بود.
با صدای جیغهای ممتد رزی، شوگا ناگهان به خود آمد. دستانش را از دور گردن ا/ت باز کرد و به بدن بیجان و کبود او نگاه کرد. لرزش شدیدی به جانش افتاد. او به عقب برگشت و به دخترش نگاه کرد که با وحشت دست و پا میزد.
او حالا در میان دو ویرانی قرار داشت: همسری که بیهوش روی صندلی افتاده بود و دختری که از او میترسید. شوگا با دستانی لرزان استارت زد و با سرعتی سرسامآور از مقابل مدرسه دور شد، در حالی که صدای گریههای رزی، مثل ناقوس مرگ در گوشش میپیچید. او دوباره ا/ت را به دست آورده بود، اما این بار به قیمت نابودی کاملِ هر آنچه از انسانیت در وجودش باقی مانده بود.
شوگا که از دیدن آزادی و شادی ا/ت به جنون رسیده بود، به جای آرامش، به خشونت متوسل شد. او با دستانی که از عصبانیت میلرزید، به ا/ت هجوم برد. ضربات او نه از روی قدرت، بلکه از روی ضعفی بود که در برابر بیتفاوتی ا/ت حس میکرد.
در نهایت، او دستانش را دور گردن ظریف ا/ت حلقه کرد. فشار انگشتانش هر لحظه بیشتر میشد و چشمانش از خشم سرخ شده بود.
شوگا: «فکر کردی میتونی بری؟ فکر کردی میذارم به همین راحتی بخندی در حالی که من دارم نابود میشم؟»
ا/ت برای اکسیژن دستوپا میزد، اما کمکم توانش را از دست داد. چشمانش به سیاهی رفت و بدنش روی صندلی رها شد. او بیهوش شده بود.
در تمام این لحظات تلخ، رزی که تا آن زمان در سکوت به جلو خیره بود، با شنیدن صدای درگیری و فریادها، ناگهان از پیلهی سکوت خود بیرون آمد. نوزاد دو ماهه که انگار سنگینی فاجعه را حس کرده بود، با تمام توان شروع به جیغ کشیدن کرد.
گریههای رزی او دست و پاهای کوچکش را با اضطراب تکان میداد و صورتش از شدت گریه سرخ شده بود. صدای جیغهای او فضای کوچک ماشین را پر کرده بود؛ صدایی که نشان از ترس عمیق او از پدری داشت که در حال نابود کردن مادرش بود.
با صدای جیغهای ممتد رزی، شوگا ناگهان به خود آمد. دستانش را از دور گردن ا/ت باز کرد و به بدن بیجان و کبود او نگاه کرد. لرزش شدیدی به جانش افتاد. او به عقب برگشت و به دخترش نگاه کرد که با وحشت دست و پا میزد.
او حالا در میان دو ویرانی قرار داشت: همسری که بیهوش روی صندلی افتاده بود و دختری که از او میترسید. شوگا با دستانی لرزان استارت زد و با سرعتی سرسامآور از مقابل مدرسه دور شد، در حالی که صدای گریههای رزی، مثل ناقوس مرگ در گوشش میپیچید. او دوباره ا/ت را به دست آورده بود، اما این بار به قیمت نابودی کاملِ هر آنچه از انسانیت در وجودش باقی مانده بود.
- ۴.۷k
- ۰۵ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط