تکپارتی_
نور صبحگاهی از لای پنجره ی باز شده به پرده ها میخورد و وارد اتاق می شد و سایه ها رویه دیوار بازی میکردن.
ا.ت رویه تخت نشسته بود و با دستش به آرومی شکمش رو نوازش می کرد.
احساس شادی و ترس به یک اندازه تویه دلش می جوشید.
این روزا حسابی استرس داشت که اتفاقی برای بچه نیوفته.
جیمین با قدم های آهسته با لبخندی که رویه صورتش پهن بود وارد اتاق شد.
وقتی نگاهش به ا.ت افتاد لبخندش بیشتر شد
نزدیک تر اومد و رویه زانو روبه روی ا.ت قرار گرفت
نفس عمیقی کشید و با احتیاط دستش رو رویه شکم برجسته ی ا.ت گذاشت.
گرمای شکم ا.ت رو روی انگشتاش حس کرد و یک ثانیه قلبش وایستاد.
لحظه ایی بینشون سکوت بود، سکوتی پرازانتظار و استرس زا.
وقتی شکم ا.ت رو نوازش میکرد،ناگهان ضربه ایی کوچیک ولی قوی زیر انگشتاس حس کرد.
چشماش گرد شد. شوکی از سر ذوق کل وجودش رو فرا گرفت
جیمین:"لگد زد! "
باورش نمیشد.(دادش چه انتظاری داری موجود زندس باید علائم حیات داشته باشه😂)
کلمه ها به سختی از بین لباش خارج میشد
از شدت ذوق صداش میلرزید
جیمین:"اون لگد زد ا.ت"
چقد سعی میکرد ذوقش رو پنهان کنه..
ا.ت:"آره، حسش کردی؟ "
صداش آروم و پراز احساس بود
ادامه دارد:"این اولین باریکه توهم حسش میکنی جیمینا"
دستاش رو رویه دستای جیمین گذاشت و فشار داد
هیچوقت کلمهها نمیتونستند اونطور که باید، عمقِ اقیانوسِ عشق رو به تصویر بکشن مثل قطرهای که بخواد بزرگی دریا را رو توی خودش خلاصه کنه.
عشق، فراتر از واژههاست. زبونی داره که تنها دلها میفهمن. نگاهیه که حرفهای ناگفته رو فریاد میزنه و سکوتیه که هزار معنا درش نهفته است.
کلمهها، قابیان که میخوان تصویر های بینهایت رو در خودشون جا بدن تلاشی بیهوده که به جز سایهای کمرنگ، چیزی ازظ باقی نمیمونه
عشق، خودِ زندگیه. جاری و زنده،
مثل عطرِ گلی که تویا هوا پراکنده میشه، کلمهها فقط میتونن رایحهای از اون رو به مشام برسونن، اما هرگز نمیتونن تمامِ اون حسِ رو منتقل کنن
جیمین سرش رو پایین اورد و به آرومی شکم ا.ت رو بوسید، تویه اون لحظه زمان متوقف شد. فقط صدای نفس های ارومشون ضربان قلباشون بوو که باهم هماهنگ بود نیازی به گفتن حرفی نبود. همه چی دراین سکوت معنا میشد
عشق، امید، ویک زندگی جدید که تو راه بود...
ببخشید تویه اینجور درخواستی ها خوب نیستم
the end
نور صبحگاهی از لای پنجره ی باز شده به پرده ها میخورد و وارد اتاق می شد و سایه ها رویه دیوار بازی میکردن.
ا.ت رویه تخت نشسته بود و با دستش به آرومی شکمش رو نوازش می کرد.
احساس شادی و ترس به یک اندازه تویه دلش می جوشید.
این روزا حسابی استرس داشت که اتفاقی برای بچه نیوفته.
جیمین با قدم های آهسته با لبخندی که رویه صورتش پهن بود وارد اتاق شد.
وقتی نگاهش به ا.ت افتاد لبخندش بیشتر شد
نزدیک تر اومد و رویه زانو روبه روی ا.ت قرار گرفت
نفس عمیقی کشید و با احتیاط دستش رو رویه شکم برجسته ی ا.ت گذاشت.
گرمای شکم ا.ت رو روی انگشتاش حس کرد و یک ثانیه قلبش وایستاد.
لحظه ایی بینشون سکوت بود، سکوتی پرازانتظار و استرس زا.
وقتی شکم ا.ت رو نوازش میکرد،ناگهان ضربه ایی کوچیک ولی قوی زیر انگشتاس حس کرد.
چشماش گرد شد. شوکی از سر ذوق کل وجودش رو فرا گرفت
جیمین:"لگد زد! "
باورش نمیشد.(دادش چه انتظاری داری موجود زندس باید علائم حیات داشته باشه😂)
کلمه ها به سختی از بین لباش خارج میشد
از شدت ذوق صداش میلرزید
جیمین:"اون لگد زد ا.ت"
چقد سعی میکرد ذوقش رو پنهان کنه..
ا.ت:"آره، حسش کردی؟ "
صداش آروم و پراز احساس بود
ادامه دارد:"این اولین باریکه توهم حسش میکنی جیمینا"
دستاش رو رویه دستای جیمین گذاشت و فشار داد
هیچوقت کلمهها نمیتونستند اونطور که باید، عمقِ اقیانوسِ عشق رو به تصویر بکشن مثل قطرهای که بخواد بزرگی دریا را رو توی خودش خلاصه کنه.
عشق، فراتر از واژههاست. زبونی داره که تنها دلها میفهمن. نگاهیه که حرفهای ناگفته رو فریاد میزنه و سکوتیه که هزار معنا درش نهفته است.
کلمهها، قابیان که میخوان تصویر های بینهایت رو در خودشون جا بدن تلاشی بیهوده که به جز سایهای کمرنگ، چیزی ازظ باقی نمیمونه
عشق، خودِ زندگیه. جاری و زنده،
مثل عطرِ گلی که تویا هوا پراکنده میشه، کلمهها فقط میتونن رایحهای از اون رو به مشام برسونن، اما هرگز نمیتونن تمامِ اون حسِ رو منتقل کنن
جیمین سرش رو پایین اورد و به آرومی شکم ا.ت رو بوسید، تویه اون لحظه زمان متوقف شد. فقط صدای نفس های ارومشون ضربان قلباشون بوو که باهم هماهنگ بود نیازی به گفتن حرفی نبود. همه چی دراین سکوت معنا میشد
عشق، امید، ویک زندگی جدید که تو راه بود...
ببخشید تویه اینجور درخواستی ها خوب نیستم
the end
- ۶۰.۱k
- ۱۵ فروردین ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط