خسف | قصه چهل و دوم: غیبت کبری (بخش اول)

طلوع عصر بلوغ؛ آنگاه که انسان روی پای خود ایستاد

بسم الله الرحمن الرحیم

از امام عسکری (ع) گفتیم که آخرین خورشید پیش از غیبت بود.
از غیبت صغری گفتیم که دوران گذار بود.
از نواب اربعه گفتیم که پل ارتباطی زمین و آسمان بودند.
از علی بن محمد سمری گفتیم که با آخرین توقیع، باب نیابت خاص را برای همیشه بست.
و حالا باید از عصری بگوییم که در آن زندگی می‌کنیم.
عصری که بیش از هزار سال از آن می‌گذرد.

غیبت کبری.
دورانی که امام هست، اما در پس پرده.
دورانی که حجت خدا زنده است، اما دیده نمی‌شود.
این دوران، فقط یک «انتظار طولانی» نیست.
این دوران، آزمایشگاه نهایی انسان است.
میدانی برای سنجش بلوغ بشریت.

چرا غیبت کبری؟
منطق این پنهان‌شدن طولانی

وقتی علی بن محمد سمری از دنیا رفت و توقیع نهایی صادر شد، بسیاری از شیعیان دچار حیرت شدند.
می‌گفتند:
«اگر دیگر نایب خاصی نیست، پس تکلیف چیست؟
چه کسی ما را هدایت می‌کند؟»
این سوال، هنوز هم پس از یازده قرن زنده است.

پاسخ در یک کلمه خلاصه می‌شود:
بلوغ.

تصور کن پدری، که دست فرزندش را سال‌ها گرفته و راه برده.
بعد، یک روز دستش را رها می‌کند و می‌گوید:
«حالا خودت راه برو.»
آیا این پدر، فرزندش را رها کرده؟
نه.
او باور دارد که فرزندش به سنی رسیده که می‌تواند روی پای خودش بایستد.

غیبت کبری، چنین چیزی است.
خداوند بعد از ۱۲۴ هزار پیامبر، بعد از یازده امام معصوم، بعد از ۶۹ سال غیبت صغری و چهار نایب خاص، حالا انسان را چنان بالغ می‌بیند که می‌تواند حجتش را کاملاً از دیده‌ها پنهان کند و بگوید:
«حالا خودت راه را پیدا کن.
با همان عقلی که به تو دادم.
با همان کتابی که برایت فرستادم.
با همان سنتی که پیامبرم برایت گذاشت.»

این است معنای بلوغ:
هدایت، از «بصری» به «فکری» تبدیل می‌شود.
دیگر کسی نمی‌تواند بگوید:
«من امام را ندیدم، پس گمراه شدم.»
چون همه چیز گفته شده.
همه چیز نوشته شده.
حالا نوبت توست که بخوانی، بفهمی، و انتخاب کنی.

🕌 قرارگاه بصیرت «خَسف»
وعده‌گاه باطل با نابودی، و حق با پیروزی
📌 https://eitaa.com/Khasf_Bayda

#خسف #غیبت_کبری #بلوغ_انسان #انتظار_فعال #قرارگاه_بصیرت