سالها پیش در همچین روزهایی روزگار بی مروت تو،پدر عزیزم و

سالها پیش در همچین روزهایی روزگار بی مروت تو،پدر عزیزم و داداش محمد خوبم را به یکباره در چَشم برهم زدنی از من و مادرم گرفت و ما را بی کس و بی پُشت و تکیه گاه و بی پناه و تنهاتراز تنها،گرداند.نمیدانم چگونه تفسیرت کنم یا با چه کلماتی وصفت کنم ای گرانبهاترینم.چندسالیست که هرچه به سی سالگی ام نزدیکتر میشدم هر روزم پر میبود از افسوس و درد و حسرت جای خالی و نداشتن و نبودنت،روزهایی در این دو سه سال اخیر بر من گذشتند که شبهایش بی شک و بلااستثنا از داغ نبودنت بی صدا و با ترس ازاینکه مبادا مادر صدای هق هقم بشنود سر به میان زانووانم فرو برده و برای نداشتن تو و محمد عزیزم بیصدا زار زدم.یک عمر بی تو چهره ی مادرم را هر روز شکسته ترو پُراز درد از دست دادن تو که عشقش بودی و محمد که بزرگ فرزندش بود دیده ام و زجر و ترس و افسوسم هزاران بار بیشتر شد.یک عمر برمن هر شبش با کابوس کودکی ۴.۵ساله که ترسیده و بـــُ.ــهـــت زده با چشمان پر از اشک سرگردان میان پیکرهای بی جان پدر و برادر و پسرخاله و مادر بیهوشش به این سو آنسو دوان دوان...با سروصورت و دستان کوچکی خون آلود ووووو.....برایم همراه و...شده.وووو
هرسال این روزها که میرسد دلم از تمام عالم از خودم از خدا از روزگار بی مهر و مروت بد میگیرد ولی افسوس که گذشته هرگز بازنخواهد گشت و هیچکس هوایم را مملو از عطر وجود تو نخواهد توانست که کند.دلم بدگرفته است و هنوز میخواهم پس از مدتها بنویسم تا سبک شوم شاید بغضی که دارد نفسم را میبرد شاید....اما نه بعضی دردها بعضی حرفها جایشان فقط درون سینه ی حمید است و بس.
روحتان شاد پدرو برادر و پسر خاله ی عزیزم ای کاش آنروز من و مادر هم همراهتان از این نکبت روزگارو زندگی پرواز کرده بودیم تا دگر این حال و روز دل و روحمان در فراق شما نباشد.دوستتان دارم هرچندهنوزم از روزیکه من و مادرم را تنها گذاشتید تا کنون دلخور و قهر هستم.😘