^فیک جونگکوک^(پارت۷۴)

اون فکر میکرد تمام وجود من فقط برای تماشای دیگرانه؟!
حس کردم تمام حفره‌های وجودم خالی شده. خیسی بارون و لرزش بدنم دیگه برام اهمیتی نداشت، چون از درون در حال یخ زدن بودم. چشمانم تار شد، نه فقط از اشک، بلکه از شدت شوک. اون نگاه مالکانه و وحشیش که الان با تحقیر موندگار شده بود، باعث میشد دلم بخواد از شدت خجالت و درد، توی زمین غیب بشم.
اون مکث کرد، سرش رو کج کرد و با لحنی که مثل خنجر به قلبم فرو میرفت، اضافه کرد:
"خیلی جالبه… من همیشه خودمو سرزنش میکنم که مردا بهت نگاه میکنن، ولی تا وقتی یکی چشماش رو روی بدنت نچرخونه، اصلا حس نمیکنی زنده‌ای، نه؟! تو بدون تحسین اونا، هیچ‌کاره‌ای."

"خودت میفهمی چی داری میگی؟!"
فریادم وسط بارون گم شد، اما تمام توانم رو گذاشتم تا صدام رو به صورتش پرتاب کنم. یه اشک دیگه، داغ و سوزان، از روی گونم سرازیر شد. چشمام از شدت گریه و خشم داشت میسوخت. اما دیگه خستگی و ترس برام مهم نبود؛ فقط میخواستم اون غرور کاذبش رو بشکنم.
جونگکوک با اون نگاه سنگین و تیره، جوری بهم زل زده بود که انگار میخواست من رو سر جاش خشک کنه. با اون صدای دورگه و عصبی گفت: "آره، من میفهمم… تویی که نمیفهمی! فکر کردی من اونقدر احمقم که هر غلطی دلت میخواد میکنی؟!"
حرفش مثل یه تیکه یخ توی گوشم نشست. یه خنده تلخ و عصبی از ته گلوم بیرون اومد. دیگه از ترس برام مهم نبود. دیگه نمیترسیدم که اگه از حد بگذرم، چی میشه. یه قدم رفتم جلو، اونقدر نزدیک که لبام تقریبا با لباش برخورد میکرد.
قطره‌آبی از موهای خیسش روی گونم چکید و با اشکم قاطی شد.چشمام رو به چشم‌های وحشیش دوختم و با صدایی که از شدت نفرت و درماندگی میلرزید، گفتم:
"آره جونگکوک… تو همه‌چیز رو میفهمی، جز یه چیز! تو اصلا نمیدونی چی میخوای! تو فقط یه مرد کنترل‌گر و یه آدم ترسویی که از یه نگاه ساده به زنش میترسه!تو فقط میخوای من رو به یه عروسک بی‌جون تبدیل کنی که فقط به دستوراتت گوش بده، چون خودت از هیچی بر نمیای جز کنترل کردن بقیه!واقعا کنجکاوم بدونم وقتی میری سرکار چجوری اون کارمندای بدبختت تحملت میکنن!"
__
ادامه‌دارد...