Fate is predetermined.

part: 19


جون هی: مامان چی شد؟

میسون مشغول درست کردن غذا بود تا افکاراتش اون رو تنها بزارن

میسون: گفتم باید تا دو روز دیگه بیان وگرنه ما میریم

جون هی کمی تعجب کرد، تاحالا این ورژن پریشون مادرش رو ندیده بود

جون هی: خوبی مامان؟
میسون اشک توی چشم هاش حلقه زد و دست از کار کشید

جون هی: همه بیرون!

خدمتکار ها با عجله از اشپزخونه دور شدن و جون هی به میسون نزدیک شد

میسون: جون هیا...خیلی وقت ها با خودم فکر میکنم که بابام خیلی تو زندگیم دخالت کرده و نباید میزاشتم انقد نفوذ کنه تو زندگیم....حس میکنم به جای منم داره زندگی میکنه، نمیگم پدرت رو دوست ندارم یا هرچی، ولی ترجیه میدادم انتخواب خودم میبود، از اول که دوسش نداشتم......بعد با خودم میگم، خب باشه عرضه نداشتی از پس خودت بربیایی و خودتو نجات بدی، دخترت چی؟ باید جلوی ازدواج اون رو میگرفتی

جون هی دستمال و ابی برای مادرش اورد: هیششش مامان گریه نکن میدونی که هیون سو رو دوست دارم و با علاقه باهاش ازدواج کردم، پس مشکلی نیست

میسون: اره میدونم همو دوست دارید، ولی شاید اگر حق انتخواب میداشتید بهتر بود...الان نگران الیزا ام
جون هی: چرا؟ چیزی شده؟
میسون: میترسم بگه مثل تو با یکی ازدواج کنه...البته مبنا از من خیلی جسور تره شاید جلوش رو گرفت ولی به هرحال نگرانم
جون هی: اروم باش مامان همچی درست میشه




ساعت ۸:۲۳ شب/عمارت کیم

همه سر میز غذا نشسته بودن و سکوت حکم فرما بود
همه منتظر اومدن پیرمرد بودن برای شروع کردن غذا