غروب خورشید

لینا: هوسوک...بیا یکم سمت چپ
هوسوک: خوبه؟
لینا: اره...حالا حواستو پرت کن
هوسوک: گرفتی؟
لینا: اوهوم ، بیا نگاش کن
هوسوک: عکاس خوبی هستی خیلی خوش شانسم که تو دوستمی
لینا: دوست! اها اره
هوسوک: پشت سرتو ببین
لینا: میخوای عکس بگیرم؟
هوسوک: خورشید هر روز غروب میکنه نیازی نیست ازش عکس بگیریم...فقط تماشاش کن
لینا: شاید دیگه فردا طلوعشم نبینیم چه برسه به غروب...
هوسوک: دوباره نفوض بدات شروع شد؟
لینا: این واقعیته
هوسوک: اره ولی نه تا وقتی زنده ایم؛ تا وقتی زنده ایم و نفس میکشیم فقط باید به زندگی فکر کنی نه مرگ
لینا: تو با من متفاوتی
هوسوک: واسه همین دوستای خوبی هستیم
لینا:تو دوست من نیستی{سرشو میندازه پایین}
هوسوک: منظورت چیه؟
لینا: من خیلی سخت تونستم باهات ارتباط برقرار کنم...میدونی چقدر درس خوندم تا با تو همکلاس بشم و بتونم باهات ارتباط بگیرم؟
من 3 سال پشت سر هم درس میخوندم تا جهشی بیام پیش تو
از وقتی که به خاطر دانشگاه جدا شدیم و خانوادم بهم اجازه ندادن ادامه تحصیل بدم تا الان که 30 سال عمرته مث سگها دنبالت بودم و تو نفهمیبدی معنی این چیه
هوسوک:هیششش...اروم باش دختر. چرا نباید بفهمم؟ اگه زود تر میفهمیدم ازت خاستگاری میکردم و تو دبیرستان به عنوان دوست دخترم بهت پیشنهاد میدادم...تو نمیدونی که چشمای تو برای من حتی از این غروب قشنگ تره
لینا: یعنی تو هم؟
هوسوک: اره
لینا: چرا بهم نگفتی؟
هوسوک:ترسیدم ترکم کنی...ولی وقتی دیدم توهم احساست بهم همینه گفتم منم اعترافش کنم
لینا: فکر میکردم برات بی ارزشم
هوسوک:هیچم اینطور نیست{پیشونی لینارو میبوسه}
لینا: من ...واقعا خیلی دوستت دارم
هوسوک: ولی من عاشقتم
...