THE PROMISE WE LEFT BEHIND
THE PROMISE WE LEFT BEHIND
قولی که جا گذاشتیم
P.5 — The Forgotten Promise (روایت از زبان هوسوک)
حدود دو هفته از شروع کار ا.ت گذشته بود.
راستش از همکارهای جدیدم بیشتر از همه با اون راحت بودم. یه جور آرامش عجیبی داشت که باعث می‌شد ناخودآگاه بخوام بیشتر باهاش حرف بزنم.
امروز بعد از ساعت کاری، وقتی همه داشتن آماده‌ی رفتن می‌شدن، دیدمش که کنار پنجره ایستاده.
هوسوک: هنوز نرفتین؟
ا.ت: منتظرم بارون یکم آروم بشه.
هوسوک: خب، منم ماشین آوردم. می‌رسونمتون.
ا.ت: نه، زحمت می‌شه.
هوسوک: زحمت چیه؟ مسیرم همونه.
ا.ت: باشه، ممنون.
توی ماشین، صدای بارون همه‌جا رو پر کرده بود.
هوسوک: می‌تونم یه سؤال بپرسم؟
ا.ت: بپرسین.
هوسوک: شما چرا برگشتین این شهر؟ یعنی قبلاً هم اینجا زندگی می‌کردین؟
ا.ت: آره. بچگی‌هام اینجا گذشت.
هوسوک: جدی؟ کدوم محله؟
ا.ت: نزدیک پارک قدیمی محله‌ی سونگ‌سو.
هوسوک: وای! منم همون اطراف بزرگ شدم!
برای لحظه‌ای برگشتم و نگاهش کردم.
ا.ت: واقعاً؟
هوسوک: آره! یه دوست بچگی داشتم که تقریباً هر روز باهاش توی همون پارک بازی می‌کردم.
ا.ت: هنوز ازش خبری دارین؟
هوسوک: نه، سال‌هاست ندیدمش. خانواده‌ش یه‌دفعه رفتن.
ا.ت: بدون خداحافظی؟
هوسوک: آره... اون موقع خیلی ناراحت شدم.
چند ثانیه سکوت کرد.
هوسوک: ولی خب، بچه بودیم. فکر می‌کردم بالاخره یه روز برمی‌گرده.
ا.ت: شاید برگشته باشه.
هوسوک: امیدوارم. دلم می‌خواد بدونم الان چه شکلی شده.
لبخند تلخی زدم و دوباره به پنجره نگاه کردم.
هوسوک: رسیدیم.
ا.ت: ممنون که رسوندینم.
هوسوک: قابلی نداشت. راستی...
ا.ت: بله؟
هوسوک: فردا وقت دارین؟ می‌خواستم برم همون پارک قدیمی. اگه دوست داشتین با هم بریم.
ا.ت: حتماً.
هوسوک: پس قرارمون فردا!
فردای اون روز، ساعت پنج عصر.
پارک تقریباً همون شکلی بود که به خاطر داشتم.
تاب‌ها، نیمکت‌ها و حتی درخت بزرگی که کنار زمین بازی بود.
هوسوک: عجیبه، نه؟ بعضی چیزا اصلاً تغییر نمی‌کنن.
ا.ت: بعضیا هم خیلی تغییر می‌کنن.
هوسوک: مثلاً؟
ا.ت: آدم‌ها.
هوسوک لبخند زد.
هوسوک: راستی، یه چیزی یادم افتاد!
ا.ت: چی؟
هوسوک: بچگی‌هامون یه دختر بود که همیشه بهم می‌گفت وقتی بزرگ شدیم با هم ازدواج کنیم!
قلبم برای لحظه‌ای ایستاد.
هوسوک: خیلی بامزه بود! حتی یه بار یه ستاره روی دفترش کشیده بودم.
ا.ت: و تو چی جوابش دادی؟
هوسوک: فکر کنم قول دادم دوباره پیداش کنم.
بعد خندید.
هوسوک: بچه بودیم دیگه!
بهش نگاه کردم.
ا.ت: آره... بچه بودین.
هوسوک: چرا یه‌دفعه ساکت شدی؟
ا.ت: هیچی.
اما این بار تصمیمم رو گرفته بودم.
دیگه نمی‌خواستم فقط تماشاگر خاطرات گذشته باشم.
باید حقیقت رو می‌فهمید.
اون شب، هوسوک وقتی به خونه رسید، دفتر نقاشی قدیمی‌اش رو از کشوی میز بیرون آورد.
صفحه‌ی آخر، همون ستاره‌ی کوچیک بود.
زیرش با خط کودکانه‌ای نوشته شده بود:
«قول می‌دم دوباره پیدات کنم.»
هوسوک چند لحظه به نوشته خیره موند.
هوسوک: کاش می‌دونستم الان کجایی...
اما هنوز نمی‌دونست جواب این سؤال، هر روز کنارش توی یک شرکت کار می‌کرد.........
ادامه دارد..........
قولی که جا گذاشتیم
P.5 — The Forgotten Promise (روایت از زبان هوسوک)
حدود دو هفته از شروع کار ا.ت گذشته بود.
راستش از همکارهای جدیدم بیشتر از همه با اون راحت بودم. یه جور آرامش عجیبی داشت که باعث می‌شد ناخودآگاه بخوام بیشتر باهاش حرف بزنم.
امروز بعد از ساعت کاری، وقتی همه داشتن آماده‌ی رفتن می‌شدن، دیدمش که کنار پنجره ایستاده.
هوسوک: هنوز نرفتین؟
ا.ت: منتظرم بارون یکم آروم بشه.
هوسوک: خب، منم ماشین آوردم. می‌رسونمتون.
ا.ت: نه، زحمت می‌شه.
هوسوک: زحمت چیه؟ مسیرم همونه.
ا.ت: باشه، ممنون.
توی ماشین، صدای بارون همه‌جا رو پر کرده بود.
هوسوک: می‌تونم یه سؤال بپرسم؟
ا.ت: بپرسین.
هوسوک: شما چرا برگشتین این شهر؟ یعنی قبلاً هم اینجا زندگی می‌کردین؟
ا.ت: آره. بچگی‌هام اینجا گذشت.
هوسوک: جدی؟ کدوم محله؟
ا.ت: نزدیک پارک قدیمی محله‌ی سونگ‌سو.
هوسوک: وای! منم همون اطراف بزرگ شدم!
برای لحظه‌ای برگشتم و نگاهش کردم.
ا.ت: واقعاً؟
هوسوک: آره! یه دوست بچگی داشتم که تقریباً هر روز باهاش توی همون پارک بازی می‌کردم.
ا.ت: هنوز ازش خبری دارین؟
هوسوک: نه، سال‌هاست ندیدمش. خانواده‌ش یه‌دفعه رفتن.
ا.ت: بدون خداحافظی؟
هوسوک: آره... اون موقع خیلی ناراحت شدم.
چند ثانیه سکوت کرد.
هوسوک: ولی خب، بچه بودیم. فکر می‌کردم بالاخره یه روز برمی‌گرده.
ا.ت: شاید برگشته باشه.
هوسوک: امیدوارم. دلم می‌خواد بدونم الان چه شکلی شده.
لبخند تلخی زدم و دوباره به پنجره نگاه کردم.
هوسوک: رسیدیم.
ا.ت: ممنون که رسوندینم.
هوسوک: قابلی نداشت. راستی...
ا.ت: بله؟
هوسوک: فردا وقت دارین؟ می‌خواستم برم همون پارک قدیمی. اگه دوست داشتین با هم بریم.
ا.ت: حتماً.
هوسوک: پس قرارمون فردا!
فردای اون روز، ساعت پنج عصر.
پارک تقریباً همون شکلی بود که به خاطر داشتم.
تاب‌ها، نیمکت‌ها و حتی درخت بزرگی که کنار زمین بازی بود.
هوسوک: عجیبه، نه؟ بعضی چیزا اصلاً تغییر نمی‌کنن.
ا.ت: بعضیا هم خیلی تغییر می‌کنن.
هوسوک: مثلاً؟
ا.ت: آدم‌ها.
هوسوک لبخند زد.
هوسوک: راستی، یه چیزی یادم افتاد!
ا.ت: چی؟
هوسوک: بچگی‌هامون یه دختر بود که همیشه بهم می‌گفت وقتی بزرگ شدیم با هم ازدواج کنیم!
قلبم برای لحظه‌ای ایستاد.
هوسوک: خیلی بامزه بود! حتی یه بار یه ستاره روی دفترش کشیده بودم.
ا.ت: و تو چی جوابش دادی؟
هوسوک: فکر کنم قول دادم دوباره پیداش کنم.
بعد خندید.
هوسوک: بچه بودیم دیگه!
بهش نگاه کردم.
ا.ت: آره... بچه بودین.
هوسوک: چرا یه‌دفعه ساکت شدی؟
ا.ت: هیچی.
اما این بار تصمیمم رو گرفته بودم.
دیگه نمی‌خواستم فقط تماشاگر خاطرات گذشته باشم.
باید حقیقت رو می‌فهمید.
اون شب، هوسوک وقتی به خونه رسید، دفتر نقاشی قدیمی‌اش رو از کشوی میز بیرون آورد.
صفحه‌ی آخر، همون ستاره‌ی کوچیک بود.
زیرش با خط کودکانه‌ای نوشته شده بود:
«قول می‌دم دوباره پیدات کنم.»
هوسوک چند لحظه به نوشته خیره موند.
هوسوک: کاش می‌دونستم الان کجایی...
اما هنوز نمی‌دونست جواب این سؤال، هر روز کنارش توی یک شرکت کار می‌کرد.........
ادامه دارد..........
- ۱۷۶
- ۲۲ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
