پارت 9
هوای بیرون تازه‌تر از همیشه بود؛ انگار برف شب قبل تمام غم‌های قصر را موقتاً زیر خودش پنهان کرده باشد. تهیونگ و الیزابت آرام از پلکان سنگی پایین رفتند و وارد باغ نیمه‌زمستانی قصر شدند. نفس‌هایشان بخار می‌شد و شبیه ابرهای کوچکی که بی‌حوصله‌اند، جلوی صورتشان بالا می‌رفت.
تهیونگ سرش را کمی پایین انداخته بود، هنوز کمی خجالت‌زده از گریه‌های چند دقیقه پیش.
الیزابت اما لبخند محوی داشت؛ لبخندی از جنس آرامش، نه آن مدل مصنوعی‌های درباری.
بعد از چند لحظه سکوت، الیزابت گفت:
«بهتر شد؟»
تهیونگ پوفی زیر لب کرد.
«نه خیلی. ولی… سبک‌ترم.»
دستش را پشت گردنش برد و ادامه داد:
«راستش… انتظارش رو نداشتم امشب کنارم بمونی.»
الیزابت شانه بالا انداخت.
«خب… گاهی آدم باید کنار یکی بمونه، نه به‌خاطر وظیفه، به‌خاطر دلش.»
تهیونگ همان لحظه نگاه کوتاهی به او کرد. نگاهش طولانی‌تر شد.
«پس… دلت خواست کنارم باشی؟»
الیزابت کمی گونه‌اش گل انداخت، اما با همان خونسردی بازیگرانه گفت:
«شاید. یا شاید دلم خواست نذاری دوباره توی اتاقت با اون حال تنها بمونی.»
تهیونگ خندید؛ خنده‌ای خسته اما واقعی.
«ممنونم.»
راهشان را ادامه دادند تا به لبه‌ی باغ رسیدند؛ جایی که شاخه‌های خشک درختان هنوز پوشیده از برف بودند. الیزابت آرام گفت:
«می‌دونی تهیونگ… گاهی آدما وارد زندگی‌مون می‌شن، زخمی می‌کنن و می‌رن. اما همیشه یکی هست که بعدش بیاد و اون زخم رو آرام کنه.»
تهیونگ لحظه‌ای بی‌حرکت ماند.
«فکر می‌کنی… تو می‌تونی اون آدم باشی؟»
الیزابت برگشت سمتش.
باد موهایش را کمی عقب برد.
«نمی‌دونم.»
«اما می‌تونم تلاش کنم.»
تهیونگ لبش را گاز گرفت، کمی از این صراحت جا خورده بود.
«تو خیلی با بقیه فرق داری، الیزابت.»
«چطوری؟»
«نمی‌دونم… تو گرم حرف می‌زنی. حتی وقتی سرده.»
الیزابت با خنده گفت:
«خب شانس آوردی که امروز سرد بود. وگرنه اصلاً دلیل نمی‌داشتی ازم خوشت بیاد!»
تهیونگ خندید—این بار بلندتر و دلنشین‌تر.
«شاید… ولی راستش… ازت خوشم میاد.»
الیزابت مکث کرد.
نه عقب کشید، نه تعجب کرد؛ فقط آن لبخند آرام روی لبش پررنگ‌تر شد.
«منم… ازت خوشم اومده، تهیونگ.»
تهیونگ نگاهش را روی زمین انداخت و زیر لب گفت:
«شاید… این شروع چیزی باشه.»
الیزابت قدمی جلوتر رفت.
«پس بذار شروع بشه.»
باد آرام میانشان گذشت، اما این بار نه برای سرد کردن.
بیشتر شبیه این بود که طبیعت هم بخواهد کلمه‌ای که تهیونگ زیر لب گفت را ببرد تا جایی که باید:
«باشه.»
آن‌ها کنار هم در باغ قدم زدند؛ نه حرف زیادی، نه سکوت سنگین.
فقط دو نفر…
دو دل…
که کم‌کم به جای خالی‌ای که در هرکدام بود، نزدیک می‌شدند
تهیونگ سرش را کمی پایین انداخته بود، هنوز کمی خجالت‌زده از گریه‌های چند دقیقه پیش.
الیزابت اما لبخند محوی داشت؛ لبخندی از جنس آرامش، نه آن مدل مصنوعی‌های درباری.
بعد از چند لحظه سکوت، الیزابت گفت:
«بهتر شد؟»
تهیونگ پوفی زیر لب کرد.
«نه خیلی. ولی… سبک‌ترم.»
دستش را پشت گردنش برد و ادامه داد:
«راستش… انتظارش رو نداشتم امشب کنارم بمونی.»
الیزابت شانه بالا انداخت.
«خب… گاهی آدم باید کنار یکی بمونه، نه به‌خاطر وظیفه، به‌خاطر دلش.»
تهیونگ همان لحظه نگاه کوتاهی به او کرد. نگاهش طولانی‌تر شد.
«پس… دلت خواست کنارم باشی؟»
الیزابت کمی گونه‌اش گل انداخت، اما با همان خونسردی بازیگرانه گفت:
«شاید. یا شاید دلم خواست نذاری دوباره توی اتاقت با اون حال تنها بمونی.»
تهیونگ خندید؛ خنده‌ای خسته اما واقعی.
«ممنونم.»
راهشان را ادامه دادند تا به لبه‌ی باغ رسیدند؛ جایی که شاخه‌های خشک درختان هنوز پوشیده از برف بودند. الیزابت آرام گفت:
«می‌دونی تهیونگ… گاهی آدما وارد زندگی‌مون می‌شن، زخمی می‌کنن و می‌رن. اما همیشه یکی هست که بعدش بیاد و اون زخم رو آرام کنه.»
تهیونگ لحظه‌ای بی‌حرکت ماند.
«فکر می‌کنی… تو می‌تونی اون آدم باشی؟»
الیزابت برگشت سمتش.
باد موهایش را کمی عقب برد.
«نمی‌دونم.»
«اما می‌تونم تلاش کنم.»
تهیونگ لبش را گاز گرفت، کمی از این صراحت جا خورده بود.
«تو خیلی با بقیه فرق داری، الیزابت.»
«چطوری؟»
«نمی‌دونم… تو گرم حرف می‌زنی. حتی وقتی سرده.»
الیزابت با خنده گفت:
«خب شانس آوردی که امروز سرد بود. وگرنه اصلاً دلیل نمی‌داشتی ازم خوشت بیاد!»
تهیونگ خندید—این بار بلندتر و دلنشین‌تر.
«شاید… ولی راستش… ازت خوشم میاد.»
الیزابت مکث کرد.
نه عقب کشید، نه تعجب کرد؛ فقط آن لبخند آرام روی لبش پررنگ‌تر شد.
«منم… ازت خوشم اومده، تهیونگ.»
تهیونگ نگاهش را روی زمین انداخت و زیر لب گفت:
«شاید… این شروع چیزی باشه.»
الیزابت قدمی جلوتر رفت.
«پس بذار شروع بشه.»
باد آرام میانشان گذشت، اما این بار نه برای سرد کردن.
بیشتر شبیه این بود که طبیعت هم بخواهد کلمه‌ای که تهیونگ زیر لب گفت را ببرد تا جایی که باید:
«باشه.»
آن‌ها کنار هم در باغ قدم زدند؛ نه حرف زیادی، نه سکوت سنگین.
فقط دو نفر…
دو دل…
که کم‌کم به جای خالی‌ای که در هرکدام بود، نزدیک می‌شدند
- ۲.۱k
- ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
