برده عمارت جئون

پارت ⁴³
هر ثانیه که میگذشت دلشوره منم بیشتر می‌شد.
با خودم تصور می‌کردم که حالا خبر به جونگکوک رسیده و با غیظ داره به طرف خونه میاد.

یونا همون اول کاری من رو توی دردسر انداخته بود،کاش لال میشدم و حرف نمیزدم.

پیشونی دیلان رو بوسیدم و گفتم:
-نگران نباش
حتما مامان حنا میتونه جلوش رو بگیره
اصلا...مگه دختر کمه؟
میره یکی دیگه رو میگیره...
کشته مرده که زیاد داره...

با خودم حرف میزدم و تلاش می‌کردم نگرانی رو دور کنم اما با کوبیده شدن در اسطبل فهمیدم نه مامان حنا قدرت آروم کردنش رو داره نه دعاهای من.

وارد اسطبل که شد حس میکردم آب بدنم خشک شده،گلوم عین کویر خشک شده و نمیتونستم ترسم رو قورت بدم.

در اسطبل رو که پشت سرش بست به سختی از جام بلند شدم و به دیوار چوبی پشت سرم چسبیدم.

در حالیکه آستین هاش رو بالا میزد نیشخند زد و گفت:
-چرا رنگت پریده...
نگو که ترسیدی؟

چشماش،از اون چشمای لعنتیش زهر چکه میکرد.
یه زهر کشنده که سرما و یخبندون رو توی رگ هام تزریق و جونم رو ذره ذره می‌گرفت.

دستم رو روی قلبم گذاشتم تا از ترس واینسه و با هزار بدبختی لب زدم:
-تو...توضیح مید...

ات وقتایی که میترسید لکنت میگرفت.
حرفم تموم نشده لباسم رو گرفت و دست سنگینش روی دهنم فرود اومد:
-ل//ال شو حر...مزاده...ل//ااااال
-جونگکوک...

صدای پر از التماسم روی عصبانیتش تاثیر نداشت و دستش دوباره بالا رفت و تو دهنم کوبیده شد:
-اسم منو به زبونت نیار بی پدر
بار دیگه زبونت و از حلقومت
میکشم بیرون

دستش سنگین بود،عصبی که میشد هیچ کس نمیتونست جلوش رو بگیره.
با اون قد و بالای بلند و هیکلی که داشت زورش بهم میرسید.

نمیدونم سیلی سوم بود یا چهارم که بغضم ترکید و صورت خیس درد سیلی بیشتر میشد.

بی توجه به گریه هام بازم روی گونه های پر از اشکم بی رحمانه میکوبید:

-اینجوری زدیش؟
به خودت جرات دادی رو زن من دست بلند کنی؟
بچم و کشتی کافی نبود اومدی زندگیم و به گوه بکشی