𝐓𝐡𝐞 𝐞𝐧𝐞𝐦𝐲'𝐬 𝐡𝐨𝐬𝐭𝐚𝐠𝐞
𝐓𝐡𝐞 𝐞𝐧𝐞𝐦𝐲'𝐬 𝐡𝐨𝐬𝐭𝐚𝐠𝐞
𝐩𝐚𝐫𝐭:⁴
ویو: ات
صبح روز بعد...
چشم‌هام رو به‌آرومی باز کردم.
اولین چیزی که حس کردم، درد بدنم بود. گلوم خشک شده بود و کمرم از خوابیدن روی زمین سفت و سرد درد می‌کرد. خواستم تکون بخورم، اما بدنم اون‌قدر خسته بود که چند لحظه طول کشید تا بتونم خودم رو از روی زمین بلند کنم.
نگاهی به اطراف انداختم.
همون زیرزمین بود؛ همون دیوارهای سرد و همون فضایی که هیچ‌وقت ازش خاطره‌ی خوبی نداشتم.
چند دقیقه بعد...
صدای چرخیدن دستگیره‌ی در توی سکوت پیچید.
سرم رو به سمت در برگردوندم. اجوما وارد شد و به‌محض اینکه من رو دید، با نگرانی به سمتم اومد.
اجوما:
ـ دخترم، می‌تونی بلند شی؟
بدون اینکه چیزی بگم، دستش رو گرفتم. کمکم کرد از جام بلند شم و بعد با هم از زیرزمین بیرون رفتیم.
وقتی به اتاقم رسیدیم، اجوما قبل از رفتن مکثی کرد.
اجوما:
ـ دخترم، پدرت گفت آماده باشی. چند دقیقه‌ی دیگه آقای چوی می‌رسن.
با شنیدن اسمش، اخم‌هام ناخودآگاه توی هم رفت.
+ باشه.
اجوما چیزی نگفت و به سمت پله‌ها رفت تا صبحانه رو آماده کنه.
به محض اینکه در اتاقم بسته شد، نفس عمیقی کشیدم.
هنوز بدنم از شب گذشته درد می‌کرد، اما انگار قرار نبود کسی به این موضوع اهمیت بده. برای اونا، تنها چیزی که مهم بود، آماده شدن من برای ازدواجی بود که حتی خودم هم نمی‌خواستمش.
به سمت حموم رفتم.
ده دقیقه بعد...
از حموم بیرون اومدم و یه لباس خونگی ساده پوشیدم؛ نه باز بود و نه شلوغ. اصلاً دلم نمی‌خواست اون مرتیکه‌ی هیز بهونه‌ای برای نگاه کردن بهم پیدا کنه.
موهام رو خشک کردم و بالای سرم به شکل یه گوجه‌ی شل بستم. حوصله‌ی آرایش نداشتم؛ فقط یه بالم لب زدم و از اتاق بیرون رفتم.
وقتی به پله‌ها رسیدم، صدای صحبت کردن بابا با کانگ‌وو از سالن می‌اومد.
آروم از پله‌ها پایین رفتم.
همین که وارد سالن شدم، نگاه هر دوشون به سمتم برگشت.
÷ دخترم، چقدر دیر کردی!
+ ببخشید.
کانگ‌وو از جاش بلند شد. لبخند کمرنگی روی لب‌هاش نشست و دستش رو به سمتم گرفت.
= مادمازل ات.
به زور دستم رو روی دستش گذاشتم. خم شد و پشت دستم رو بوسید.
اوق!
به‌سختی جلوی خودم رو گرفتم که دستم رو پس نکشم. لبخند مسخره‌ای روی لب‌هاش بود؛ انگار از اینکه مجبور بودم این نمایش رو تحمل کنم، لذت می‌برد.
دلم می‌خواست دستم رو پاک کنم، ولی نمی‌خواستم جلوی بابا بهونه‌ی تازه‌ای دستش بدم.
÷ خب، بفرمایید.
پشت سر بابا حرکت کردیم و دور میز صبحانه نشستیم. بابا سر جای همیشگیش نشست، من سمت راستش و کانگ‌وو سمت چپش.
چند دقیقه‌ی اول به حرف‌های معمولی گذشت، اما خیلی زود بحثشون به عروسی کشیده شد.
من ساکت مونده بودم و با غذای توی بشقابم بازی می‌کردم. اشتها نداشتم. فقط صدای حرف زدنشون رو می‌شنیدم و منتظر بودم هرچه زودتر تموم بشه.
تا اینکه صدای بابا بلند شد.
÷ ات!
سرم رو بلند کردم.
+ بله؟
÷ نظرت چیه عروسی رو فرداشب بگیریم؟
برای چند ثانیه فقط نگاهش کردم.
+ چی؟!
= امکان نداره!
صدای مامان بود.
همه به سمت ورودی سالن برگشتیم. مامان تازه از بیرون اومده بود و با شنیدن حرف بابا، نتونسته بود سکوت کنه.
بابا اخم کرد.
÷ چرا؟
مامان جلوتر اومد.
= هنوز هیچی نخریدیم! بعدشم خیلی زوده. نمی‌شه که همین‌طوری...
÷ همین که گفتم!
صدای بابا حرفش رو برید.
÷ می‌تونید از همین الان خرید رو شروع کنید. تصمیمم عوض نمی‌شه.
نگاهم بین مامان و بابا جابه‌جا شد.
مامان داشت تلاش می‌کرد جلوش رو بگیره، اما بابا حتی حاضر نبود به حرفش گوش بده.
و من؟
من حتی نمی‌تونستم درباره‌ی عروسی خودم تصمیم بگیرم.
انگار اصلاً قرار نبود کسی از من بپرسه که می‌خوام یا نه.
از سر میز بلند شدم.
+ من می‌رم اتاقم.
این رو گفتم و قبل از اینکه کسی چیزی بگه، با عجله از سالن بیرون رفتم.
پله‌ها رو یکی‌یکی بالا رفتم و خودم رو به اتاقم رسوندم. در رو بستم و چند لحظه همون‌جا ایستادم.
دیگه نمی‌تونستم خودم رو نگه دارم.
بغضی که از دیشب توی گلوم گیر کرده بود، بالاخره شکست.
اشک‌هام سرازیر شدن و دستم رو جلوی دهنم گرفتم تا صدای گریه‌ام بیرون نره.
فرداشب...
قرار بود فقط تا فرداشب فرصت داشته باشم.
چشم‌هام رو محکم بستم.
من هنوز حتی نتونسته بودم خودم رو از این خونه نجات بدم؛ حالا باید برای عروسی‌ای آماده می‌شدم که هیچ‌وقت نخواسته بودم.
دیگه چقدر باید تحمل می‌کردم
#رمان#فیکشن#بی‌تی‌اس#فیک#رمان‌مافیایی
#jin#suga#jhope#namjoon#jimin#taehyung#jungkook
#جین#شوگا#جیهوپ#نامجون#جیمین#تهیونگ#جونگ‌کوک
#بی‌تی‌ای#بنگتن#رمان‌جونگ‌کوک
𝐩𝐚𝐫𝐭:⁴
ویو: ات
صبح روز بعد...
چشم‌هام رو به‌آرومی باز کردم.
اولین چیزی که حس کردم، درد بدنم بود. گلوم خشک شده بود و کمرم از خوابیدن روی زمین سفت و سرد درد می‌کرد. خواستم تکون بخورم، اما بدنم اون‌قدر خسته بود که چند لحظه طول کشید تا بتونم خودم رو از روی زمین بلند کنم.
نگاهی به اطراف انداختم.
همون زیرزمین بود؛ همون دیوارهای سرد و همون فضایی که هیچ‌وقت ازش خاطره‌ی خوبی نداشتم.
چند دقیقه بعد...
صدای چرخیدن دستگیره‌ی در توی سکوت پیچید.
سرم رو به سمت در برگردوندم. اجوما وارد شد و به‌محض اینکه من رو دید، با نگرانی به سمتم اومد.
اجوما:
ـ دخترم، می‌تونی بلند شی؟
بدون اینکه چیزی بگم، دستش رو گرفتم. کمکم کرد از جام بلند شم و بعد با هم از زیرزمین بیرون رفتیم.
وقتی به اتاقم رسیدیم، اجوما قبل از رفتن مکثی کرد.
اجوما:
ـ دخترم، پدرت گفت آماده باشی. چند دقیقه‌ی دیگه آقای چوی می‌رسن.
با شنیدن اسمش، اخم‌هام ناخودآگاه توی هم رفت.
+ باشه.
اجوما چیزی نگفت و به سمت پله‌ها رفت تا صبحانه رو آماده کنه.
به محض اینکه در اتاقم بسته شد، نفس عمیقی کشیدم.
هنوز بدنم از شب گذشته درد می‌کرد، اما انگار قرار نبود کسی به این موضوع اهمیت بده. برای اونا، تنها چیزی که مهم بود، آماده شدن من برای ازدواجی بود که حتی خودم هم نمی‌خواستمش.
به سمت حموم رفتم.
ده دقیقه بعد...
از حموم بیرون اومدم و یه لباس خونگی ساده پوشیدم؛ نه باز بود و نه شلوغ. اصلاً دلم نمی‌خواست اون مرتیکه‌ی هیز بهونه‌ای برای نگاه کردن بهم پیدا کنه.
موهام رو خشک کردم و بالای سرم به شکل یه گوجه‌ی شل بستم. حوصله‌ی آرایش نداشتم؛ فقط یه بالم لب زدم و از اتاق بیرون رفتم.
وقتی به پله‌ها رسیدم، صدای صحبت کردن بابا با کانگ‌وو از سالن می‌اومد.
آروم از پله‌ها پایین رفتم.
همین که وارد سالن شدم، نگاه هر دوشون به سمتم برگشت.
÷ دخترم، چقدر دیر کردی!
+ ببخشید.
کانگ‌وو از جاش بلند شد. لبخند کمرنگی روی لب‌هاش نشست و دستش رو به سمتم گرفت.
= مادمازل ات.
به زور دستم رو روی دستش گذاشتم. خم شد و پشت دستم رو بوسید.
اوق!
به‌سختی جلوی خودم رو گرفتم که دستم رو پس نکشم. لبخند مسخره‌ای روی لب‌هاش بود؛ انگار از اینکه مجبور بودم این نمایش رو تحمل کنم، لذت می‌برد.
دلم می‌خواست دستم رو پاک کنم، ولی نمی‌خواستم جلوی بابا بهونه‌ی تازه‌ای دستش بدم.
÷ خب، بفرمایید.
پشت سر بابا حرکت کردیم و دور میز صبحانه نشستیم. بابا سر جای همیشگیش نشست، من سمت راستش و کانگ‌وو سمت چپش.
چند دقیقه‌ی اول به حرف‌های معمولی گذشت، اما خیلی زود بحثشون به عروسی کشیده شد.
من ساکت مونده بودم و با غذای توی بشقابم بازی می‌کردم. اشتها نداشتم. فقط صدای حرف زدنشون رو می‌شنیدم و منتظر بودم هرچه زودتر تموم بشه.
تا اینکه صدای بابا بلند شد.
÷ ات!
سرم رو بلند کردم.
+ بله؟
÷ نظرت چیه عروسی رو فرداشب بگیریم؟
برای چند ثانیه فقط نگاهش کردم.
+ چی؟!
= امکان نداره!
صدای مامان بود.
همه به سمت ورودی سالن برگشتیم. مامان تازه از بیرون اومده بود و با شنیدن حرف بابا، نتونسته بود سکوت کنه.
بابا اخم کرد.
÷ چرا؟
مامان جلوتر اومد.
= هنوز هیچی نخریدیم! بعدشم خیلی زوده. نمی‌شه که همین‌طوری...
÷ همین که گفتم!
صدای بابا حرفش رو برید.
÷ می‌تونید از همین الان خرید رو شروع کنید. تصمیمم عوض نمی‌شه.
نگاهم بین مامان و بابا جابه‌جا شد.
مامان داشت تلاش می‌کرد جلوش رو بگیره، اما بابا حتی حاضر نبود به حرفش گوش بده.
و من؟
من حتی نمی‌تونستم درباره‌ی عروسی خودم تصمیم بگیرم.
انگار اصلاً قرار نبود کسی از من بپرسه که می‌خوام یا نه.
از سر میز بلند شدم.
+ من می‌رم اتاقم.
این رو گفتم و قبل از اینکه کسی چیزی بگه، با عجله از سالن بیرون رفتم.
پله‌ها رو یکی‌یکی بالا رفتم و خودم رو به اتاقم رسوندم. در رو بستم و چند لحظه همون‌جا ایستادم.
دیگه نمی‌تونستم خودم رو نگه دارم.
بغضی که از دیشب توی گلوم گیر کرده بود، بالاخره شکست.
اشک‌هام سرازیر شدن و دستم رو جلوی دهنم گرفتم تا صدای گریه‌ام بیرون نره.
فرداشب...
قرار بود فقط تا فرداشب فرصت داشته باشم.
چشم‌هام رو محکم بستم.
من هنوز حتی نتونسته بودم خودم رو از این خونه نجات بدم؛ حالا باید برای عروسی‌ای آماده می‌شدم که هیچ‌وقت نخواسته بودم.
دیگه چقدر باید تحمل می‌کردم
#رمان#فیکشن#بی‌تی‌اس#فیک#رمان‌مافیایی
#jin#suga#jhope#namjoon#jimin#taehyung#jungkook
#جین#شوگا#جیهوپ#نامجون#جیمین#تهیونگ#جونگ‌کوک
#بی‌تی‌ای#بنگتن#رمان‌جونگ‌کوک
- ۳۷۰
- ۲۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
