رمان قرص آرامبخش پارت 37

بخار که نشست، ات با حوله دستای لرزونش رو دور کوک حلقه کرده بود تا کمکش کنه بیاد بیرون. زخم پهلوش هنوز تیر می‌کشید، ولی لبخند محوش از صورت نمی‌رفت.

ات نفسش رو با حرص بیرون داد:

وای ددی… چرا همه‌ش می‌خوای قوی بازی کنی؟ بذار من هواتو داشته باشم.


کوک دستشو گذاشت روی کمر ات، کشیدش سمت خودش:

هوامو داری، بیبی… از دیشب ثابت کردی. ولی… وظیفه‌ی من اینه که مراقب تو باشم.


ات خواست اعتراض کنه، ولی کوک بدون حرف، حوله‌ی بزرگی برداشت و پیچید دور تن خیس ات. خودش هنوز نیمه‌خیس بود، اما شروع کرد موهای اتو خشک کردن. هر بار دستای گرمش لای موهاش می‌لغزید، ات قلبش تندتر می‌زد.

ددی… زخمات…! تو باید استراحت کنی…


کوک سرشو خم کرد، پیشونی‌شو گذاشت روی شونه‌ی ات، دستاش محکم‌تر دور کمرش حلقه شد:

تنها استراحتم، وقتی تو بغلمی.


بعد دوباره سرشو بلند کرد، حوله‌ی تمیز برداشت و خودش شروع کرد لباس خواب نرم و راحتی تن ات کردن. هر دکمه رو با دقت بست، انگار با یه چیز مقدس سروکار داشت.

وقتی کارش تموم شد، با صدای گرفته و پر از عشق گفت:

حالا شد… قرص آرامبخش من باید مثل یه فرشته باشه.


ات سرخ شد، ولی لبخند زد. دستشو گذاشت روی بخیه‌های پهلوی کوک:

و فرشته‌ت باید مواظب زخماش باشه.


کوک خندید، سرشو خم کرد و روی لبای ات یه بوسه‌ی آروم زد.


---


وقتی کوک دکمه‌های لباس ات رو بست و اون لبخند خسته‌شو زد، خواست برگرده سمت اتاق کارش. همون‌طور که داشت پیراهن مشکی تمیزشو برمی‌داشت، ات سریع پرید جلو و جلوی درو گرفت.

کجا؟


کوک اخماش رفت تو هم، ولی نه از عصبانیت، از عادتش به سرد بودن:

کار دارم، بیبی. باید برم پایین.


ات محکم سرشو تکون داد، اشک تو چشماش جمع شد:

نه ددی! تو تیر خوردی، بخیه داری، حتی نمی‌تونی درست راه بری… مگه من مُردم که می‌خوای بلند شی بری کار؟


کوک چند لحظه نگاهش کرد. اون سردیِ همیشگی‌ش ترک برداشت وقتی دید ات لرزون و دل‌نگران جلوی در وایساده.

بیبی… مافیا بدون من نمی‌چرخه.


ات زد زیر گریه و صدای لرزونش اتاقو پر کرد:

مگه نمی‌گی من قرص آرامبخشتَم؟! خب من آروم نمی‌گیرم وقتی ببینم داری خودتو نابود می‌کنی.


کوک نفسش گیر کرد. یه لحظه خیره شد تو چشم‌های پر از اشک ات. بعد بی‌هوا برگشت سمت تخت، ولو شد روش و با دستاش اشاره کرد بیاد بغلش.

باشه… امروز هیچ جا نمی‌رم.


ات با ناباوری نگاهش کرد:

جدی؟!


کوک با خنده‌ی کجی گفت:

آره بیبی. چون فقط توی بغل تو آروم می‌شم… حالا زود بیا اینجا، که منو مجبور نکنی دنبال آرومیم جای دیگه بگردم.


ات با گونه‌های سرخ دوید بغلش. کوک بلافاصله دستاشو انداخت دور کمر ات و محکم کشیدش توی سینه‌ی زخمی اما گرمش.

دیدی؟ این شد بهترین درمان من… نه دوا، نه دکتر… فقط تو.


ات اشکاشو پاک کرد و سرشو چسبوند به گردن کوک:

همیشه کنارت می‌مونم ددی… همیشه.



---


ات که هنوز تو بغل کوک بود، یهو از جاش بلند شد. رفت سمت میز طراحی، دفتر بزرگشو آورد و برگشت کنارش نشست.

کوک با تعجب پرسید:

بیبی… چیکار می‌کنی؟


ات لبخند زد، مدادشو برداشت:

می‌خوام حواستو از زخمت پرت کنم. بذار یه بارم من برات کاری کنم.


کوک نیم‌خیز شد، بالش پشت کمرش گذاشت و خیره شد به ات که با دقت شروع کرده بود طراحی.

چشم‌های ات روی صورتش می‌لغزید، بعد روی لب‌هاش، بعد روی خط فکش… هر بار که نگاهش برمی‌گشت، دلش بیشتر می‌لرزید. زیر لب گفت:

ددی… خیلی سخته نقاشی‌ت. چون زیادی جذابی.


کوک لبخند کجی زد، با صدای گرفته و جدی:

پس یعنی خیلی دقیق نگام کردی، بیبی.


ات لپ‌هاش گل انداخت، سریع سرشو انداخت پایین و مدادشو تندتر روی کاغذ حرکت داد.

چند دقیقه بعد، بالاخره برگه رو چرخوند سمت کوک.

ببین… این شدی تو.


کوک نگاه کرد… طرح ساده بود، ولی نگاه ات توی اون نقاشی موج می‌زد. چشم‌هایی که پر از عشق کشیده بودن. انگار کل جونشو ریخته بود توی اون صفحه.

کوک مات شد. بعد به ات خیره شد، زمزمه کرد:

بیبی… این فقط یه نقاشی نیست. این قلب توئه که منو کشیده.


ات با خجالت خندید:

خب تو هم قلب منی.


کوک دستشو دراز کرد، مداد از دست ات گرفت و برگه رو گذاشت کنار. بعد کشیدش تو بغلش:

منو نکش، بیبی… منو زندگی کن.