---
---
قسمت پنجم – اشکهایی پنهان، مهربانیهایی بیصدا
صبح، سونیک با لبخند مصنوعی روی لبش وارد کلاس شد.
چشمش سریع شدو رو دید که طبق معمول، ساکت و بیاحساس سر جاش نشسته بود.
سونیک رفت و بیکلام کنار شدو نشست
........
وقتی مدرسه تموم شد، شدو داشت از در مدرسه بیرون میرفت که یه پسر شرور از پشت سر، به سمتش یه بطری آب پاشید.
ولی قبل از اینکه قطرهای به شدو برسه… سونیک با یه حرکت سریع پرید جلو.
آب مستقیم ریخت روی خودش.
صدای خندهی بچهها بلند شد.
شدو بهتزده نگاه میکرد.
سونیک فقط سرش رو پایین انداخت و بیکلام راه افتاد.
چند نفر توی مسیر شروع کردن به مسخره کردن سونیک:
«ببین این قهرمان شدوئه!»
«چقدر خیس شدی خارپشتِ دلقک!»
«شاید فکر کرده قهرمانه…»
سونیک چیزی نگفت. فقط چشمهاش میدرخشیدن… اما نه از شادی، بلکه از اشکهایی که تلاش میکرد عقب نگهشون داره.
شدو از دور نگاه میکرد. دید که سونیک قدمهاش رو تند کرد… و بالاخره، دوید و از اونجا دور شد.
شدو ساکت بود.
یه حس عجیب توی دلش سنگینی میکرد.
یه چیزی بین دلسوزی… تعجب… و یه نوع گرمای عجیب.
دستش رو توی جیبش برد.
یه کاغذ اونجا بود.
بازش کرد. با خط سونیک نوشته بود:
> «حواست به خودت باشه شدو...
نمیخوام کسی تو رو مسخره کنه.
شدو با دقت به نوشته نگاه کرد.
بعد، همونطور که لبخندی محو رو لبش نشست، زمزمه کرد:
«چرا؟ چرا انقدر… مهربونه؟»
اون شب، سونیک وقتی به خونه رسید، همونطور با لباس مدرسه، روی زمین نشست.
بغضش ترکید…
با صدای لرزون میگفت:
«نمیخوام کسی مثل من احساس تنهایی کنه… نمیخوام شدو اون حس لعنتی رو تجربه کنه…»
اشکها از گونههاش پایین میریختن.
زمزمه کرد:
«ولی… من فقط میخواستم کمکش کنم… چرا باید مسخرهم کنن؟»
اما بعد نفس عمیقی کشید، بلند شد، صورتش رو شست، و آروم لبخند محوی زد.
«نه… مهم نیست… مهم اینه که تونستم بهش کمک کنم…»
بعد از اون، ساکت مشقاشو نوشت.
و برای فردا یه غذای خونگی درست کرد.
غذایی که فقط برای خودش نبود...
---
قسمت پنجم – اشکهایی پنهان، مهربانیهایی بیصدا
صبح، سونیک با لبخند مصنوعی روی لبش وارد کلاس شد.
چشمش سریع شدو رو دید که طبق معمول، ساکت و بیاحساس سر جاش نشسته بود.
سونیک رفت و بیکلام کنار شدو نشست
........
وقتی مدرسه تموم شد، شدو داشت از در مدرسه بیرون میرفت که یه پسر شرور از پشت سر، به سمتش یه بطری آب پاشید.
ولی قبل از اینکه قطرهای به شدو برسه… سونیک با یه حرکت سریع پرید جلو.
آب مستقیم ریخت روی خودش.
صدای خندهی بچهها بلند شد.
شدو بهتزده نگاه میکرد.
سونیک فقط سرش رو پایین انداخت و بیکلام راه افتاد.
چند نفر توی مسیر شروع کردن به مسخره کردن سونیک:
«ببین این قهرمان شدوئه!»
«چقدر خیس شدی خارپشتِ دلقک!»
«شاید فکر کرده قهرمانه…»
سونیک چیزی نگفت. فقط چشمهاش میدرخشیدن… اما نه از شادی، بلکه از اشکهایی که تلاش میکرد عقب نگهشون داره.
شدو از دور نگاه میکرد. دید که سونیک قدمهاش رو تند کرد… و بالاخره، دوید و از اونجا دور شد.
شدو ساکت بود.
یه حس عجیب توی دلش سنگینی میکرد.
یه چیزی بین دلسوزی… تعجب… و یه نوع گرمای عجیب.
دستش رو توی جیبش برد.
یه کاغذ اونجا بود.
بازش کرد. با خط سونیک نوشته بود:
> «حواست به خودت باشه شدو...
نمیخوام کسی تو رو مسخره کنه.
شدو با دقت به نوشته نگاه کرد.
بعد، همونطور که لبخندی محو رو لبش نشست، زمزمه کرد:
«چرا؟ چرا انقدر… مهربونه؟»
اون شب، سونیک وقتی به خونه رسید، همونطور با لباس مدرسه، روی زمین نشست.
بغضش ترکید…
با صدای لرزون میگفت:
«نمیخوام کسی مثل من احساس تنهایی کنه… نمیخوام شدو اون حس لعنتی رو تجربه کنه…»
اشکها از گونههاش پایین میریختن.
زمزمه کرد:
«ولی… من فقط میخواستم کمکش کنم… چرا باید مسخرهم کنن؟»
اما بعد نفس عمیقی کشید، بلند شد، صورتش رو شست، و آروم لبخند محوی زد.
«نه… مهم نیست… مهم اینه که تونستم بهش کمک کنم…»
بعد از اون، ساکت مشقاشو نوشت.
و برای فردا یه غذای خونگی درست کرد.
غذایی که فقط برای خودش نبود...
---
- ۵.۲k
- ۲۹ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط