رمان گناهکار قسمت هفتم (577 )

کتابخانه نودهشتیا
گناهکار fereshteh277 کاربر انجمن نودهشتیا
در این سنگستان
نمی دانم تو را چه بنامم
تو که آمدی آرام شدم
چیزی در درونم خواند
زمزمه کرد
این آغاز دوست داشتن است.
بارها و بارها پیامی که فرستاده بود و خوندم خدایا خواب نیستم؟! رویا نمی بینم؟ این پیام خود آرشامه انگشتام خود به خود روی دکمه های گوشیم لغزید لبخند روی لبام بود و با این حال این بغض لعنتی دست از سرم بر نمی داشت. خدایا اگه پیشم بود و این شعر و واسم می خوند می مردمم نمی داشتم امشب برها داشتم امشب
محتاجش بودم محتاج به نگاه و ده با اخم و غرور بهش نیاز داشتم به آغوش گرم و مهربونش خدایا تا برگرده چطور روزامو
بدون اون شب کنم؟
آروم آروم نوشتم:
آمدی
مغرور
بی کلام
در نگاهت هزار معما
و بر لبانت مهر خاموشی
اندکی گذشت
آرام آرام نزدیک شدی
مغرور
بی کلام
کمی مهربان
و عشق را
به امانت به من دادی و دور شدی
بدون مکث براش ارسال کردم.
w 9 iA C
گوشه ی لیمو از هیجان می جویدم و چشم از صفحه ی گوشیم بر نمی داشتم دستام یخ بسته بود؛ چند لحظه بیشتر طول نکشید که جواب پیاممو داد.
تا زنده ام به همونی که امانت دادم دستت نیاز دارم به چیزی رو نتونستم با خودم ببرم تا وقتی که برگردم مراقبش باش