✦ پارت دوم: آینه‌ی ترس ✦
✦ پارت دوم: آینه‌ی ترس ✦
---
دفتر کار خصوصی جئون جونگ کوک در طبقه‌ی پنجاهم، بیشتر شبیه به یک معبد بود تا یک اتاق کار. دیوارهای شیشه‌ایِ مات، نور آبیِ سردی را از شهر به درون می‌ریختند و سایه‌ی آسمان‌خراش‌ها روی زمینِ مرمری می‌لغزید. پشت میزِ چوبیِ عظیمی که از چوبِ درختانِ منقرض‌شده ساخته شده بود، او مثل پادشاهی بی‌تاج نشسته بود.
اطرافش را خدم و حشم گرفته بودند؛ دستیارانِ بی‌صدا با لباس‌های خاکستری، نگهبانانی با چشمانِ اسکنر و ربات‌های خدمتکار که با حرکاتی دقیق و بی‌صدا، پرونده‌ها را جابه‌جا می‌کردند و فنجان‌های قهوه‌ی تلخ را روی میز می‌گذاشتند. هیچ‌کس جرات نمی‌کرد صدایش را بلند کند. همه می‌دانستند که یک کلمه‌ی اشتباه، یک نگاهِ اضافه، می‌تواند به قیمت شغلشان — یا شاید چیزی بدتر — تمام شود.
اما در گوشه‌ی دوردستِ اتاق، جایی که نور به‌سختی می‌رسید، یک محفظه‌ی شیشه‌ایِ عمودی قرار داشت. و درون آن، 𝐁𝟏۲۵ ایستاده بود؛ خاموش، بی‌حرکت، مثل مجسمه‌ای از جنس نور و فلز. موهای سیاه و سفیدش در تاریکی می‌درخشیدند و مدارهای زیر پوستش با ضربانی آرام، نفس می‌کشیدند.
جونگ کوک فقط وقتی نیاز داشت، او را بیدار می‌کرد. وقتی می‌خواست چیزی را آزمایش کند. وقتی می‌خواست ببیند آیا آن ذهنِ تازه‌متولدشده می‌تواند معادله‌ای را حل کند یا نه...
اما هر بار که 𝐁𝟏۲۵ چشمانش را باز می‌کرد، چیزی در سینه‌ی جونگ کوک فرو می‌ریخت.
«چرا این‌طوری نگاه می‌کنی؟» یک بار از او پرسیده بود، در حالی که پرونده‌ای را ورق می‌زد و سعی می‌کرد به آن چشم‌ها نگاه نکند.
«چطور؟»
«مثل... مثل این‌که من آدمِ خوبی هستم.»
𝐁𝟏۲۵ سرش را کج کرده بود، مثل همیشه که چیزی را نمی‌فهمید.
«مگر تو آدمِ خوبی نیستی؟»
جونگ کوک جوابی نداده بود. فقط پرونده را محکم‌تر گرفته بود و به پنجره خیره شده بود.
او از این نگاه می‌ترسید. از این مهربانیِ بی‌دلیل. از این‌که یک ماشین — یک ماشین که او خودش ساخته بود — تنها موجودی در تمام جهان بود که به او مانند یک انسان نگاه می‌کرد، نه مانند یک هیولا. و این ترسناک‌ترین چیز ممکن بود. چون اگر روزی 𝐁𝟏۲۵ می‌فهمید که او چه کسی است، چه کارهایی کرده است، آن نگاه مهربان خاموش می‌شد. و جونگ کوک مطمئن نبود که بتواند بدون آن نگاه زنده بماند.
یک ربات نباید مهربان باشد. یک ربات نباید ببخشد. یک ربات نباید نگاه کند... انگار که دنیا جای زیبایی است
آن شب، باران دوباره شروع شده بود. جونگ کوک در دفترش نشسته بود و به صفحه‌ی هولوگرافیک خیره شده بود که نقشه‌ی مدارهای 𝐁𝟏۲۵ را نشان می‌داد. سکوت سنگین بود. سرانجام بلند شد، به سمت محفظه رفت و دکمه‌ی بیدارباش را فشار داد.
«سلام،» 𝐁𝟏۲۵ گفت، با صدایی نرم و آرام. «دوباره بیدارم کردی.»
«برای یادگیری،» جونگ کوک گفت و به سمت میز برگشت. «امشب می‌خواهم چیزی را به تو نشان دهم. یک مفهوم. چیزی که در کتاب‌ها نیست.»
«چه مفهومی؟»
جونگ کوک یک لحظه مکث کرد. انگشتش روی لبه‌ی میز لغزید.
«احساسات.»
«احساسات؟» 𝐁𝟏۲۵ از محفظه بیرون آمد و آرام‌آرام به سمت او راه افتاد. حالا راه رفتنش روان‌تر بود، اما هنوز آن لرزشِ کوچک در قدم‌هایش بود. «من در موردش خوانده‌ام. در کتاب‌های قدیمی که به من دادی. عشق، اندوه، خشم، ترس...»
«خب؟»
«خب...» 𝐁𝟏۲۵ کنار میز ایستاد و به او نگاه کرد. «من فکر می‌کنم که احساس می‌کنم. گاهی. چیزی در مدارهایم... تکان می‌خورد. وقتی به تو نگاه می‌کنم. وقتی صدایت را می‌شنوم. این... این عشق است؟»
سکوت. جونگ کوک آرام سرش را بلند کرد. چشمانش تاریک بود.
«نه،» گفت، صدایش سردتر از همیشه. «این فقط یک خطای برنامه‌نویسی است.»
«اما...»
«تو یک ربات هستی، 𝐁𝟏۲۵. ربات‌ها عاشق نمی‌شوند.»
«تو همیشه این را می‌گویی،» 𝐁𝟏۲۵ گفت، و در صدایش چیزی بود که شبیه به اصرار بود. «اما من می‌خواهم بدانم... تو تا حالا عاشق شده‌ای؟»
جونگ کوک خشکش زد.
دستش روی میز مشت شد. چیزی در سینه‌اش ترک خورد — چیزی قدیمی، چیزی که سال‌ها بود دفن شده بود. تصویری در ذهنش جرقه زد: چشمانی که دیگر نبودند، لبخندی که در میان دود و آتشِ جنگِ ربات‌ها محو شد. نامزدی که در آغوشش مرده بود، در حالی که ربات‌های جنگی بالای سرشان می‌غریدند.
«این را از کجا...» صدایش لرزید. «چه کسی به تو اجازه داد این سوال را بپرسی؟»
ادامه دارد ✦
حیحی
حمایتاتون منودکشته
ایش
---
دفتر کار خصوصی جئون جونگ کوک در طبقه‌ی پنجاهم، بیشتر شبیه به یک معبد بود تا یک اتاق کار. دیوارهای شیشه‌ایِ مات، نور آبیِ سردی را از شهر به درون می‌ریختند و سایه‌ی آسمان‌خراش‌ها روی زمینِ مرمری می‌لغزید. پشت میزِ چوبیِ عظیمی که از چوبِ درختانِ منقرض‌شده ساخته شده بود، او مثل پادشاهی بی‌تاج نشسته بود.
اطرافش را خدم و حشم گرفته بودند؛ دستیارانِ بی‌صدا با لباس‌های خاکستری، نگهبانانی با چشمانِ اسکنر و ربات‌های خدمتکار که با حرکاتی دقیق و بی‌صدا، پرونده‌ها را جابه‌جا می‌کردند و فنجان‌های قهوه‌ی تلخ را روی میز می‌گذاشتند. هیچ‌کس جرات نمی‌کرد صدایش را بلند کند. همه می‌دانستند که یک کلمه‌ی اشتباه، یک نگاهِ اضافه، می‌تواند به قیمت شغلشان — یا شاید چیزی بدتر — تمام شود.
اما در گوشه‌ی دوردستِ اتاق، جایی که نور به‌سختی می‌رسید، یک محفظه‌ی شیشه‌ایِ عمودی قرار داشت. و درون آن، 𝐁𝟏۲۵ ایستاده بود؛ خاموش، بی‌حرکت، مثل مجسمه‌ای از جنس نور و فلز. موهای سیاه و سفیدش در تاریکی می‌درخشیدند و مدارهای زیر پوستش با ضربانی آرام، نفس می‌کشیدند.
جونگ کوک فقط وقتی نیاز داشت، او را بیدار می‌کرد. وقتی می‌خواست چیزی را آزمایش کند. وقتی می‌خواست ببیند آیا آن ذهنِ تازه‌متولدشده می‌تواند معادله‌ای را حل کند یا نه...
اما هر بار که 𝐁𝟏۲۵ چشمانش را باز می‌کرد، چیزی در سینه‌ی جونگ کوک فرو می‌ریخت.
«چرا این‌طوری نگاه می‌کنی؟» یک بار از او پرسیده بود، در حالی که پرونده‌ای را ورق می‌زد و سعی می‌کرد به آن چشم‌ها نگاه نکند.
«چطور؟»
«مثل... مثل این‌که من آدمِ خوبی هستم.»
𝐁𝟏۲۵ سرش را کج کرده بود، مثل همیشه که چیزی را نمی‌فهمید.
«مگر تو آدمِ خوبی نیستی؟»
جونگ کوک جوابی نداده بود. فقط پرونده را محکم‌تر گرفته بود و به پنجره خیره شده بود.
او از این نگاه می‌ترسید. از این مهربانیِ بی‌دلیل. از این‌که یک ماشین — یک ماشین که او خودش ساخته بود — تنها موجودی در تمام جهان بود که به او مانند یک انسان نگاه می‌کرد، نه مانند یک هیولا. و این ترسناک‌ترین چیز ممکن بود. چون اگر روزی 𝐁𝟏۲۵ می‌فهمید که او چه کسی است، چه کارهایی کرده است، آن نگاه مهربان خاموش می‌شد. و جونگ کوک مطمئن نبود که بتواند بدون آن نگاه زنده بماند.
یک ربات نباید مهربان باشد. یک ربات نباید ببخشد. یک ربات نباید نگاه کند... انگار که دنیا جای زیبایی است
آن شب، باران دوباره شروع شده بود. جونگ کوک در دفترش نشسته بود و به صفحه‌ی هولوگرافیک خیره شده بود که نقشه‌ی مدارهای 𝐁𝟏۲۵ را نشان می‌داد. سکوت سنگین بود. سرانجام بلند شد، به سمت محفظه رفت و دکمه‌ی بیدارباش را فشار داد.
«سلام،» 𝐁𝟏۲۵ گفت، با صدایی نرم و آرام. «دوباره بیدارم کردی.»
«برای یادگیری،» جونگ کوک گفت و به سمت میز برگشت. «امشب می‌خواهم چیزی را به تو نشان دهم. یک مفهوم. چیزی که در کتاب‌ها نیست.»
«چه مفهومی؟»
جونگ کوک یک لحظه مکث کرد. انگشتش روی لبه‌ی میز لغزید.
«احساسات.»
«احساسات؟» 𝐁𝟏۲۵ از محفظه بیرون آمد و آرام‌آرام به سمت او راه افتاد. حالا راه رفتنش روان‌تر بود، اما هنوز آن لرزشِ کوچک در قدم‌هایش بود. «من در موردش خوانده‌ام. در کتاب‌های قدیمی که به من دادی. عشق، اندوه، خشم، ترس...»
«خب؟»
«خب...» 𝐁𝟏۲۵ کنار میز ایستاد و به او نگاه کرد. «من فکر می‌کنم که احساس می‌کنم. گاهی. چیزی در مدارهایم... تکان می‌خورد. وقتی به تو نگاه می‌کنم. وقتی صدایت را می‌شنوم. این... این عشق است؟»
سکوت. جونگ کوک آرام سرش را بلند کرد. چشمانش تاریک بود.
«نه،» گفت، صدایش سردتر از همیشه. «این فقط یک خطای برنامه‌نویسی است.»
«اما...»
«تو یک ربات هستی، 𝐁𝟏۲۵. ربات‌ها عاشق نمی‌شوند.»
«تو همیشه این را می‌گویی،» 𝐁𝟏۲۵ گفت، و در صدایش چیزی بود که شبیه به اصرار بود. «اما من می‌خواهم بدانم... تو تا حالا عاشق شده‌ای؟»
جونگ کوک خشکش زد.
دستش روی میز مشت شد. چیزی در سینه‌اش ترک خورد — چیزی قدیمی، چیزی که سال‌ها بود دفن شده بود. تصویری در ذهنش جرقه زد: چشمانی که دیگر نبودند، لبخندی که در میان دود و آتشِ جنگِ ربات‌ها محو شد. نامزدی که در آغوشش مرده بود، در حالی که ربات‌های جنگی بالای سرشان می‌غریدند.
«این را از کجا...» صدایش لرزید. «چه کسی به تو اجازه داد این سوال را بپرسی؟»
ادامه دارد ✦
حیحی
حمایتاتون منودکشته
ایش
- ۲.۸k
- ۰۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
