«معشوق سابق» پارت دوازده

~~~

چشمانش میسوخت، نمیدانست از گریه است یا بی خوابی...
تصمیم گرفت هیونجین را از زندگی اش حذف کند، همانطور که هیونجین این کار را کرد.
میخواست به زندگی عادی اش برگردد، اما ایندفعه زندگی بدون «هیونجین».
هیونجین از آن روز برای فلیکس فقط اسم یک شخص ناشناس بود، او برای فلیکس با یک مرده فرقی نداشت.
بلند شد تا یک دوش بگیرد و کمی به سر و وضع به هم ریخته اش رسیدگی کند.
بعد از دوش گرفتن میخواست به کافه ی همیشگی اش برود و با یک قهوه به روند عادی زندگی اش بازگردد.

~~~
منتظر مسیج گلوریا بود.
میخواست هرچه زودتر این بازی مسخره را تمام کند.
طبق انتظارش یک شماره ی ناشناس پیام داده بود: سلامم هیونی جونم، برای قرار عاشقانمون بهت پیام دادم، ساعت ۵ عصر همین امروز توی کافه ی«ویشکا» منتظرتم، لوکیشن رو برات میفرستم، بای بای.»
گلوریا خوب میدانست چیکار میکند، نقشه هایی که در ذهنش شکل گرفته بود، قطعا هیونجین را عصبی میکرد.

~~~
هیونجین تصمیم گرفت ایندفعه، با استایلی غیر رسمی، بلکه اسپرت به قرار با گلوریا برود بلکه او را متوجه کند با پدرش متفاوت است.
یک شلوار کارگوی خاکستری رنگ و یک هودی سفید ساده را برای پوشیدن انتخاب کرد.
ساعت 4:30 بود. تا از خانه اش راه بیوفتد و به کافه برسد ساعت همان حدود پنج میشد.

~~~
به کافه رسید، ماشین را خاموش کرد و سوئیچ ماشین را انداخت داخل جیبش. نفسی عمیق کشید و خودش را برای تحمل یک کابوس آماده کرد.
از ماشین پیاده و شد و به سمت کافه رفت، درب به صورت اتوماتیک باز شد و هیونجین وارد شد.
کمی جلوتر رفت و گلوریا را دید که برایش دست تکان میدهد.
به سمت میزی رفت که گلوریا آنجا بود، به میز که رسید گلوریا به قصد بغل کردن هیونجین، بلند شد و آغوشش را باز کرد اما وقتی چهره ی سرد و ترسناک هیونجین را دید، فهمید که هیونجین قرار نیست بغلش کند بلکه دلش میخواهد همانجا یک سیلی محکم نثارش کند.
هیونجین با چهره ی بی تفاوتش نشست و با صدایی سرد پرسید: خب؟... این همه اصرار برای دیدنم، تهش همین بود؟
گلوریا با هزاران ناز و عشوه موهایش را پشت گوشش زد و با صدایی نازک و ظریف گفت: هیونیی، چرا انقد بداخلاقی؟ دلت پیش کی گیره که حتی به منم محل نمیدی؟ خوشگل تر از منه؟
هیونجین پوزخندی تحقیر آمیز زد و گفت: خوشگل تر از تو؟ اون یه فرشته اس، زیباییش رو با زبون آدمیزاد نمیشه توصیف کرد، ضمنا فکر کردی کی هستی که میگی حتی من؟ مگه تو آدم خاصی هستی که حسابت از بقیه جدا باشه؟
گلوریا که معلوم بود بهش حسابی بر خورده با همان لحن گفت: آخه هیونیی، چجوری میتونی جلوی من اینجوری ازش تعریف کنی؟ نمیترسی به پدرت چیزی بگم؟ یا اصلا فکر نمیکنی شاید ناراحت بشم؟...
هیونجین با صدای بلند خنده ای مفهوم دار کرد و گفت: مثلا چی میخوای بگی؟ میخوای بگی پسرتون طبق آینده ای که براش برنامه ریزی کردین پیش نمیره؟ تازه با این رفتارات فکر میکنی برام مهمه چه حسی از حرفا...
با پوزخند به گلوریا متلک مینداخت که ناگهان حرفش را با تعجب قورت داد، با باز شدن در کافه، چهره ای آشنا نظاره کرد. مات و مبهوت به فردی که از در داخل شده بود نگاه میکرد. واقعا خودش بود؟ یعنی ممکن بود فلیکس باشد؟
با تابیده شدن نور به چهره ی فرد، تشخیص سخت بود اما هیونجین مطمئن بود که خودش است.
گلوریا با لبخندی شیطنت آمیز پرسید: چیه؟ میشناسیش؟ اون کیه؟
هیونجین که طبق لبخند عجیب گلوریا به او شک کرده بود، پرسید: تو چی میدونی؟

~~~

اکانت خوشگلتو تو اعلان لایک و کامنت نبینم؟؟✨