چپتر هفتم
نور چراغ‌های پلیس و ماشین‌های خانواده هیناتا از دور مثل چشم‌های یک هیولا می‌درخشیدند. هانما با وجود زخمی که در پهلو داشت، تو را به سمت پارکینگ زیرزمینی هدایت کرد. او به جای موتور، یک ماشین اسپرت تقویت‌شده را که از قبل برای روز مبادا آماده کرده بود، روشن کرد.
صدای غرش موتور در فضای پارکینگ پیچید. هانما دنده را عوض کرد و با سرعتی سرسام‌آور از خروجی پشتی بیرون زد. تو به عقب نگاه کردی؛ دو ماشین سیاه با سرعت به دنبال شما بودند.
هانما در حالی که فرمان را با یک دست می‌چرخاند و با دست دیگر سیگاری روشن می‌کرد، گفت: «هیناتا واقعاً فکر کرده می‌تونه منو مثل یه پرنده توی قفس نگه داره. اون هنوز نمی‌دونه که من از سقوط لذت می‌برم!»
تعقیب و گریز به اتوبان‌های شلوغ توکیو کشیده شد. هانما با مهارتی دیوانه‌وار از بین ماشین‌ها لایی می‌کشید. ناگهان گوشی‌اش زنگ خورد. صدای سرد **کیساکی** در ماشین پیچید:
«هانما، داری زیاده‌روی می‌کنی. خانواده هیناتا دارن به من فشار میارن. یا اون دختر رو تحویل بده و برگرد سر کارت، یا مجبورم خودم وارد عمل بشم.»
لبخند هانما محو شد. او گوشی را به سمت پنجره پرت کرد و با شلیک یک گلوله از اسلحه کمری‌اش، آن را در هوا خرد کرد.
«کیساکی هم مهره‌هاش رو باخت. حالا ما واقعاً تنهاییم، ا/ت.»
نزدیک سپیده دم، به یک پمپ بنزین متروکه در جاده‌های کوهستانی رسیدید. هانما ماشین را متوقف کرد تا کمی استراحت کند. او به شدت سرفه می‌کرد و لباس سفیدش حالا کاملاً قرمز شده بود. تو با نگرانی سعی کردی پانسمانش را عوض کنی، اما او دستت را گرفت.
«ا/ت... گوش کن. هیناتا فقط دنبال منه. اگه تو از من جدا بشی، شاید بتونی یه زندگی عادی داشته باشی. من یه جنایتکارم، یه آدم فراری... تو نباید توی آتیش من بسوزی.»
تو با بغض به چشمان خسته‌اش زل زدی: «فکر کردی بعد از این همه اتفاق، من برمی‌گردم؟ من همسر توام هانما، نه اون زنی که توی عمارت نشسته. اگه قراره بسوزیم، با هم می‌سوزیم.»
هانما برای اولین بار، نه با آن لبخندهای عصبی، بلکه با نگاهی پر از ستایش و غم به تو خیره شد. او تو را بوسید؛ بوسه‌ای که بوی باران، خون و نیکوتین می‌داد.
اما آرامش شما با صدای هلیکوپتری که بالای سرتان ظاهر شد، در هم شکست. نورافکن هلیکوپتر مستقیماً روی شما زوم کرد. هیناتا از پشت بلندگو فریاد زد: «شوجی! راه فراری نیست. یا اون رو رها می‌کنی، یا هر دوتاتون همین‌جا دفن می‌شید!»
هانما اسلحه اش را چک کرد و خشاب را جا انداخت
صدای غرش موتور در فضای پارکینگ پیچید. هانما دنده را عوض کرد و با سرعتی سرسام‌آور از خروجی پشتی بیرون زد. تو به عقب نگاه کردی؛ دو ماشین سیاه با سرعت به دنبال شما بودند.
هانما در حالی که فرمان را با یک دست می‌چرخاند و با دست دیگر سیگاری روشن می‌کرد، گفت: «هیناتا واقعاً فکر کرده می‌تونه منو مثل یه پرنده توی قفس نگه داره. اون هنوز نمی‌دونه که من از سقوط لذت می‌برم!»
تعقیب و گریز به اتوبان‌های شلوغ توکیو کشیده شد. هانما با مهارتی دیوانه‌وار از بین ماشین‌ها لایی می‌کشید. ناگهان گوشی‌اش زنگ خورد. صدای سرد **کیساکی** در ماشین پیچید:
«هانما، داری زیاده‌روی می‌کنی. خانواده هیناتا دارن به من فشار میارن. یا اون دختر رو تحویل بده و برگرد سر کارت، یا مجبورم خودم وارد عمل بشم.»
لبخند هانما محو شد. او گوشی را به سمت پنجره پرت کرد و با شلیک یک گلوله از اسلحه کمری‌اش، آن را در هوا خرد کرد.
«کیساکی هم مهره‌هاش رو باخت. حالا ما واقعاً تنهاییم، ا/ت.»
نزدیک سپیده دم، به یک پمپ بنزین متروکه در جاده‌های کوهستانی رسیدید. هانما ماشین را متوقف کرد تا کمی استراحت کند. او به شدت سرفه می‌کرد و لباس سفیدش حالا کاملاً قرمز شده بود. تو با نگرانی سعی کردی پانسمانش را عوض کنی، اما او دستت را گرفت.
«ا/ت... گوش کن. هیناتا فقط دنبال منه. اگه تو از من جدا بشی، شاید بتونی یه زندگی عادی داشته باشی. من یه جنایتکارم، یه آدم فراری... تو نباید توی آتیش من بسوزی.»
تو با بغض به چشمان خسته‌اش زل زدی: «فکر کردی بعد از این همه اتفاق، من برمی‌گردم؟ من همسر توام هانما، نه اون زنی که توی عمارت نشسته. اگه قراره بسوزیم، با هم می‌سوزیم.»
هانما برای اولین بار، نه با آن لبخندهای عصبی، بلکه با نگاهی پر از ستایش و غم به تو خیره شد. او تو را بوسید؛ بوسه‌ای که بوی باران، خون و نیکوتین می‌داد.
اما آرامش شما با صدای هلیکوپتری که بالای سرتان ظاهر شد، در هم شکست. نورافکن هلیکوپتر مستقیماً روی شما زوم کرد. هیناتا از پشت بلندگو فریاد زد: «شوجی! راه فراری نیست. یا اون رو رها می‌کنی، یا هر دوتاتون همین‌جا دفن می‌شید!»
هانما اسلحه اش را چک کرد و خشاب را جا انداخت
- ۲.۹k
- ۱۹ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
