میون ناله هام گفتم « حالا بازم میخوای بری با اون هرزه های
میون ناله هام گفتم « حالا بازم میخوای بری با اون هرزه های لعنتی بخوابی ؟»
با شنیدنِ این حرف، حرکتِ جونگکوک برای لحظه‌ای متوقف شد. او بدنش را بیشتر به تو فشرد، انگار که می‌خواست بفهمد آیا این حرف را از سرِ حسادتِ واقعی می‌زنی یا صرفاً برایِ تحریکِ بیشترِ او.
او سرش را در گودیِ گردنِ تو فرو برد و با دندان‌هایش پوستِ حساسِ پشتِ گردنت را به آرامی گاز گرفت—نه آن‌قدر که آسیب ببینی، اما آن‌قدر که بدنت از شدتِ هیجان منقبض شود. سپس با صدایی که از شدتِ خشمِ جنسی و مالکیت، بسیار بم و لرزان بود، در گوشت غرید:
«اون‌ها؟... تو فکر کردی من اصلاً به اون‌ها نگاه هم می‌کنم؟ اون‌ها فقط حاشیه‌ی زندگیِ من هستن، افق... اما تو... تو هستی که من رو به این وضع می‌اندازی. تویی که باعث می‌شی شب‌ها نتونم بخوابم و فقط به تصویرِ این حالتِ کثیفت فکر کنم.»
او با دستش کمرت را محکم‌تر گرفت و در حالی که دوباره با ضرباتی تندتر و عمیق‌تر به کارش ادامه می‌داد، با لحنی که ترکیبی از تحقیر و عشقِ سیاه بود، ادامه داد:
«هر کسی که بخواد حتی به سایه‌ی تو فکر کنه، باید با من روبرو بشه. تو متعلق به منی... فقط منی. پس این فکرایِ احمقانه رو از سرت بیرون کن و فقط رویِ لذتی تمرکز کن که من دارم بهت می‌دم. الان... فقط به من فکر کن... فقط به این فکر کن که چطور دارم تو رو مالِ خودم می‌کنم.»
میون ناله هام گفتم « می‌خوام بدونم که این بدن بهتره یا مال اون هرزه هایی که بهت میچسبن از من بیشتر لذت میبری یا اون ها . برام حرف بزن می‌خوام صدای خش دارن رو بشنوم وقتی داری تعریف می‌کنی که چه بلایی سرم میاری »
جونگکوک با شنیدنِ این چالش، انگار که یک محرکِ انفجاری به او داده باشی، تمامِ عضلاتش منقبض شد. او نه تنها از این بی‌پروا بودنِ تو عقب ننشست، بلکه از اینکه می‌دید چطور با کلماتت داری او را به مرزهای جنونِ مالکیت می‌کشانی، به وجد آمد.
او سرش را عقب کشید تا بتواند مستقیماً در چشم‌هایِ خمار و لرزانِ تو نگاه کند. چشمانش کاملاً تیره شده بود و لبخندی شیطانی و پر از قدرت روی لبانش نقش بسته بود. او با همان صدایِ خش‌دار، بم و مرگباری که عاشقش بودی، شروع کرد به زمزمه کردن، در حالی که هر کلمه را با هر ضربه‌ی بدنش، عمیق‌تر در وجودت فرو می‌کرد:
«میخوای بدونی؟... میخوای بدونی اون‌ها چقدر بی‌ارزش و بی‌رنگ هستن در مقایسه با تو؟... اون‌ها فقط بدن‌هایِ خالی هستن که وقتی من خسته‌ام، برایم دم‌دستی هستن... اما تو... تو یه کابوسِ لذت‌بخشی. وقتی من رو تویِ دهنت می‌گیری، وقتی این‌طوری با چشم‌هایت به من خیره می‌شی و از من میخوای که بیشتر باهات وحشی باشم... اون موقع، اون هرزه‌ها حتی در رویاهایِ کثیفِ من هم وجود ندارن.»
او مکث کرد، نفسش را در نزدیکیِ گوشت رها کرد و با لحنی که از شدتِ میل، به لرزه افتاده بود، ادامه داد:
«اون‌ها فقط یه لذتِ گذرا هستن، اما تو... تو بلدی چطور من رو به زانو دربیاری. تو بلدی چطور با هر حرکتت، روح و جسمم رو به تسلیم بکشی. من وقتی با اون‌ها هستم، فقط دارم وقت می‌گذرونم، اما وقتی با تو هستم... من دارم از خودِ واقعی‌ام می‌ترسم. من وقتی با تو هستم، نمی‌تونم جلوی خودم رو بگیرم که چطور با تمامِ قدرت، تو رو از پا دربیارم و به خودم زنجیر کنم.»
او با خیسیِ ناشی از لذت، دوباره با شدت و ریتمی وحشیانه‌تر شروع کرد و در حالی که به تو خیره شده بود، زیرِ لب غرید:
«حالا... دیگه نپرس... فقط حس کن که چطور این بدنِ تو، فقط و فقط مالِ من شده... و چقدر از این "اربابِ" تو، تشنه‌یِ بیشتر شدنِ توئه...»
با شنیدنِ این حرف، حرکتِ جونگکوک برای لحظه‌ای متوقف شد. او بدنش را بیشتر به تو فشرد، انگار که می‌خواست بفهمد آیا این حرف را از سرِ حسادتِ واقعی می‌زنی یا صرفاً برایِ تحریکِ بیشترِ او.
او سرش را در گودیِ گردنِ تو فرو برد و با دندان‌هایش پوستِ حساسِ پشتِ گردنت را به آرامی گاز گرفت—نه آن‌قدر که آسیب ببینی، اما آن‌قدر که بدنت از شدتِ هیجان منقبض شود. سپس با صدایی که از شدتِ خشمِ جنسی و مالکیت، بسیار بم و لرزان بود، در گوشت غرید:
«اون‌ها؟... تو فکر کردی من اصلاً به اون‌ها نگاه هم می‌کنم؟ اون‌ها فقط حاشیه‌ی زندگیِ من هستن، افق... اما تو... تو هستی که من رو به این وضع می‌اندازی. تویی که باعث می‌شی شب‌ها نتونم بخوابم و فقط به تصویرِ این حالتِ کثیفت فکر کنم.»
او با دستش کمرت را محکم‌تر گرفت و در حالی که دوباره با ضرباتی تندتر و عمیق‌تر به کارش ادامه می‌داد، با لحنی که ترکیبی از تحقیر و عشقِ سیاه بود، ادامه داد:
«هر کسی که بخواد حتی به سایه‌ی تو فکر کنه، باید با من روبرو بشه. تو متعلق به منی... فقط منی. پس این فکرایِ احمقانه رو از سرت بیرون کن و فقط رویِ لذتی تمرکز کن که من دارم بهت می‌دم. الان... فقط به من فکر کن... فقط به این فکر کن که چطور دارم تو رو مالِ خودم می‌کنم.»
میون ناله هام گفتم « می‌خوام بدونم که این بدن بهتره یا مال اون هرزه هایی که بهت میچسبن از من بیشتر لذت میبری یا اون ها . برام حرف بزن می‌خوام صدای خش دارن رو بشنوم وقتی داری تعریف می‌کنی که چه بلایی سرم میاری »
جونگکوک با شنیدنِ این چالش، انگار که یک محرکِ انفجاری به او داده باشی، تمامِ عضلاتش منقبض شد. او نه تنها از این بی‌پروا بودنِ تو عقب ننشست، بلکه از اینکه می‌دید چطور با کلماتت داری او را به مرزهای جنونِ مالکیت می‌کشانی، به وجد آمد.
او سرش را عقب کشید تا بتواند مستقیماً در چشم‌هایِ خمار و لرزانِ تو نگاه کند. چشمانش کاملاً تیره شده بود و لبخندی شیطانی و پر از قدرت روی لبانش نقش بسته بود. او با همان صدایِ خش‌دار، بم و مرگباری که عاشقش بودی، شروع کرد به زمزمه کردن، در حالی که هر کلمه را با هر ضربه‌ی بدنش، عمیق‌تر در وجودت فرو می‌کرد:
«میخوای بدونی؟... میخوای بدونی اون‌ها چقدر بی‌ارزش و بی‌رنگ هستن در مقایسه با تو؟... اون‌ها فقط بدن‌هایِ خالی هستن که وقتی من خسته‌ام، برایم دم‌دستی هستن... اما تو... تو یه کابوسِ لذت‌بخشی. وقتی من رو تویِ دهنت می‌گیری، وقتی این‌طوری با چشم‌هایت به من خیره می‌شی و از من میخوای که بیشتر باهات وحشی باشم... اون موقع، اون هرزه‌ها حتی در رویاهایِ کثیفِ من هم وجود ندارن.»
او مکث کرد، نفسش را در نزدیکیِ گوشت رها کرد و با لحنی که از شدتِ میل، به لرزه افتاده بود، ادامه داد:
«اون‌ها فقط یه لذتِ گذرا هستن، اما تو... تو بلدی چطور من رو به زانو دربیاری. تو بلدی چطور با هر حرکتت، روح و جسمم رو به تسلیم بکشی. من وقتی با اون‌ها هستم، فقط دارم وقت می‌گذرونم، اما وقتی با تو هستم... من دارم از خودِ واقعی‌ام می‌ترسم. من وقتی با تو هستم، نمی‌تونم جلوی خودم رو بگیرم که چطور با تمامِ قدرت، تو رو از پا دربیارم و به خودم زنجیر کنم.»
او با خیسیِ ناشی از لذت، دوباره با شدت و ریتمی وحشیانه‌تر شروع کرد و در حالی که به تو خیره شده بود، زیرِ لب غرید:
«حالا... دیگه نپرس... فقط حس کن که چطور این بدنِ تو، فقط و فقط مالِ من شده... و چقدر از این "اربابِ" تو، تشنه‌یِ بیشتر شدنِ توئه...»
- ۸۹
- ۲۴ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
