برای تا ابد ماندن، باید رفت...

برای تا ابد ماندن، باید رفت...

گاهی به قلب کسی...گاهی از قلب کسی...

امّا گاهی برای بودن باید رفت...

ماندن همیشه خوب نیست...

رفتن هم همیشه بد نیست...

گاهی رفتن بهتر است...

گاهی باید رفت...

باید رفت تا بعضی چیزها بماند...

اگر نروی، هر آنچه ماندنیست خواهد رفت...

اگر بروی، شاید با دل پر بروی و اگر بمانی با دست خالی خواهی رفت... گاهی باید رفت و بعضی چیزها را که بردنی ست با خود برد، مثل یاد، مثل خاطره، مثل غ. ر. و. ر... و آنچه ماندنی ست را جا گذاشت، مثل یاد، مثل خاطره، مثل لبخند... رفتنت ماندنی میشود وقتیکه باید بروی، بروی!!! و ماندنت رفتنی میشود وقتی که نباید بمانی، بمانی!!! شاید گاهی باید رفت و گذاشت چیزی بماند که نبودمان را گرانبها کند... نمیدانم...شاید باید سر به زیر رفت...هرچند با اندوه!!! شاید باید با لبخند‏ با لبخندی بر لب رفت هر چند با باری سنگین بر دل و دوش.... رفتن همیشه هم بد نیست... هرچند شکسته... شاید باید انگونه بروی که دیده شوی و حضورت مثل لمس بال یک پروانه حس شود... شاید باید انگونه رفت که هیچ نگاهی نتواند‏ انکار کند و هیچ دلی نتواند... حال باید رفت،فقط رفت... شاید وقتی بروم همه چیزهایی که باید بیایند،بیایند...