مگذار که عشق

مگذار که عشق
به عادتِ دوست داشتن تبدیل شود !
مگذار که حتی آب دادنِ گلهای باغچه،
به عادتِ آب دادنِ گل های باغچه بدل شود !
عشق،
عادت به دوست داشتن
و سخت دوست داشتنِ
دیگری نیست ،
پیوسته نو کردنِ خواستنی ست
که خود پیوسته ،
خواهانِ نو شدن است
و دیگرگون شدن.
تازگی ،
ذاتِ عشق است و طراوت ،
بافتِ عشق . چگونه می شود
تازگی و طراوت را از عشق گرفت
و عشق همچنان عشق بماند ؟
عشق، تن به فراموشی نمی سپارد ،
مگر یک بار برای همیشه .
جامِ بلور ، تنها یک بار می شکند .
میتوان شکسته اش را ،
تکه هایش را ، نگه داشت .
اما شکسته های جام ،
آن تکه های تیزِ برَنده ،
دیگر جام نیست .
احتیاط باید کرد .
همه چیز کهنه میشود
و اگر کمی کوتاهی کنیم ،
عشق نیز .
بهانه ها جای حسِ عاشقانه را خوب می گیرند…