من بیشتر از اینکه صبور باشم، حسودم...

من بیشتر از اینکه صبور باشم، حسودم...
به چی یا کی، خیلی مهم نیست...
من به هر اتفاقی که یه سمتش تو باشی و طرف دیگش خودم نباشم حسودم...
من ساعتای زیادی به عکسای تو خیره می‌شم و به آدمایی نگاه می‌کنم که چقدر شبیه من نیستن،
به لبایی که تو رو صدا می‌زنن،
به گوشایی که از تو می‌شنون،
به چشمایی که تو رو می‌بینن...
و به این فکر می‌کنم که چقدر آرزو داشتم تا همه اونا من بودم...
آدما؛
مرگ مشخصی دارن که حتما ازش بی‌خبرن،
اما من
مطمئنم
از حسادت دق می‌کنم...