خون خالص (p2)
☆خونِ خالِص (p2)
قدرت به هوش بود . نه اون رایحه ی کوفتی . شاید برای این بود که جونگکوک اکثر وقت ها آلفا ها رو هدف خودش قرار میداد.
با پسر خاله ش ، آلفا مین یونگی ، تنها آلفای قابل احترام زندگیش ، یه تیم دو نفره ی بی نقص بودن .
جونگکوک پشت سیستم بود و یونگی روی موتور .
جونگکوک یه سری مشتری ها رو قبول میکرد ، و یونگی حضوری انجامش میداد.
اگه قرار بود بانک بزنن ؟ باشه .
جونگکوک دوربین ها رو از کار مینداخت، قفل ها رو از راه دور باز میکرد ، تمام گاو صندوق ها رو ، و یونگی میرفت و شمش های طلا رو گیر میاورد.
احمقانه بود که کاندید های ریاست جمهوری خودشون رو به در و دیوار میکوبیدن تا جونگکوک رو پیدا کنن، تا بتونن با دسترسی به مدارک رقیب هاشون اونها رو از دور خارج کنن .
جونگکوک سگ نگهبان اونها نبود به اندازه ی خودش پول کافی داشت . خونه ی لوکسش رو داشت ، ماشین مورد علاقه ش رو داشت .
اما خب پول خیلی چیز عجیبیه ، هر چقدر که ازش داشته باشی سیر نمیشی.
بیشتر میخوای ، اونقدر زیاد که دوست داری توی وان حمومت که از جنس طلاعه ، داخل آبی که توش دراز کشیدی اسکناس های دلار بریزی .
جونگکوک رو هیچکس، هیچوقت نمیتونست بگیره ، البته خب تا دیروز .
هنوزم نفهمید دیروز دقیقا چه کوفتی اتفاق افتاد .کجای کار رو با بی حواسیش گند زده بود .
حواسش کجا پرت شد که نفهمید صدای یونگی مثل همیشه نیست، اون لحن ملایم همیشگیش برای جونگکوک، تند شده بود . استرس داشت، با چاشنی ترس.
و اره، بوم . فقط یک لحظه کافی بود تا در خونه ی امگا باز بشه و یه مشت یونیفورم پوشی که مشخص بود مدت های زیادی آمارش رو داشتن و دنبالش بودن بریزن تو و جونگکوک بی حوصله پوفی بکشه ، میدونست ازش چی میخوان .بار اول نبود .
جونگکوک از روی صندلیش بلند نشد. فقط با لبخند جذاب همیشگیش و اون لحن لعنتیِ تاثیر گذارش رو به اون آلفاها گفت .
قدرت به هوش بود . نه اون رایحه ی کوفتی . شاید برای این بود که جونگکوک اکثر وقت ها آلفا ها رو هدف خودش قرار میداد.
با پسر خاله ش ، آلفا مین یونگی ، تنها آلفای قابل احترام زندگیش ، یه تیم دو نفره ی بی نقص بودن .
جونگکوک پشت سیستم بود و یونگی روی موتور .
جونگکوک یه سری مشتری ها رو قبول میکرد ، و یونگی حضوری انجامش میداد.
اگه قرار بود بانک بزنن ؟ باشه .
جونگکوک دوربین ها رو از کار مینداخت، قفل ها رو از راه دور باز میکرد ، تمام گاو صندوق ها رو ، و یونگی میرفت و شمش های طلا رو گیر میاورد.
احمقانه بود که کاندید های ریاست جمهوری خودشون رو به در و دیوار میکوبیدن تا جونگکوک رو پیدا کنن، تا بتونن با دسترسی به مدارک رقیب هاشون اونها رو از دور خارج کنن .
جونگکوک سگ نگهبان اونها نبود به اندازه ی خودش پول کافی داشت . خونه ی لوکسش رو داشت ، ماشین مورد علاقه ش رو داشت .
اما خب پول خیلی چیز عجیبیه ، هر چقدر که ازش داشته باشی سیر نمیشی.
بیشتر میخوای ، اونقدر زیاد که دوست داری توی وان حمومت که از جنس طلاعه ، داخل آبی که توش دراز کشیدی اسکناس های دلار بریزی .
جونگکوک رو هیچکس، هیچوقت نمیتونست بگیره ، البته خب تا دیروز .
هنوزم نفهمید دیروز دقیقا چه کوفتی اتفاق افتاد .کجای کار رو با بی حواسیش گند زده بود .
حواسش کجا پرت شد که نفهمید صدای یونگی مثل همیشه نیست، اون لحن ملایم همیشگیش برای جونگکوک، تند شده بود . استرس داشت، با چاشنی ترس.
و اره، بوم . فقط یک لحظه کافی بود تا در خونه ی امگا باز بشه و یه مشت یونیفورم پوشی که مشخص بود مدت های زیادی آمارش رو داشتن و دنبالش بودن بریزن تو و جونگکوک بی حوصله پوفی بکشه ، میدونست ازش چی میخوان .بار اول نبود .
جونگکوک از روی صندلیش بلند نشد. فقط با لبخند جذاب همیشگیش و اون لحن لعنتیِ تاثیر گذارش رو به اون آلفاها گفت .
- ۱۲.۰k
- ۱۴ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
