من و دل آمده بودیم به مهمانی تو

من و دل آمده بودیم به مهمانی تو

هر دو لبریز غزل غرق گل افشانی تو
دلکم عرض ادب کرد و همان گوشه نشست

من همه محو دل و او همه حیرانی تو
شب شعری که به پا بود در آن صبح لطیف

برد ما را به تب خیس و غزلخوانی تو
من دچار تو شدم وقتی نگاهم کردی

دل گرفتار همان موسم بارانی تو
چشم تو خلوت خوبی است اگر بگذارند

من و دل زائر آن معبد روحانی تو
روزی سرشار تر از حس شکفتن در باد

روز آغاز من و خلوت عرفانی تو
آسمان نیز ورق خورد همان روز که باز

من و دل آمده بودیم به مهمانی تو