رمان گناهکار قسمت هشتم (659)

کتابخانه نودهشتیا
گناهکار
fereshteh27 کاربر انجمن نودهشتیا
بارون تند شده بود؛ پشت صخره ایستادم و زدم زیر گریه اومده بودم اینجا تا خودمو خالی کنم تا گریه کنم و داد بزنم تا خدا رو صدا کنم
و از ته دل ضجه بزنم از دلی که پر از درد و پر از غم بود تا کسی جز خودش صدامو نشنوه
صدای قدمهایی رو روی ماسه ها شنیدم برگشتم و از پشت صخره اون طرفو نگاه کردم با هق هق و نگاهی تار از اشک
آرتام بود که به این سمت می اومد. صدای فریاد بلند امیرو شنیدم که صدامون می زد برگردیم.
به محض دیدن آرتام دیوونه شدم و به طرف مخالف که هیچی جز سیاهی نبود دویدم نمیخواستم نزدیکم باشه می خواستم ازش فاصله
بگیرم. برخلاف خواسته ی قلییم میخواستم ازش دور بمونم
برگشتم و پشت سرمو نگاه کردم داشت میدوید و صدام می کرد وایستم
داد زدم بیا لعنتی برگرد .... نمی خوام ببینمت
جیغ کشیدم بروا
برگشتم ولی چون تاریک بود نتونستم جلومو ببینم و پام توی به چاله گیر کرد و با جیغ خفیفی افتادم زمین
درد مثل صاعقه توی کل تنم پیچید گریه میکردم و این بار علاوه بر روح جسمم درد میکرد آرتام کنارم زانو زد؛ دستاشو هراسون دورم حصار کرد که از درد فریادم به آسمون بلند شد. روی پهلو افتاده بودم و به خودم می پیچیدم نگاه خیسم که زیر بارون تصویر صورتشو محوتر از قبل میدید روی صورتش لغزید بدجور نفس نفس میزد؛ چند بار پشت سر هم نفس عمیق کشید. اسممو بریده بریده صدا زد. صورتمو برگردوندم خواست بازومو بگیره که صدای گوشیش بلند شد. پشت سر هم سرفه کرد؛ دیگه صورتشو نمی دیدم ولی صداش خش دار و بریده توی گوشم پیچید.
شما برگردید، نمی تونم امیر بروا
داد زد: بهت میگم برو چرا نمی فهمی؟ من آرومم فقط مامان و بقیه رو با خودت برگردون ویلا ماشینمو ....
به سرفه افتاد و با همون حالم که حالا از گریه فقط هق هقش توی گلوم مونده بود. نگاهش کردم.
نفس عمیق کشید آروم تر از قبل تو گوشی گفت ماشینو بذار پشت صخره
گوشیشو آورد پایین و نگاهم کرد. نفساش آروم تر شده بود. خواستم تو جام نیمخیز بشم ولی از درد نتونستم و با ناله افتادم. دستاشو
گذاشت زیر شونه هام.
کمکت می کنم آروم پاشو
داشت تکونم میداد؛ لبامو با درد گاز گرفتم نگاهم تو صورتش بود و نگاه اون به من که سعی داشت آروم از رو زمین بلندم کنه.
از اینکه نزدیکشم لال شدم از اینکه داره بغلم میکنه هیجانو با هر تپش از قلبم احساس میکردم حتی با وجود دردا به دستشو دور پاهام و دست دیگشو دور کمرم حلقه کرد و با یک حرکت از زمین کنده شدم دیگه اشکی نبود که بریزم و محوش بودم محو صورت خیسش زیر بارون موهای خوش حالت و مشکیش خیس ریخته بود رو پیشونیش شدت بارون خیلی زیاد بود و مستقیم توی صورتمون می خورد. راحت نمی تونست جلوشو ببینه چند قطره از بارون خورد توی چشماش
آرنج دست راستم درد میکرد و از همون سمت تو بغلش بودم کف دستام میسوخت. دست چپمو آوردم بالا و سر انگشتام و آروم به چشماش کشیدم از حرکت ایستاد و دیگه قدم از قدم بر نمی داشت خودمم نمی دونستم دارم چکار میکنم و تموم کارام غیر ارادی بود.