رمان دریای چشمات
پارت ۱۶۲
چی میدیدم روبه روم. کسی که بیشتر از همه بهش اعتماد داشتم رو زمین افتاده بود.
دهنم خشک شده بود و از شدت شوک حتی توانایی پلک زدنم نداشتم.
چند دقیقه گذشت تا همه شروع به واکنش دادن کردن و من با ناباوری داد زدم: عوضییی چه غلطییی کردی؟
اشک تو چشمام جمع شدم و با ناباوری فریاد زدم: چرا بین این همه آدم تو باید اینکارو میکردی؟
آرش یه لگد محکم حواله ی شکمش کرد و گفت: تو همدست اون عوضی ای؟
پوزخندی زد و گفت: چیه باورش سخته؟
با این حرفش من بودم که لگدم رو حوالش کردم.
این ورژن از اون رو نمیشناختم اصلا اون دوستی نبود که از وقتی وارد دانشگاه شده بودم باهاش آشنا شده بودم.
آرش اسلحه کمریش رو بیرون آورد و به سمتش گرفت.
سارین دستش رو محکم برد پشتش تا نتونه واکنش نشون بده.
با جیغ آیدا همه رفتیم بیرون و تازه متوجه دریایی شده بودیم که بیهوش تو بغل آیدا افتاده بود.
آرش رو دست بلندش کرد و دوید به سمت ماشینی که چند کیلومتر اونورتر پارک شده بود.
اون دوید و ما هم دنبالش بودیم.
آرش با سرعت به سمت بیمارستان روند و بستریش کردن.
سر و صورتش زخمی شده بود و پاهاش شکسته بود.
دکتر گفت باید سه روز بستری شه تا زخماش درمان بشه و بعد از اون اگه حالش بهتر شد میتونه مرخصش کنه.
چهار ساعت بود که هنوز بهوش نیومده بود و ما همه تو سالن منتظر بهوش اومدنش بودیم.
تو این بین آرش به سارین زنگ زد و اونم گفت که اونو تحویل پلیس دادن.
حالا تنها نگرانیمون دریا بود.
خدا رو شکر قضیه ی اون عوضی حل شده بود.
کسی که هنوزم نمیتونستم قبول کنم چند ساله باهاش دوستم.
با یادآوری خاطراتی که از اول آشناییمون تا حالا با هم داشتیم پوزخندی رو لبام شکل گرفت.
منو بگو سال هاست با کی دوستم.
واسم عجیب بود که حتی یه واکنش عجیبم ازش ندیده بودم.
با اینکه این موضوع حل شده بود و اونو تحویل داده بودن من خیلی ناراحت بودم.
نه به خاطر اون عوضی به خاطر دریایی که برمیگشت تهران.
تو همین افکار بودم که آرش داد زد: دریا بهوش اومده.
با سرعت خودمونو بهش رسوندیم.
نگاهم به صورتش افتاد که چر از زخم بود.
از گفته های دکتر فهمیدیم که خرده شیشه بوده.
مطمئنم موقع فرار کردن از دست اون عوضی این اتفاق واسش افتاده.
با این فکر مشت کردم و مشتم رو محکم کوبیدم به دیوار.
آیدا با گریه دریا رو بغل کرده بود و قربون صدقش میرفت.
نمیدونم چرا داشت حسودیم میشد، ینی اینقدر دوست داشتم بغلش کنم.
خودمم از طرز فکرم خجالت کشیدم و سرمو برگردوندم.
دریا
چشمام رو که باز کردم، اتاق سفید و روشن رو مقابلم دیدم.
از بوی الکلی که تو فضاس اتاق پیچیده بود و در و دیوار متوجه شدم تو بیمارستانم.
با داد آرش دست از کنکاش اتاق برداشتم و خیره شدم به جمعی که با تمام وجود دلتنگشون بودم.
جمعی که حتی یه لحظه ام از فکرشون بیرون نیومدم.
صورتم میسوخت و این باعث شد یکم صورتمو جمع کنم.
آیدا با اشکی که تو چشماش جمع شده بود پرید روم و محکم بغلم کرد.
حتی اگه سالمم میبودم حالا با این حرکتش چند تا از استخونم قطعا شکسته.
آیدا با صدای بلند گریه میکرد و قربون صدقم میرفت و منم سعی میکردم با بغل کردنش آرومش کنم.
نمیدونم چقدر تو اون حالت بودیم که بلاخره آیدا ازم فاصله گرفت.
خودمم از این تغییر یهویی آیدا خندم گرفته بود واسه همین زدم زیر خنده.
آرش از خنده ی یهوییم تعجب کرد و اومد نزدیکم:
چرا میخندی؟؟
من: با این ورژن جدید آیدا آشنا نیستم.
آرش با لبخند گفت: خدا رو شکر پس این ثابت میکنه که همون دریای سابقی.
چی میدیدم روبه روم. کسی که بیشتر از همه بهش اعتماد داشتم رو زمین افتاده بود.
دهنم خشک شده بود و از شدت شوک حتی توانایی پلک زدنم نداشتم.
چند دقیقه گذشت تا همه شروع به واکنش دادن کردن و من با ناباوری داد زدم: عوضییی چه غلطییی کردی؟
اشک تو چشمام جمع شدم و با ناباوری فریاد زدم: چرا بین این همه آدم تو باید اینکارو میکردی؟
آرش یه لگد محکم حواله ی شکمش کرد و گفت: تو همدست اون عوضی ای؟
پوزخندی زد و گفت: چیه باورش سخته؟
با این حرفش من بودم که لگدم رو حوالش کردم.
این ورژن از اون رو نمیشناختم اصلا اون دوستی نبود که از وقتی وارد دانشگاه شده بودم باهاش آشنا شده بودم.
آرش اسلحه کمریش رو بیرون آورد و به سمتش گرفت.
سارین دستش رو محکم برد پشتش تا نتونه واکنش نشون بده.
با جیغ آیدا همه رفتیم بیرون و تازه متوجه دریایی شده بودیم که بیهوش تو بغل آیدا افتاده بود.
آرش رو دست بلندش کرد و دوید به سمت ماشینی که چند کیلومتر اونورتر پارک شده بود.
اون دوید و ما هم دنبالش بودیم.
آرش با سرعت به سمت بیمارستان روند و بستریش کردن.
سر و صورتش زخمی شده بود و پاهاش شکسته بود.
دکتر گفت باید سه روز بستری شه تا زخماش درمان بشه و بعد از اون اگه حالش بهتر شد میتونه مرخصش کنه.
چهار ساعت بود که هنوز بهوش نیومده بود و ما همه تو سالن منتظر بهوش اومدنش بودیم.
تو این بین آرش به سارین زنگ زد و اونم گفت که اونو تحویل پلیس دادن.
حالا تنها نگرانیمون دریا بود.
خدا رو شکر قضیه ی اون عوضی حل شده بود.
کسی که هنوزم نمیتونستم قبول کنم چند ساله باهاش دوستم.
با یادآوری خاطراتی که از اول آشناییمون تا حالا با هم داشتیم پوزخندی رو لبام شکل گرفت.
منو بگو سال هاست با کی دوستم.
واسم عجیب بود که حتی یه واکنش عجیبم ازش ندیده بودم.
با اینکه این موضوع حل شده بود و اونو تحویل داده بودن من خیلی ناراحت بودم.
نه به خاطر اون عوضی به خاطر دریایی که برمیگشت تهران.
تو همین افکار بودم که آرش داد زد: دریا بهوش اومده.
با سرعت خودمونو بهش رسوندیم.
نگاهم به صورتش افتاد که چر از زخم بود.
از گفته های دکتر فهمیدیم که خرده شیشه بوده.
مطمئنم موقع فرار کردن از دست اون عوضی این اتفاق واسش افتاده.
با این فکر مشت کردم و مشتم رو محکم کوبیدم به دیوار.
آیدا با گریه دریا رو بغل کرده بود و قربون صدقش میرفت.
نمیدونم چرا داشت حسودیم میشد، ینی اینقدر دوست داشتم بغلش کنم.
خودمم از طرز فکرم خجالت کشیدم و سرمو برگردوندم.
دریا
چشمام رو که باز کردم، اتاق سفید و روشن رو مقابلم دیدم.
از بوی الکلی که تو فضاس اتاق پیچیده بود و در و دیوار متوجه شدم تو بیمارستانم.
با داد آرش دست از کنکاش اتاق برداشتم و خیره شدم به جمعی که با تمام وجود دلتنگشون بودم.
جمعی که حتی یه لحظه ام از فکرشون بیرون نیومدم.
صورتم میسوخت و این باعث شد یکم صورتمو جمع کنم.
آیدا با اشکی که تو چشماش جمع شده بود پرید روم و محکم بغلم کرد.
حتی اگه سالمم میبودم حالا با این حرکتش چند تا از استخونم قطعا شکسته.
آیدا با صدای بلند گریه میکرد و قربون صدقم میرفت و منم سعی میکردم با بغل کردنش آرومش کنم.
نمیدونم چقدر تو اون حالت بودیم که بلاخره آیدا ازم فاصله گرفت.
خودمم از این تغییر یهویی آیدا خندم گرفته بود واسه همین زدم زیر خنده.
آرش از خنده ی یهوییم تعجب کرد و اومد نزدیکم:
چرا میخندی؟؟
من: با این ورژن جدید آیدا آشنا نیستم.
آرش با لبخند گفت: خدا رو شکر پس این ثابت میکنه که همون دریای سابقی.
- ۶۲.۰k
- ۱۵ دی ۱۳۹۹
دیدگاه ها (۲۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط