19
پارت ۱۹ – فصل اول فیک «درون تاریکی، نام او»
(ژانر: مافیایی، عاشقانه، درام، کمی اسمات / شخصیتها: جونگکوک، اَت، یونهو، سوآ)
---
[صبح روز بعد – آشپزخانهی عمارت]
بوی قهوه و نان تازه فضا رو پر کرده بود. ات با موهای جمعشده، وارد شد و نگاهش به سوآ افتاد که تنها روی صندلی نشسته بود.
«صبح بخیر.»
سوآ نیمنگاهی بهش انداخت. «جونگکوک دیشب تا صبح نخوابید.»
ات به سمت دستگاه قهوهساز رفت. «اهمیت نمیدم.»
سوآ لبخند عجیبی زد. «پس چرا هر بار اسمش میاد، تپش قلبت زیاد میشه؟»
ات چیزی نگفت. فقط فنجون رو برداشت و از آشپزخونه بیرون رفت.
---
[زیرزمین – اتاق بایگانی محرمانه]
یونهو پشت مانیتور نشسته بود. فایلهای محرمانهای از گذشتهی ات و سازمان یون-لی روی صفحه باز بود.
صدای قدمها باعث شد بچرخه. جونگکوک بود.
«چیزی پیدا کردی؟»
یونهو سرش رو تکون داد. «یه فایل… که رمزگذاری شدهست. اما محتواش مربوط به معاملهایه که ده سال پیش تو شانگهای انجام شده. اسم ات وسطشه.»
جونگکوک چشمهاش رو باریک کرد. «پس گذشتهش خطرناکتر از چیزیه که فکر میکردم...»
---
[عصر – اتاق تمرین تیراندازی]
ات با تمرکز به هدف شلیک میکرد. صدای باز شدن در باعث شد نفسش رو حبس کنه.
جونگکوک وارد شد.
«بلدی چطوری بزنی، ولی نمیخوای بزنی.»
ات اسلحه رو پایین آورد. «من تیر میزنم فقط وقتی بدونم اونطرف واقعاً مستحقشه.»
جونگکوک جلو رفت، کنار گوشش زمزمه کرد:
«و اگه من باشم چی؟»
ات برگشت و مستقیم به چشماش نگاه کرد. «تو... داری هر روز خودتو بیشتر مستحق میکنی.»
لحظهای بینشون سکوت شد. نگاهها قفل، نفسها سنگین.
جونگکوک دستش رو بالا آورد، اما لمس نکرد. فقط گفت:
«حس میکنم تو… تنها کسی هستی که میتونه منو از خودم نجات بده.»
---
[آخر شب – پشتبام عمارت]
باد ملایمی میوزید. ات تنها ایستاده بود و به چراغهای شهر نگاه میکرد.
صدایی از پشتسرش اومد.
«یه روز میتونستم بهت شک کنم، ات… اما الان؟ نه.»
برگشت. جونگکوک بود.
با قدمهایی آروم نزدیک شد، ایستاد درست پشت سرش.
زمزمه کرد:
«نذار بترسم از اینکه بهت اعتماد کنم. نذار دوباره زخمی بشم.»
ات چشمهاش رو بست. «نمیذارم. اگه تو هم… نذاری من گم شم تو این تاریکی.»
دستهاش بهآرومی دور شونهی ات حلقه شد. نه برای تملک، برای اطمینان.
و برای اولینبار، هر دو از بوی شب، سکوت و گرمای تن هم… احساس امنیت کردن.
---
(ژانر: مافیایی، عاشقانه، درام، کمی اسمات / شخصیتها: جونگکوک، اَت، یونهو، سوآ)
---
[صبح روز بعد – آشپزخانهی عمارت]
بوی قهوه و نان تازه فضا رو پر کرده بود. ات با موهای جمعشده، وارد شد و نگاهش به سوآ افتاد که تنها روی صندلی نشسته بود.
«صبح بخیر.»
سوآ نیمنگاهی بهش انداخت. «جونگکوک دیشب تا صبح نخوابید.»
ات به سمت دستگاه قهوهساز رفت. «اهمیت نمیدم.»
سوآ لبخند عجیبی زد. «پس چرا هر بار اسمش میاد، تپش قلبت زیاد میشه؟»
ات چیزی نگفت. فقط فنجون رو برداشت و از آشپزخونه بیرون رفت.
---
[زیرزمین – اتاق بایگانی محرمانه]
یونهو پشت مانیتور نشسته بود. فایلهای محرمانهای از گذشتهی ات و سازمان یون-لی روی صفحه باز بود.
صدای قدمها باعث شد بچرخه. جونگکوک بود.
«چیزی پیدا کردی؟»
یونهو سرش رو تکون داد. «یه فایل… که رمزگذاری شدهست. اما محتواش مربوط به معاملهایه که ده سال پیش تو شانگهای انجام شده. اسم ات وسطشه.»
جونگکوک چشمهاش رو باریک کرد. «پس گذشتهش خطرناکتر از چیزیه که فکر میکردم...»
---
[عصر – اتاق تمرین تیراندازی]
ات با تمرکز به هدف شلیک میکرد. صدای باز شدن در باعث شد نفسش رو حبس کنه.
جونگکوک وارد شد.
«بلدی چطوری بزنی، ولی نمیخوای بزنی.»
ات اسلحه رو پایین آورد. «من تیر میزنم فقط وقتی بدونم اونطرف واقعاً مستحقشه.»
جونگکوک جلو رفت، کنار گوشش زمزمه کرد:
«و اگه من باشم چی؟»
ات برگشت و مستقیم به چشماش نگاه کرد. «تو... داری هر روز خودتو بیشتر مستحق میکنی.»
لحظهای بینشون سکوت شد. نگاهها قفل، نفسها سنگین.
جونگکوک دستش رو بالا آورد، اما لمس نکرد. فقط گفت:
«حس میکنم تو… تنها کسی هستی که میتونه منو از خودم نجات بده.»
---
[آخر شب – پشتبام عمارت]
باد ملایمی میوزید. ات تنها ایستاده بود و به چراغهای شهر نگاه میکرد.
صدایی از پشتسرش اومد.
«یه روز میتونستم بهت شک کنم، ات… اما الان؟ نه.»
برگشت. جونگکوک بود.
با قدمهایی آروم نزدیک شد، ایستاد درست پشت سرش.
زمزمه کرد:
«نذار بترسم از اینکه بهت اعتماد کنم. نذار دوباره زخمی بشم.»
ات چشمهاش رو بست. «نمیذارم. اگه تو هم… نذاری من گم شم تو این تاریکی.»
دستهاش بهآرومی دور شونهی ات حلقه شد. نه برای تملک، برای اطمینان.
و برای اولینبار، هر دو از بوی شب، سکوت و گرمای تن هم… احساس امنیت کردن.
---
- ۷.۹k
- ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط