برده عمارت جئون

پارت ¹⁵⁴
قاب عکس از کنار سرم رد شد و به دیوار برخورد کرد.


از صدای شکستنش شونه هام پرید و نگاهم قفل عکس سه نفره شون شد

روز زایمان نیلا(زن اولش)بود.
توی بیمارستان.


با اون لباس سفید عین فرشته ها به نظر میرسید.


بوگوم توی بغل نلا بود و جونگکوک هر دو رو تنگ تو آغوش گرفته بود.


چقدر خوشبخت به نظر میرسیدن.
خنده هاشون چقدر روشن بود.



دیگه طاقت نگاه نلا رو نداشتم.


انگار ازم دلخور بود و بازخواستم میکرد.
انگار می‌گفت چرا پسرکم رو کشتی.


قدم اومده رو برگشتم


و قبل از اینکه نگاه نلا خفه ام کنه از اتاق بیرون زدم.

وقتی خودم رو پیدا کردم که بالای قبر بوگوم نشسته و زار میزدم.


دستم رو روی سنگ سرد قبرش کشیدم و اشکام روی گونه هام باریدن:


-آخه من چجوری تونستم همچین بلایی سرت بیارم پفک نمکی من


منکه طاقت اشکات و هم نداشتم عزیز دلم
منکه مامان ات تو شده بودم


گونه ام رو به سنگ چسبوندم.


مثل همون موقعا که بدو بدو میومد توی بغلم


و گونه اش رو به گونه ام می‌چسبوند و دلم براش ضعف میرفت:


-مامان ات رو ببخش قربونت برم


من نمیخوام مامان یه بچه دیگه باشم


نمیخوام یروز وقتی بیدار شدم ببینم اونم کشتم.

من مامان خوبی نیستم