dark life = 7

سه هفته از اولین دیدار آنها گذشته بود و پارک ات کم کم داشت به این باور می رسید که شاید، فقط شاید، در اعماق وجود کیم تهیونگ یک انسان پنهان شده باشد. جلسات درمانی شان از آن حالت بازجویی های سرد و خصمانه اولیه خارج شده و به گفت و گوهایی طولانی، عمیق و گاهی حتی خنده دار تبدیل شده بود. تهیونگ همیشه مؤدب بود، همیشه با لبخندی که دل ات را به لرزه می انداخت، همیشه با دسته گلی کوچک یا یک شاخه رز سفید که به نحوی جادویی و علیرغم تمام قوانین سختگیرانه مرکز، قبل از آمدن ات روی میز اتاق A1 جا خوش کرده بود.
«امروز چه گلیه، آقای کیم؟» ات پرسید و سعی کرد لحنش حرفه ای و بی تفاوت باشد، در حالی که شاخه رز سفید را از روی میز برداشت و بویید. بوییدن گل هم داشت به یک عادت برایش تبدیل می شد.

تهیونگ که مثل همیشه آزاد و راحت پشت میز لم داده بود، شانه های پهنش را بالا انداخت و لبخند شیطنت آمیزی زد. «فکر می کنم اسمش "معصومیت" باشه. بهتون میاد، دکتر. سفید، شکننده و پر از خارهای پنهان. درست مثل خودتون.» و چشمکی زد که ات را مجبور کرد نگاهش را بدزدد تا خنده ی بی اختیارش را پنهان کند.

امروز اما، همه چیز قرار بود عوض شود. ات تصمیم گرفته بود جسارت به خرج بدهد و پا را از محدوده های امن فراتر بگذارد. او می خواست از گذشته ی مبهم تهیونگ سر دربیاورد. پرونده اش بیش از حد تمیز و خالی از اطلاعات شخصی بود، مثل اینکه کسی عامدانه آن را سانسور کرده باشد. تنها چیزی که می دانست این بود که خانواده اش در یک "تصادف" مرده اند، چیزی که تهیونگ خودش به او گفته بود و چشمانش در آن لحظه پر از اشکی شده بود که به دل ات نشست.

امروز، می خواست از همان زخم کهنه سر باز کند.