ﺍﺣﻤﺪ ﺷﺎﻣﻠﻮ

ﺍﺣﻤﺪ ﺷﺎﻣﻠﻮ
چه ايده بدي بوده،دايره اي ساختن ساعت. احساس ميکني هميشه فرصت تکرار هست:
قرار بوده ۸ صبح بيدار شوي و ميبيني شده ۸ و ربع٫ ميگويي: اشکال ندارد تا ۹ ميخوابم بعد بيدار ميشوم!
قرار بوده امشب ساعت ۹ يک ساعتي را صرف مطالعه کتاب کني، مي بيني کتاب نخوانده ۱۰ شده. ميگويي: اشکال ندارد. فردا شب ساعت ۹ ميخوانم.
ساعت دروغ ميگويد. زمان دور يک دايره نمي چرخد! زمان بر روي خطي مستقيم مي دود. و هيچگاه، هيچگاه، هيچگاه باز نميگردد.
ايده ساختن ساعت به شکل دايره، ايده جادوگري فريبکار بوده است! ساعت خوب، ساعت شني است! هر لحظه به تو يادآوري ميکند که دانه اي که افتاد ديگر باز نمي گردد. اگر روزي خانه بزرگي داشته باشم، به جاي همه دکورها و مجسمه ها و ستونها، ساعت شني بزرگي براي آن خواهم ساخت و ميگويم در آن ساعت شني،آنقدر شن بريزند که تخليه اش به اندازه متوسط عمر يک انسان طول بکشد. تا هر لحظه که روبرويش مي ايستم به ياد بياورم که زمان «خط» است نه «دايره» و زمان رفته ديگر باز نمي گردد...