شرطا: 100 لایک 60 کامنت 20 بازنشر ___ Part4
نیکولاس نفس سنگینی بیرون داد.
انگار فقط با همون یه نفس، نصف خشمش رو قورت داده بود و نصف دیگهش هنوز توی صورتش موج میزد.
سکوتی که بعد از حرفش افتاد، از اون سکوتای معمولی نبود.
از اون سکوتایی بود که آدم حس میکنه یه چیزی قراره همین الان از دلش بیرون بپره.
بورا نگاهش بین صورت سزار و نیکولاس میچرخید.
جونگکوک هم با همون حالتی که انگار هر لحظه ممکنه یه فاجعه رو با خنده بدرقه کنه، آروم تکیه داده بود و به همه نگاه میکرد.
جونگکوک یه خندهی کوتاه کرد.
خندهای که بیشتر بوی تهدید میداد تا شوخی.
جونگکوک: خب؟
نیمهکاره نگهداشتن حرف بدتره یا گفتنش؟
بگو نیک
نیکولاس نگاهش رو از جونگکوک دزدید و یه لحظه به سزار خیره شد.
سزار انگار دلش میخواست همونجا تبدیل به دود بشه و از پنجره فرار کنه.
نیکولاس: نزدیکِ مرزِ اژدهای سفید بود.
بورا چشمهاش گرد شد.
اسم مثل یه جرقه توی هوا ترکید.
بورا: اژدهای سفید دیگه چیه؟
جونگکوک خیلی آروم سرش رو کج کرد.
بعد با لحن خاص خودش گفت:
جونگکوک: سازمانیه که اگه اسمش رو میشنوی، یعنی باید یه جای کار رو محکمتر بگیری.
چون اینا از اون مدل آدما نیستن که اول سلام میکنن، بعد ضربه میزنن.
نه عزیزم، اینا اول ضربه میزنن، بعد شاید اگه حوصله داشته باشن، سلام هم بکنن.
بورا اخم کرد.
از اینجور حرف زدنش حرصش میگرفت.
از اون بدتر، این بود که بیشتر وقتا حرفهاش بیدلیل هم نبود.
بورا: یعنی چی مرز؟
سزار اونجا چیکار میکرد؟
نیکولاس با حرص نفسش رو از بینی بیرون داد.
دستش رو روی کمرش گذاشت و چند قدم توی سالن راه رفت.
نیکولاس: همون کاری رو میکرد که نباید میکرد.
دروغ گفت، بیرون زد، و نصفهشب رفت اون سمت.
سزار سرش رو پایین انداخت.
انگار اسم دروغ مستقیم خورده بود وسط پیشونیش.
سزار: من فقط...یه کم بیرون بودم.
جونگکوک: یه کم؟
جونگکوک این کلمه رو طوری گفت که انگار داره یه چاقوی کوچیک رو با لبخند تیزتر میکنه.
جونگکوک: نصفهشب، کنار مرزِ اژدهای سفید، با سیگار؟
این اسمش یه کم بیرون بودن نیست، بچهی دردسر.
سزار لبهاش رو روی هم فشار داد.
بورا سریع رفت جلو.
بورا: ولش کن جونگکوک.
الان حالش خوب نیست.
جونگکوک نگاهش رو از سزار گرفت و به بورا انداخت.
نگاهش سرد نبود، ولی گرم هم نبود.
اون نگاههایی بود که بیشتر آدمو وادار میکرد راست بایسته.
جونگکوک: حال خوب؟
تو این خونه فقط کسی حالش خوبه که هنوز چیزی نفهمیده باشه.
بورا زیر لب غر زد.
بورا: همیشه باید اینقدر ترسناک حرف بزنی؟
جونگکوک: نه.
فقط وقتی لازمه.
نیکولاس ایستاد.
بعد رو به سزار کرد.
نیکولاس: حالا دوباره بگو.
اونجا فقط سیگار میکشیدی؟
سزار برای چند ثانیه ساکت موند.
بعد شونههاش یهکم افتاد پایین.
سزار: نه...
یه نفرم اونجا بود.
بورا: کی؟
سزار سرش رو بالا نیاورد.
سزار: نمیدونم...
صورتش معلوم نبود.
فقط شنیدم میگفت «دیر شده».
همه ساکت شدن.
حتی جونگکوک هم دیگه خندهاش نگرفته بود.
این خودش بدترین علامت بود.
وقتی جونگکوک میخندید یعنی اوضاع هنوز کاملاً خراب نشده.
وقتی ساکت میشد، یعنی باید فاتحه خوند و یه گوشه پناه گرفت.
نیکولاس: بعدش چی؟
سزار: بعدش...
یه ماشین ایستاد.
من فقط خواستم برم اونطرف، ولی...
یکی از پشت گرفت منو.
بورا با وحشت دستش رو جلوی دهنش آورد.
بورا: کی؟
سزار: نمیدونم.
فقط بوی سیگار و چرم میداد.
جونگکوک آهسته ایستاد.
بعد یه قدم نزدیکتر رفت.
جونگکوک: و اون وقت تو هنوز فکر میکنی این فقط «سیگار کشیدن» بوده؟
سزار چیزی نگفت.
چشمهاش پر از ترس شده بود.
ترسی که با زخماش قاطی شده بود و صورتش رو بیشتر از قبل شکسته نشون میداد.
نیکولاس یه لحظه چشمهاش رو بست.
بعد با صدایی که از خشم پایینتر و از خطر بالاتر بود، گفت:
نیکولاس: من بهت گفته بودم نزدیک اون سمت نری.
اژدهای سفید داره دور خودش حلقه میسازه.
اگه یک بار توی منطقهشون دیده بشی، دفعهی بعد ممکنه با جنازهت برگردی.
بورا با صدایی آروم اما لرزون پرسید:
بورا: یعنی اونا سزار رو زدند؟
نیکولاس مکث کرد.
همین مکث، از هزار تا جواب بدتر بود.
نیکولاس: هنوز نه.
ولی اگه من دیرتر میرسیدم... شاید الان فقط باید با عکست حرف میزدیم.
بورا رنگش پرید.
بورا: بابا...
جونگکوک نگاهش رو از نیکولاس گرفت و به پنجره دوخت.
بیرون تاریک بود.
خیابون ساکت بود.
ولی سکوتش از اون سکوتای امن نبود.
از اون سکوتایی بود که توش یه جفت چشم بیدار نشسته باشه و صبر کنه.
جونگکوک: اژدهای سفید دنبال چیان؟
نیکولاس با مکث جواب داد.
نیکولاس: یه محموله.
جونگکوک: چی؟
همون لحظه، صدای ضربهی آرومی به در خونه خورد....
انگار فقط با همون یه نفس، نصف خشمش رو قورت داده بود و نصف دیگهش هنوز توی صورتش موج میزد.
سکوتی که بعد از حرفش افتاد، از اون سکوتای معمولی نبود.
از اون سکوتایی بود که آدم حس میکنه یه چیزی قراره همین الان از دلش بیرون بپره.
بورا نگاهش بین صورت سزار و نیکولاس میچرخید.
جونگکوک هم با همون حالتی که انگار هر لحظه ممکنه یه فاجعه رو با خنده بدرقه کنه، آروم تکیه داده بود و به همه نگاه میکرد.
جونگکوک یه خندهی کوتاه کرد.
خندهای که بیشتر بوی تهدید میداد تا شوخی.
جونگکوک: خب؟
نیمهکاره نگهداشتن حرف بدتره یا گفتنش؟
بگو نیک
نیکولاس نگاهش رو از جونگکوک دزدید و یه لحظه به سزار خیره شد.
سزار انگار دلش میخواست همونجا تبدیل به دود بشه و از پنجره فرار کنه.
نیکولاس: نزدیکِ مرزِ اژدهای سفید بود.
بورا چشمهاش گرد شد.
اسم مثل یه جرقه توی هوا ترکید.
بورا: اژدهای سفید دیگه چیه؟
جونگکوک خیلی آروم سرش رو کج کرد.
بعد با لحن خاص خودش گفت:
جونگکوک: سازمانیه که اگه اسمش رو میشنوی، یعنی باید یه جای کار رو محکمتر بگیری.
چون اینا از اون مدل آدما نیستن که اول سلام میکنن، بعد ضربه میزنن.
نه عزیزم، اینا اول ضربه میزنن، بعد شاید اگه حوصله داشته باشن، سلام هم بکنن.
بورا اخم کرد.
از اینجور حرف زدنش حرصش میگرفت.
از اون بدتر، این بود که بیشتر وقتا حرفهاش بیدلیل هم نبود.
بورا: یعنی چی مرز؟
سزار اونجا چیکار میکرد؟
نیکولاس با حرص نفسش رو از بینی بیرون داد.
دستش رو روی کمرش گذاشت و چند قدم توی سالن راه رفت.
نیکولاس: همون کاری رو میکرد که نباید میکرد.
دروغ گفت، بیرون زد، و نصفهشب رفت اون سمت.
سزار سرش رو پایین انداخت.
انگار اسم دروغ مستقیم خورده بود وسط پیشونیش.
سزار: من فقط...یه کم بیرون بودم.
جونگکوک: یه کم؟
جونگکوک این کلمه رو طوری گفت که انگار داره یه چاقوی کوچیک رو با لبخند تیزتر میکنه.
جونگکوک: نصفهشب، کنار مرزِ اژدهای سفید، با سیگار؟
این اسمش یه کم بیرون بودن نیست، بچهی دردسر.
سزار لبهاش رو روی هم فشار داد.
بورا سریع رفت جلو.
بورا: ولش کن جونگکوک.
الان حالش خوب نیست.
جونگکوک نگاهش رو از سزار گرفت و به بورا انداخت.
نگاهش سرد نبود، ولی گرم هم نبود.
اون نگاههایی بود که بیشتر آدمو وادار میکرد راست بایسته.
جونگکوک: حال خوب؟
تو این خونه فقط کسی حالش خوبه که هنوز چیزی نفهمیده باشه.
بورا زیر لب غر زد.
بورا: همیشه باید اینقدر ترسناک حرف بزنی؟
جونگکوک: نه.
فقط وقتی لازمه.
نیکولاس ایستاد.
بعد رو به سزار کرد.
نیکولاس: حالا دوباره بگو.
اونجا فقط سیگار میکشیدی؟
سزار برای چند ثانیه ساکت موند.
بعد شونههاش یهکم افتاد پایین.
سزار: نه...
یه نفرم اونجا بود.
بورا: کی؟
سزار سرش رو بالا نیاورد.
سزار: نمیدونم...
صورتش معلوم نبود.
فقط شنیدم میگفت «دیر شده».
همه ساکت شدن.
حتی جونگکوک هم دیگه خندهاش نگرفته بود.
این خودش بدترین علامت بود.
وقتی جونگکوک میخندید یعنی اوضاع هنوز کاملاً خراب نشده.
وقتی ساکت میشد، یعنی باید فاتحه خوند و یه گوشه پناه گرفت.
نیکولاس: بعدش چی؟
سزار: بعدش...
یه ماشین ایستاد.
من فقط خواستم برم اونطرف، ولی...
یکی از پشت گرفت منو.
بورا با وحشت دستش رو جلوی دهنش آورد.
بورا: کی؟
سزار: نمیدونم.
فقط بوی سیگار و چرم میداد.
جونگکوک آهسته ایستاد.
بعد یه قدم نزدیکتر رفت.
جونگکوک: و اون وقت تو هنوز فکر میکنی این فقط «سیگار کشیدن» بوده؟
سزار چیزی نگفت.
چشمهاش پر از ترس شده بود.
ترسی که با زخماش قاطی شده بود و صورتش رو بیشتر از قبل شکسته نشون میداد.
نیکولاس یه لحظه چشمهاش رو بست.
بعد با صدایی که از خشم پایینتر و از خطر بالاتر بود، گفت:
نیکولاس: من بهت گفته بودم نزدیک اون سمت نری.
اژدهای سفید داره دور خودش حلقه میسازه.
اگه یک بار توی منطقهشون دیده بشی، دفعهی بعد ممکنه با جنازهت برگردی.
بورا با صدایی آروم اما لرزون پرسید:
بورا: یعنی اونا سزار رو زدند؟
نیکولاس مکث کرد.
همین مکث، از هزار تا جواب بدتر بود.
نیکولاس: هنوز نه.
ولی اگه من دیرتر میرسیدم... شاید الان فقط باید با عکست حرف میزدیم.
بورا رنگش پرید.
بورا: بابا...
جونگکوک نگاهش رو از نیکولاس گرفت و به پنجره دوخت.
بیرون تاریک بود.
خیابون ساکت بود.
ولی سکوتش از اون سکوتای امن نبود.
از اون سکوتایی بود که توش یه جفت چشم بیدار نشسته باشه و صبر کنه.
جونگکوک: اژدهای سفید دنبال چیان؟
نیکولاس با مکث جواب داد.
نیکولاس: یه محموله.
جونگکوک: چی؟
همون لحظه، صدای ضربهی آرومی به در خونه خورد....
- ۵.۰k
- ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۹۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط