آسمان غصه نخور! اشک نریز! شانه ام مرهم توست

آسمان غصه نخور! اشک نریز! شانه ام مرهم توست
آسمان گریه نکن! دل من می گیرد
در پس پرده ی تنهایی خویش ، مرغ مایوس امیدم بخدا می میرد
روبرویم بنشین
تا خودم اشک پر از حزن تو را پاک کنم غم مخور ، جای تو من می گریم تو بخند
 باید آرام آرام ، دست بی منت احساسم را ، با نفس های غم اشک تو نمناک کنم
آسمان غصه نخور ! دل بیچاره ی من هم تنگ است
درعوض جنس دل آدمها ، بخدا از سنگ است
نکند ، به دل پاک تو هم سنگ زدند؟ به حریر دل معصوم تو هم چنگ زدند؟
آسمان اشک نریز!
توی آغوش خودم باش که آرام شوی...