^فیک جونگکوک^(پارت۳۶)
______________
حتی یک دقیقه هم از گریهکردن دست نکشید…
فقط زیرلب کلمهای رو تکرار میکرد:"اوفیلیا."
که بیشتر شبیه فریاد کشیدن بود...انگار داشت اون اسم رو از ته وجودش بیرون میکشید تا شاید بتونه از شرش خلاص بشه.
تکرار مداومش، مثل زخمی که مدام تازه بشه، روی تن سکوت اتاق کشیده میشد.
حس میکردم اگه فقط یک دقیقه دیگه هم این روند ادامه پیدا کنه، اگه قرار باشه بیشتر از این بشکنه،حاضرم هر کاری کنم تا فقط سکوت کنه و آروم بشه؛حتی اگه لازم بود تمام شب رو همینجا،بیحرکت، نگهش دارم.
مطمئنم تاپ مشکیم از شدت اشکهاش خیسِخیسخیس شده بود، سرمای رطوبت اشکهاش رو روی پوستم حس میکردم؛اما خیس شدن لباسم چیزی نبود که الان بخوام بهش ذرهای اهمیت بدم. تنها چیزی که اهمیت داشت، این بود که چطور اینهمه درد توی وجود یک آدم جا میشه؟
تا خواستم دهان باز کنم، صداش کنم و بهش بگم"بدبخت! داری خفه میشی!"،دستاش دور کمرم حلقه شد.
اونقدری محکم و ناگهانی که تمام هوای توی ریههام خالی شد و نفس کشیدن از یادم رفت. شوک این حرکت، برای چند ثانیه خشکم کرد. انتظار نداشتم اینطور «متقابلا» به آغوشم پناه بیاره، اون هم منی که تا همین چند لحظه پیش سعی میکردم به خودم بقبولونم که فقط «کنجکاوم» و نه «نگران». قلبم توی سینم به تپش افتاد...نه از ترس، بلکه از سنگینی این لحظه.
انگار جونگکوک داشت از طریق این بغل، تمام دردی که نمیتونست به زبون بیاره رو به من منتقل میکرد.
بعد از نیمساعت گریهٔ بیوقفه، بالاخره حس کردم لرزش شونههاش کم شد و آروم گرفته.
نفس راحتی کشیدم،نفسی که انگار یک کوه رو از روی سینم برداشته باشه؛ دیگه صدای هقهق به گوشم نمیرسید.
حالا فقط صدای نفسهای نامنظمش بود که بین سینههام میپیچید و تمرکزم رو بههم میزد.
هر نفسش مثل یک تلنگر بود که بهم یادآوری میکرد من الان کجام و دارم چیکار میکنم.
آروم، جوری که نترسه و دوباره گارد نگیره، لب زدم:"جونگکوک؟"
منتظر بودم سرش رو بلند کنه، اما هنوز توی آغوشم حبس بود.
دلم میخواست بپرسم کیه؟ اوفیلیا کیه که تونسته تو رو به این روز بندازه؟ ولی میترسیدم.
میترسیدم اگه بپرسم، دوباره اون طوفان شروع بشه.
انگشتهام رو بیاختیار توی موهاش فرو بردم و آروم نوازشش کردم؛ حرکتی که خودش من رو غافلگیر کرد.
من کی یاد گرفته بودم اینقدر باهاش مهربون باشم؟
من کی یاد گرفته بودم اینقدر باهاش مهربون باشم؟
من کی یاد گرفته بودم اینقدر باهاش مهربون باشم؟
این فکر مثل یک هشدار در ذهنم درخشید، ولی باز هم نتونستم دستم رو عقب بکشم.
در اون لحظه، تنها چیزی که میخواستم این بود که دوباره اونطوری نبینمش.
_______
ادامه دارد...
حتی یک دقیقه هم از گریهکردن دست نکشید…
فقط زیرلب کلمهای رو تکرار میکرد:"اوفیلیا."
که بیشتر شبیه فریاد کشیدن بود...انگار داشت اون اسم رو از ته وجودش بیرون میکشید تا شاید بتونه از شرش خلاص بشه.
تکرار مداومش، مثل زخمی که مدام تازه بشه، روی تن سکوت اتاق کشیده میشد.
حس میکردم اگه فقط یک دقیقه دیگه هم این روند ادامه پیدا کنه، اگه قرار باشه بیشتر از این بشکنه،حاضرم هر کاری کنم تا فقط سکوت کنه و آروم بشه؛حتی اگه لازم بود تمام شب رو همینجا،بیحرکت، نگهش دارم.
مطمئنم تاپ مشکیم از شدت اشکهاش خیسِخیسخیس شده بود، سرمای رطوبت اشکهاش رو روی پوستم حس میکردم؛اما خیس شدن لباسم چیزی نبود که الان بخوام بهش ذرهای اهمیت بدم. تنها چیزی که اهمیت داشت، این بود که چطور اینهمه درد توی وجود یک آدم جا میشه؟
تا خواستم دهان باز کنم، صداش کنم و بهش بگم"بدبخت! داری خفه میشی!"،دستاش دور کمرم حلقه شد.
اونقدری محکم و ناگهانی که تمام هوای توی ریههام خالی شد و نفس کشیدن از یادم رفت. شوک این حرکت، برای چند ثانیه خشکم کرد. انتظار نداشتم اینطور «متقابلا» به آغوشم پناه بیاره، اون هم منی که تا همین چند لحظه پیش سعی میکردم به خودم بقبولونم که فقط «کنجکاوم» و نه «نگران». قلبم توی سینم به تپش افتاد...نه از ترس، بلکه از سنگینی این لحظه.
انگار جونگکوک داشت از طریق این بغل، تمام دردی که نمیتونست به زبون بیاره رو به من منتقل میکرد.
بعد از نیمساعت گریهٔ بیوقفه، بالاخره حس کردم لرزش شونههاش کم شد و آروم گرفته.
نفس راحتی کشیدم،نفسی که انگار یک کوه رو از روی سینم برداشته باشه؛ دیگه صدای هقهق به گوشم نمیرسید.
حالا فقط صدای نفسهای نامنظمش بود که بین سینههام میپیچید و تمرکزم رو بههم میزد.
هر نفسش مثل یک تلنگر بود که بهم یادآوری میکرد من الان کجام و دارم چیکار میکنم.
آروم، جوری که نترسه و دوباره گارد نگیره، لب زدم:"جونگکوک؟"
منتظر بودم سرش رو بلند کنه، اما هنوز توی آغوشم حبس بود.
دلم میخواست بپرسم کیه؟ اوفیلیا کیه که تونسته تو رو به این روز بندازه؟ ولی میترسیدم.
میترسیدم اگه بپرسم، دوباره اون طوفان شروع بشه.
انگشتهام رو بیاختیار توی موهاش فرو بردم و آروم نوازشش کردم؛ حرکتی که خودش من رو غافلگیر کرد.
من کی یاد گرفته بودم اینقدر باهاش مهربون باشم؟
من کی یاد گرفته بودم اینقدر باهاش مهربون باشم؟
من کی یاد گرفته بودم اینقدر باهاش مهربون باشم؟
این فکر مثل یک هشدار در ذهنم درخشید، ولی باز هم نتونستم دستم رو عقب بکشم.
در اون لحظه، تنها چیزی که میخواستم این بود که دوباره اونطوری نبینمش.
_______
ادامه دارد...
- ۵.۵k
- ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط